woensdag 8 juli 2020

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. Dus mogen wij weer dichterbij. En knuffelen! Dat is lang geleden.

En vandaag was het zover. Ik zag er wel een beetje tegenop. Want de laatste keer gingen zij ons uit de weg. Moest ook wel. Dus hoe zou het nu gaan?

Zoon, schoondochter en kleinkinderen kwamen vanmorgen. Ze bleven een kopje koffie drinken en daarna gingen zij naar huis.
De kleinkinderen voelden zich als een vis in het water. Wilden gelijk spelen, puzzelen en kleien.

Ik verbaas mij er nog steeds over hoe flexibel kindeen zijn. Als vanouds zat iedereen bij Lief. Net of er nooit corona geweest was.
Het was reuze gezellig en de kleinkinderen waren erg lief.

Wij konden een paar maanden helemaal niets dus zeiden we dat we naar een speelgoedwinkel gingen en dat ze wat moois uit mochten zoeken.
Kleinzoon wilde graag een dinosaurus van Juressic World en kleindochter allemaal politie attributen. Zij wil graag bij de politie. Ook zocht zij nog een knuffelkonijn uit.

Wij hebben genoten om weer eens met de kleintjes op stap te gaan.

Liefs Joanne

zaterdag 4 juli 2020

Zwijmelen *Een bijzondere gebeurtenis* op Zaterdag



Ik wilde al een tijd nog eens teruggaan in de tijd. Allerlei plaatsen bezoeken waar ik mijn jeugd heb doorgebracht, naar school ging en mijn eerste woning toen ik getrouwd was. Zoon wilde graag mee en gisteren was het zover!

Ik had de adressen al doorgegeven. Na een kopje koffie stapten wij in de auto. Weer in één auto. Op naar mijn oude woonplaats, te beginnen bij het adres waar ik geboren was. Mijn moeder vertelde er vaak over. Ook hoe de bevalling ging.

Na een klein half uur waren wij op de plaats van bestemming. Dacht ik. Want volgens mij was het aan de rechterkant van de straat en het nummer wat ik in mijn hoofd had was aan de linkerkant.
Zoon en ik stapten uit. Bewonderden het huis en ik wilde toch wel een foto maken.
Ik zag binnen iemand bewegen en mensen uit de woning aan de overkant kwamen naar ons toe. Ik legde uit dat ik hier geboren was en graag de buurt en het huis nog eens wilde zien.

Inmiddels waren de bewoners van het bewuste huis ook naar buiten gekomen. Ik vertelde nogmaals waarom wij voor het huis stonden.
"Wat leuk", zei de vrouw.
"Willen jullie binnen komen?"
Dat wilden wij wel.
"Koffie?"vroeg ze en wij knikten.

Zulke lieve mensen, zo gastvrij. Totale vreemden die zij in huis haalden. Maar mijn verhaal kwam hen niet bekend voor.Ze woonden er al heel lang en kenden de vorige bewoners.
Ik vertelde dat er een vrouw met twee dochters had gewoond. Ik wist de naam nog.

De man is zelfs in de buurt gaan vragen terwijl de vrouw de koffie in schonk. Ik heb mijn broer nog gebeld. Of hij het nummer wist. maar nee. Dat niet.
Inmiddels was het reuze gezellig. Bleek de vrouw op dezelfde middelbare school gezeten te hebben als ik, net als haar broer. Niet tegelijkertijd want zij was ouder. Herinneringen werden opgehaald, het fotoboek werd er ook bij gepakt.

Maar nog steeds geen herkenning.
"Waren hier vroeger winkels?"vroeg ik. "Een drogist?"
"Ja, hier op de hoek", zei de vrouw.

Ik vertelde dat mijn moeder moest bevallen van mij en dat de verloskundige zei dat ze in de drogisterij aan de overkant ging bellen dat ze niet thuis kwam eten.
"Dan is het het huis huis aan de overkant", riepen de man en vrouw in koor.
Met de mensen die wij in het begin zagen.

Dus later nog eens naar de overkant. Voor een foto. Op haar vriendelijke verzoek om binnen te komen zijn wij maar niet in gegaan.
Inmiddels anderhalf uur verder werden wij hartelijk uitgezwaaid.

