donderdag 3 december 2020

Bloggen


Onze computer staat op de tweede verdieping. Lief zit er meestal achter. Wij hebben ook een laptop en die ligt beneden in een la. Nieuw maar weinig gebruikt. Ik zit liever achter de pc. Makkelijker ook. Groot scherm en voor mijn blog moet ik wel achter de pc. De laptop kan ook maar vind ik zo'n gedoe. Ik weet niet waarom.

Meestal ga ik 's avonds laat nog achter de computer. Lief kijkt vaak voetbal op dat ding. 
Dus het bloggen is meestal laat. Een lekker muziekje op de achtergrond en ik geniet. Soms iets te hard, oké, maar dat moet kunnen. Ik let echt wel op.

Behalve een logje schrijven lees ik natuurlijk bij anderen, probeer het reageren een beetje bij te houden en lees mijn eigen logjes van vroeger. Ook leuk.

Nooit gedacht dat ik het schrijven zo leuk zou vinden. Mijn moeder genoot altijd van mijn verhalen. En daarom vind ik de uitdaging bij Melody ook zo leuk. Ik hou er wel van. 

Zoeken naar liedjes voor het zwijmelen, graven in mijn geheugen wat bij de liedje past. Of andersom. Het blijft geweldig.

Blogland is een apart wereldje. De bloggers voelen als vriendinnen al heb ik, behalve Melody niemand ooit gezien. Het voelt als vriendinnen. Mag ik dat zeggen?

Het bloggen, ik hoop het nog lang te doen.

Liefs Joanne

woensdag 2 december 2020

Tikken# Herinneringen


Naar een idee van Melody

                                   Een zonnige middag in mei
                                   Het vooruitzicht maakte mij zo blij.
                                   Elke zondag erop uit
                                   Soms met en soms zonder buit.

                                   Met mijn hengel en blik op het water gericht
                                   Kreeg je die stralende glimlach niet van mijn gezicht.
                                   Het was genieten elke keer weer
                                   Vol herinneringen keer op keer.

                                                 Liefs Joanne

dinsdag 1 december 2020

December


Tot vorig jaar gaf december altijd een nare smaak in mijn maand. Zo'n waardeloze maand. Alle narigheid gebeurde altijd in december.

Ik somde het dit weekend nog maar eens op. Lief luisterde aandachtig.

"Je vader overleed, je moeder, mijn vader, ik kreeg de ziekte van pfeiffer,  een blindedarmontsteking die mij bijna fataal werd, de ziekte van pfeiffer, een zwaar ongeluk, was zwanger wat niet goed afliep, de vele ziekenhuisopnames van mijn moeder en G". Mijn moeder was 39 jaar toen ze in december werd opgenomen met vergevorderde baarmoederhalskanker. Een tikkende tijdbom zei de arts. Het heeft lang geduurd maar ze is er bovenop gekomen. Ik was toen twaalf en wist niet wat zij had. Want dat werd niet verteld.

"Niet doodgaan in december hoor", zei ik tegen mijn moeder toen ze op 5 december werd opgenomen met hartklachten. Als ze zich niet lekker voelde zei ze niks, ging in bed liggen en rolde zich helemaal op.
"Ik heb niks, het gaat wel" was haar standaard uitdrukking.

Ze heeft woord gehouden. 

Het is nu 1 december en het nare gevoel bleef weg. Het hele jaar is al waardeloos dus december is niet anders. Maar ik ga er wat van maken. Volgende week de boom. Het weekend denk ik. Sinterklaas hebben wij al gevierd. Heel vroeg dit jaar. Op 20 november. 

Kerst wordt ook anders. Wij zouden gourmetten bij zoon maar dat vonden Lief en ik toch niet zo'n goed idee. Je kunt geen afstand bewaren en om elke keer alleen maar daar aan te denken, daar krijg je ook geen kerstgevoel van. Dus eerste kerstdag met z'n tweetjes. Lekker makkelijk. Niks moet alles mag.

Tweede kerstdag gaan wij naar zoon. Koffie met lekkers, een hapje en een drankje en dan weer naar huis. Geen eten, geen diner en dat is prima.

Ik zou zeggen: "December.... kom maar op!"

Liefs Joanne


maandag 30 november 2020

Gewichtige zaken

Vroeger was ik graatje mager. Het was gewoon mijn bouw. Blij was ik niet. Want voor mijn gevoel bleven de vormen zoals je dat zo mooi zegt ook weg. Een bril, een beugel, zo plat als een dubbeltje, ik was geen schoonheid. Het maakte mij onzeker. En dat straalde ik schijnbaar uit. Ik werd het bekende pispaaltje van de klas. Heel erg lang.

Ik ben, vind ik zelf, redelijk goed opgedroogd. Beugel weg, van mijn eerste salaris lenzen gekocht en met de vormen is het helemaal goed gekomen.

Ik was erg slank. Maatje 32. Of een kindermaat. Ook toen ik achttien was. Wel makkelijk. Ik kon heel Jamin leeg eten en kwam geen gram aan.
Dat bleef niet altijd zo. Na mijn eerste zwangerschap bleven er twee kilo's aan mijn lijf plakken. En daarna ging het snel. Want ik snoepte niet minder en Lief deed vrolijk mee. 

Totdat iemand mij een varken noemde en knorgeluiden maakte. Tot die tijd voelde ik mij prima. Zat goed in mijn vel. Maar die ene opmerking zette mijn leven op zijn kop. Ik ging lijnen. Daar schoot ik in door. Van maat 44 naar maatje 36. Soms 34.

