Posts

Kanjer

                                                                               Zie je mij                                                                                Zie je mij echt?                                                                               want ik ben er nog,                                                                               verstopt                                                                               in mijzelf....... Schoondochter werkt in een zorgcentrum. Op de Covid-afdeling. Eigenlijk is het een herstellingsoord. Voor mensen die op moeten knappen na een operatie en niet alleen thuis kunnen blijven. Maar nu is het in gebruik voor Covid patienten. Ze komen vanaf huis of uit het ziekenhuis. Te goed voor de IC maar te slecht om geen verzorging te krijgen. Ook aan de beademing. Ze draait 12 uurs diensten. Om zo min mogelijk verloop te hebben. Helemaal ingepakt. Je gaat er behoorlijk in zweten. Maar je hoort haar nooit klagen. Onvermoeibaar is

Missen

Soms mis ik het. Mijn oude manier van bloggen. Gewoon je gevoel opschrijven. Alles wat je raakt en meemaakt. Foto's van de kleinkinderen die al zo groot zijn. En zo ondeugend. Ik ben open. Ze mogen alles van mij weten. Lief zit anders in elkaar. Die hoeft niet zo nodig. En zeker  hoeft alles van hem niet op het internet. Ik heb ook wel mijn grenzen hoor. Maar mijn blog is toch mijn  uitlaatklep. En zo voelt het niet meer. Ik maak ook niet veel mee. Tenminste waar ik wel over kan schrijven. Er gebeurt genoeg in mijn leven. Soms teveel. Maar dat vertel ik dan niet. Afgelopen weekend sliepen de kleinkinderen hier. Het gesprek kwam op: Later als ik groot ben. Ze wilden wel trouwen. En kindertjes. "Twee meisjes en een jongen", zei kleinzoon. "Hoe heten ze dan?" vroegen wij. "Sara, Klara en Luca", zei kleinzoon vol overtuiging. "En als ik groot ben ga ik in jullie huis wonen want dat vind ik mooi. En de speeltuin is dichtbij!" Of hij dat voor zichz

Zwijmelen * Alles komt goed* op Zaterdag

Afbeelding
Het meest genoemde woord het afgelopen jaar. Corona. Ik zeg het nog maar eens. Je hoeft het journaal maar aan te zetten of de meest vreselijke beelden komen voorbij. Elke talkshow gaat erover. Het is veel. Het wordt teveel. Soms. Al een jaar in een kleine bubbel. Het is gewoon geworden. Sommige dagen weet ik niet beter. Lijkt het of het altijd al zo geweest is. Alles went blijkbaar. Het was de afgelopen tijd een trieste bedoening. Toen alles dicht was. En winkelen op afspraak, daar heb ik geen zin in. Omdat ik niets nodig heb. Even struinen is iets anders dan in 10 minuten je producten bij elkaar schrapen. Niet meer naar de bieb, de dierentuin of een pretpark. Met name Julianatoren. Met de kleinkinderen. Of gewoon ergens wat eten of een ijsje eten. Je kon een kanon afschieten in in de winkelstraten. Er is ook steeds meer onvrede. Mensen willen meer. En als je dan de beelden van Koningsdag bekijkt vraag je je toch af waar het verstand van die mensen zit. Denken ze dat ze niet ziek kunne

Weer even

Afbeelding
Het is stil hier. Er gebeurt ook weinig. Lief krijgt zondag zijn eerste prik en heel verrassend, ik krijg hem zaterdag. Toevallig kwam ik op de site terecht van de Rijksoverheid en daar stond dat mijn geboortejaar aan de beurt was. Afgelopen zaterdag kon ik alvast online een afspraak maken. En op 1 mei was er plek. Op 6 juni krijgen wij toevallig allebei de tweede prik. Ik hou mij een beetje rustig. Geen grote mensen massa's. Koningsdag ben ik gewoon thuis gebleven met een oranje tompouce voor de tv. Wat ik niets aan vond. Vandaag gingen de winkels weer open. En de terrassen. En de avondklok verdwijnt. Dat is best jammer, van die klok. Ik vond het wel rustig.  Lief deed boodschappen vandaag en vond het bijzonder druk in de stad. Hij fietste er langs. Een gewone zaterdag is er niets bij volgens hem. En ook nog een markt. Weer volledig. Ik mijd de drukte. Ook na de vaccinatie. Eerst moet alles weer een beetje beter gaan. Die drukte op Koningsdag. Ik begrijp er niets van. Over een wee

Prikken 2....Wat uitleggen

Er zijn veel meningen over het wel of niet vaccineren. En met welk vaccin. Ook niet helemaal onbelangrijk. Toen de pandemie uitbrak heb ik drie maanden binnen gezeten. Op de bank. Zelfs de tuin ging ik niet in. Alles was dicht en bezoek mocht je niet ontvangen. Alles wat leuk was was er niet meer. Geen kinderen meer binnen of kleinkinderen. 65 worden en dan van twee meter afstand toe worden gezongen, buiten. En dan weer naar huis. Ik raakte er depressief van. Van de zomer ging ik weer naar buiten. Een rondje lopen. Later met mondkap. Ook in buitengebieden en ik niemand tegen kwam. Want ik had angst om ziek te worden. De vreselijke beelden op tv stonden op mijn netvlies.   "Moet je maar niet kijken", denken jullie misschien. Maar Lief volgde alles op het journaal en ik kreeg het dan ook mee.  Schoondochter werkt in de zorg. Op de Covid afdeling. En die schrijnenede verhalen raken je. Hoe ziek de mensen werden. En overleden. Bij bosjes vielen ze om. Ik heb al meer dan een jaar

Prikken

Voor Lief viel vandaag de uitnodiging voor een vaccinatie op de mat. Even daarvoor had hij al een afspraak gemaakt. Dat kon digitaal. 2 mei is de eerste prik en 6 juni de tweede. Wat hebben wij daar naar uitgekeken! Volgende week kan ik een afspraak maken. Dan is mijn jaartal aan de beurt. Wij krijgen het Pfizer vaccin. En daar ben ik erg blij mee. De vlag gaat uit! Liefs Joanne

Hoeraaaa!!!!!!!!!!!!!!

Afbeelding
  Vandaag is kleinzoon jarig. 6 jaar alweer. Kleintjes worden groot en ondeugend! Wij genieten met volle teugen van hem. Er wordt een klein feestje gevierd. Kan ook niet anders in deze coronatijd. Maar we gaan er van genieten. Volgende week zaterdag is er een kinderfeestje. Wat zich grotendeels buiten afspeelt. Ook een beetje coronaproef en niet met zoveel vriendjes. Maar hij verheugt zich erop. Onze kleine vent. Liefs Joanne