Een ervaring rijker.

Wij zetten onze reis voort. Maar helaas niet alles kunnen zien. Wij hadden om 13.00 uur in een restaurant een tafel besproken voor de lunch.
Waar wij van genoten hebben. Nog helemaal vol van deze bijzondere gebeurtenis.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zaterdag 27 juni 2020

Zwijmelen *Nostalgie* op Zaterdag



Mijn vader was schilder. Hij maakte mooie schilderijen. En het was ook zijn beroep. Maar dan grote oppervlakten.

Ik hield er ook van. Ik vind het nog steeds heerlijk.Ik word er blij van. Ik heb dan ook ons huis meerdere keren geschilderd. En ook de kinderen maakten dankbaar gebruik van mijn hobby.

Mijn vader kon ook goed meubels maken. En ik had een mooi bureau op mijn kamer staan.. Maar ik wilde graag een witte. En dan moest er geschilderd worden. Net 18 jaar en nog weinig verstand van schilderen. Gewoon een blikje openen en dan de kwast er in.
Maar dat het op deze manier niet ging, daar kwam ik al gauw achter.

Ik had niets tegen mijn ouders gezegd en Lief zou mij helpen. Net verkering en toen zei hij nog geen nee-;)
Wij schilderden er lustig op los. maar de verf pakte niet. Wist ik veel dat je er eerst primer op moest smeren. Dan de grondverf en tenslotte de lak.

Het zag er niet uit. Rijp voor de schroothoop. Wat waren mijn ouders kwaad! Tijdens het schilderen klonk dit nummer regelmatig op de achtergrond.
Wij waren meer aan het swingen dan aan het schilderen.

Mijn vader heeft met veel moeite mijn bureau kunnen redden.
En ik mocht geen verfkwast meer aanraken!

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 24 juni 2020

Racisme deel twee

Ik had er nooit mee te maken, met racisme, toen ik nog jong was. Het ging een rol spelen toen ik Lief ontmoette. Een Nederlander met een kleurtje. Geboren in Nederlands-Indië.

Dat er gediscrimineerd werd dat werd al snel duidelijk. Als wij uitgingen en wij wilden bij een discotheek naar binnen dan was ie vol. Terwijl het stel achter ons, een blank stel om het maar te zeggen wel naar binnen mocht. Lief was het gewend, ik niet.

En het was vreselijk om zo behandeld te worden. Op de lagere school had hij ook veel te verduren.
"Allochtoon ga terug naar je land".
Dat Nederland zijn vaderland was ging er niet in.

Toen wij pas getrouwd waren was er die treinkaping door de Molukkers. En het was groot nieuws.
Lief werd er op aangekeken. Hij was toch ook van dat soort?
"Allemaal in een bootje zetten en dan lek prikken op zee".
Sommige mensen weten niet wat ze zeggen.

Onze kinderen hadden allemaal gekleurde vriendjes. Uit Suriname, Marokko, Turkije. De ouders dan of grootouders want de kinderen zelf zijn hier geboren.
Wij wonen in een culturele buurt. En de vriendjes uit de straat zaten ook bij elkaar in de klas.
Het was altijd een gezellige boel bij ons thuis. Met al die vriendjes.

Ik vind het normaal. En dat moet ook. Naast elkaar leven. Met elkaar leven. In vrede.

Hoe moeilijk kan het zijn.

Liefs Joanne

dinsdag 23 juni 2020

Racisme



Behalve corona is het tegenwoordig racisme wat de wereld over gaat. Eerlijk gezegd word ik daar een beetje moe van en is het jammer dat het nog steeds zo actueel is. Want waar hebben wij het over?

Mensen voelen zich aangesproken en aangevallen. Terecht. Want wij zijn allemaal hetzelfde. Bruin, geel, paars, rood, allemaal hetzelfde. En het wordt tijds dat men dat eens gaat inzien.

Lief is in Jakarta geboren, op Java, het Nederlands-Indië. Geen Indonesië, dat is iets heel anders. Hij is gewoon een Nederlander met een Nederlands paspoort. Maar wel een Nederlander met een kleurtje. Waar veel mensen in de zomer een moord voor doen en gaan bakken op het strand.