Op het randje van anorexia gestaan. Want ik wilde niet meer eten. Het minimale. Zei vaak dat ik geen honger had of al wat had gegeten.
Maar Lief ging opletten en ging naast mij zitten terwijl ik at.
"Je bord leegeten", zei hij.
Ik vond hem vervelend. Ik kreeg zoveel complimentjes. Als ik in de spiegel keek was ik nog steeds dik.
Een vertekend beeld.

Langzaam ging ik weer wat meer eten. Maar ik wilde niet meer aankomen. Ik woog echt te weinig.

Een bevriend stel nodigde ons uit om ergens wat te eten. Het was winter en guur weer. Het regende en waaide hard. Ik stapte uit de auto en had grote moeite om overeind te blijven. Ik moest mij echt aan de auto's vast houden. Anders waaide ik weg. De mensen in het restaurant zagen het allemaal. Ik schaamde mij rot.

Sinds die tijd ben ik weer op gewicht. Met enkele uitschieters. Naar boven en beneden.
Aan het begin van het virus heb ik mij laten gaan. Wat lekkers hier, wat lekkers daar. En voordat ik het wist zaten er weer wat kilo's bij. Ik ben maar klein dus dat zie je snel.

Wandelen, lijnen en nu zit ik weer op mijn gewicht van voor het virus. 
Een goed en gezond gewicht.

"Hou je goed vast anders waai je weg" roept Lief mij na als ik ga wandelen. "Geen obsessie hè dat wandelen". 

Hij heeft gelijk. Met die opmerking houd hij mij met beide benen op de grond. Niet meer doorslaan.

Want daar ben ik toch wel een beetje gevoelig voor.

Liefs Joanne

zaterdag 28 november 2020

Zwijmelen * Herfst* op Zaterdag


De herfst is mijn favoriete jaargetijde. Ik geniet er echt van. Die warmte vind ik niks. Een graadje of twintig. Meer hoeft van mij niet.

Maar als de eerste blaadjes vallen, de regen tegen mijn raam kletst en ik de wind hoor bloei ik op.

"Hou je je goed vast?", roept Lief mij altijd na als ik in zulk weer op pad ga. Zonder paraplu. Daar heb ik weer een hekel aan. Hij denkt altijd dat ik wegwaai;-).

Het is ook heerlijk wandelweer. En dat doe ik regelmatig. Het liefst elke dag. In mijn eentje. Puur genieten!

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

donderdag 26 november 2020

Wennen

 Lief en ik hebben het er regelmatig over.

'Het nieuwe normaal'.

Is gewoon bijna niet meer nieuw. 

Kunnen wij nog wennen aan het oude normaal?

Het blijft ons bezig houden. Dat stomme virus en alles wat er omheen hangt. Of wat het met zich mee brengt. Dat er zoveel dicht is heb ik op zich geen moeite mee. Wij waren toch niet van die types die voortdurend op een terras zaten, in een bioscoop of schouwburg. En vakanties mis ik ook niet.

Waar ik nog steeds niet aan kan wennen is die anderhalve meter afstand. Als zoon en schoondochter op bezoek komen zitten wij altijd op een goede afstand. Voelt ook afstandelijk. Bij elkaar eten is moeilijker. Met z'n allen aan tafel is een behoorlijk geregel. We zetten de kleinkinderen er tussen maar toch.....

En nu vieren wij Kerst bij hen. Met inachtneming van die anderhalve meter. Hoe doen we dat? Helpen in de keuken kan niet. Want dan is er geen afstand. Dus moeten ze alles alleen doen. En wij zitten op de bank. Waardeloos is het. Steeds opletten dat je wel voldoende afstand houdt. De deur open doen en dan meteen naar de kamer lopen. En zwaaien. Ik heb de laatste 8 maanden nog nooit zoveel gezwaaid.

Met de kleinkinderen is er geen afstand. Heel gek. want zij zitten op school. Met 25 kinderen in een klas. Ze spelen met en bij elkaar. Die ook weer ouders hebben. En een juf zonder mondkapje. Je staat met tig ouders bij het schoolhek. Op afstand. Want je mag het schoolplein niet op. Vanaf een afstand zwaai je als je je kleinkind ziet. Want per kind wordt gekeken of hij of zij wel opgehaald wordt.

Waardeloos is het. Echt waar. Straks mag alles weer. Denk ik. Over een tijdje. Dan moet je weer leren dat er geen afstand is. Dat je niet meer hoeft te zwaaien. Je mag weer knuffelen en uit je bol gaan op een festival.

Wat zal dat vreemd zijn. 'Het oude normaal'. Best wennen.

Liefs Joanne

woensdag 25 november 2020

Tikken# Vertrouwen

 Naar een idee van Melody

ll

Vertrouwen
 Vaak beschaamd
Niet meer spontaan
In het leven staan
Achterdocht ligt op de loer
Een muur om je heen gebouwd
Stil trekt het leven aan je voorbij
Je hart gesloten niet meer toegankelijk voor iedereen
Je wilt zo graag maar je durft niet meer
Maar soms, heel soms kijk je even over die muur

Liefs Joanne


Bloggen

Onze computer staat op de tweede verdieping. Lief zit er meestal achter. Wij hebben ook een laptop en die ligt beneden in een la. Nieuw maar...