Onze kinderen hebben zijn pigment. Niet het kleurtje. Als de zon  maar even schijnt zijn ze in no time poepie bruin.
Na de grote vakantie begon de school weer en alle kinderen zitten dan in de kring. En aan iedereen werd gevraagd waar ze naar toe waren geweest.
Spanje, Frankrijk, Griekenland, alles kwam voorbij.
"En waar zijn jullie geweest" werd er dan gevraagd
"Naar Brabant, naar de camping"was het antwoord. Onherkenbaar...zo donker. Daar waren de andere kinderen bleek bij. Die uit Spanje.

Onze kinderen hadden erg donker haar en een blanke huid. Ze werden dan ook regelmatig voor Marokkanen aangezien. Niks mis mee. Maar als er wat gebeurde dan werden ze er wel tussenuit gepikt. Want "dat volk" deugde niet.

Het is eigenlijk te triest voor woorden. Discriminatie. En alle woorden die niet meer mogen.
Zoals negerzoenen. Die verslond ik. En ik bezocht regelmatig de supermarkt voor een doos.
Toen werden het zoenen. En dat was wennen.
Op een dag waren ze uitverkocht. Ik kon ze niet vinden.
Een jonge man vroeg mij of ik kon helpen.
"Ik wil zoenen", zei ik.
Hij verschoot van kleur, hahahahaha....

Gisteren hoorde ik dat het woord afrikaantjes niet meer mag. Je weet wel die leuke gele bloempjes. Mijn vader kocht ze altijd voor in de tuin. Nu heten ze , tja, hoe eigenlijk?

Waar hebben wij het eigenlijk over. Aan de ene kant gaan veel mensen dood aan corona en aan de andere kant ergeren mensen zich aan het woord afrikaantje.

Moeten wij niet eens een keer wakker worden?

Liefs Joanne

dinsdag 16 juni 2020

Jarig!!!!!!


Vandaag is kleindochter jarig. 4 jaar alweer! Een pittige dame die niet op haar mondje is gevallen.
Vandaag trakteert ze op de peuterspeelzaal en morgen gaat zij naar de basisschool. Dezelfde school als haar broer. Wat zij al heel erg lang wil.

Ze mocht alvast een paar keer wennen. Het ging wel een beetje anders in deze corona tijd. Niet meer mee het schoolplein op. Niet mee de klas in. Vanaf een afstand zwaaien en gedag zeggen en dan moet ze zelf naar de juf lopen.
Maar..... geen enkel probleem hoor. Of ze het al tijden deed.

Haar vader was hetzelfde. Zijn eerste schooldag weet ik nog goed. Veel kinderen huilen en wilden niet dat vader of moeder wegging. Tegen mij zei hij: "Ga maar boodschappen doen hoor"en dat was dat.Geen traantje, niks.

Iedereen vind zijn eigen kinderen en kleinkinderen geweldig. Zo ook deze oma. Het is een mooi kindje. Lief gezicht met heel lang bruin haar. (Jammer dat ik geen foto kan plaatsen. Beloofd is beloofd).
Beauty and brains. Dat is ze.

Vanmiddag gaan wij op verjaardagsvisite. Na schooltijd. Tijd voor een feestje. Zo fijn dat wij nu weer naar binnen kunnen. Of in de tuin.

Kleintjes worden groot.

Liefs Joanne

zaterdag 13 juni 2020

Zwijmelen *Wonderlijke wereld* op Zaterdag



Het heeft wel iets, deze tijd. Niets meer moeten, niets meer hoeven. Rust, rust en rust. Onthaasten. Tijd voor andere dingen. Wel binnen de vier muren van je huis. Maar daar kan ik goed tegen.
Geen verplichtingen, geen bezoek, niet op bezoek gaan.

Dat is het, een wonderlijke wereld. Die een paar maanden geleden nog niet bestond. Wie had dat kunnen denken. Het was wennen maar nu lijkt het normaal. Het nieuwe normaal.

Maar ik verlang steeds meer naar het oude normaal. Waar je elkaar kunt knuffelen, onbezorgd weg kunt gaan, een boodschap doen zonder al die maatregelen.

Die goede oude tijd, waar ben je?

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...