dinsdag 31 december 2019

Goed voornemen



Het jaar 2019 loopt bijna ten einde. Het was geen goed jaar. De ene gebeurtenis volgde de andere op. En dat maakte mij erg onzeker. Nu sta ik al niet bekend als een standvastig iemand maar dit jaar deed mij toch wel extra wankelen.

Soms voerde het mij terug in de tijd. Naar de periode dat ik op school zat. En al die pesterijen begonnen. Zo voelde het soms. Naïef als dat ik was dacht ik dat alles wel goed zou komen. Maar dat deed het niet. En juist als het wat beter ging gebeurde er wel iets.

Misschien dat ik daarom niet van mij af kan bijten. Of voor mijzelf op komen. Want ik sta altijd achteraan in de rij. Ik doe het allemaal zelf, dat weet ik wel.

Soms kan ik best jaloers zijn op mensen die zekerheid uitstralen. Recht op hun doel afgaan. Zo wil ik ook graag zijn. Een mens is nooit te oud om te leren, toch? Lief zegt vaak genoeg dat ik wat sterker in mijn schoenen moet staan.
"Laat zien dat je er bent", zegt hij.

Makkelijk gezegd van iemand die al jong op eigen benen stond. Met acht kinderen thuis moest dat wel. Het was zo'n beetje ieder voor zich.
Ik ben erg beschermd opgevoed. Veel ziek geweest in mijn jonge jaren, dat hielp ook niet echt.

Als je maar vaak genoeg hoort dat je slecht bent dan ga je het uiteindelijk ook geloven. Dus wordt het nu echt tijd om het roer om te gooien. Lak hebben aan mensen die mij de grond intrappen. Want dat gebeurt wel. Weg met die sombere gevoelens!

2020 wordt anders!

Zeker weten!

Mijn goede voornemen.




maandag 30 december 2019

Verschillend



Lief en ik zijn heel verschillend. Altijd al geweest. Dat trok mij ook erg aan. De avonturier en het verlegen Gooische meisje. Beschermd opgevoed en onwetend van de boze wereld. Zo voelde het een beetje. Het was één grote ontdekkingsreis.

Letterlijk. Want Lief had een auto. En zo kwam ik op een doordeweekse avond zomaar in Amsterdam tercht. En voor het eerst op de Wallen. Omdat ik daar nog nooit gelopen had.

Uiteindelijk moest ik het op een lopen zetten want ik keek iets te lang naar de dames, tot ongenoegen van veel mensen. Wist ik veel!

Wij vulden elkaar aan. Hadden ook erg veel lol. Wij gingen naar het strand, struinden door de sneeuw, Lief stond voor het eerst van zijn leven op schaatsen!
Ik deed dat elke winter. En daarna warme chocolademelk.

Lief kon het wintergebeuren niet waarderen. Dat was de eerste en meteen de laatste keer. Tot mijn grote verdriet. Want ik hing mijn schaatsen ook aan de wilgen.

Waar Lief vroeger weinig interesse voor had is het tegenwoordig heel anders: het weer. Regelmatig wordt de buienradar geraadpleegd. En krijg ik adviezen. Wanneer ik wel en wanneer ik niet de deur uit moet gaan.

Nu ga ik mijn eigen gang. Zeker nadat Lief benadrukte dat het een slecht idee was om naar buiten te gaan. Een stortbui was in aantocht. Die middag scheen de zon stralend en was er van een hoosbui geen sprake.

Ik neem wel een opvouwbare paraplu mee. Je weet maar nooit;-).

zondag 29 december 2019

Evenwicht

Schrijven doe ik erg graag.

"Dat heb je van je oma", zei mijn moeder altijd.

Min moeder kon erg genieten van mijn verhalen.Ik las ze dan ook graag voor als ik bij haar was. Zij met een kopje thee, ik met koffie.
Dat waren geniet momentjes.

Maar soms zorgt dat schrijven ook voor een probleem. Omdat ik te open ben. En je kunt nu eenmaal niet alles neer pennen. Ook al is het de waarheid.
Daar ben ik de laatste tijd wel achter gekomen. Na vele gesprekken met Lief en zoon.

Zonder dat ik er erg in heb weid ik altijd erg uit in mijn verhalen. Als zoon mij vraagt begin ik enthousiast te vertellen. Alles gaat via een omweg. Zo ben ik nu eenmaal.

Dus moet ik zorgen voor evenwicht.

Wel vertellen, maar niet teveel.

Best moeilijk want mijn blog is ook mijn uitlaatklep. Alles wat mij dwars zit of kwijt wil zou ik graag op mijn blog zetten.
Maar dat is nu eenmaal onmogelijk.

Dus balans.

Proberen dan hè?

Bijna

Het is bijna 2020. Een nieuw jaar staat voor de deur. 2019 was niet ons beste jaar. Dus wij hopen dat het volgend jaar wat beter wordt.

Kerst is weer voorbij en oud en nieuw staat voor de deur. De dagen er tussenin vind ik best wel prettig. Vandaag een pyjamadag. Lekker niks doen. Behalve wat fröbelen aan mijn blog en een filmpje kijken.
Lief heeft de laptop beneden neer gezet. Dus voor het eerst sinds tijden weer gebruikt gemaakt van dat (nieuwe) ding.

Oudejaarsavond zijn wij met z'n tweeën. En dat vinden wij wel fijn. Boodschappen zijn al in huis. genoeg over van de kerst. Wat oliebollen en appelbeignets en wat hartige hapjes voor Lief.
Dan onderuit op de bank naar Ik hou van Holland kijken. Favoriet op zo'n avond.

Vroeger werd het erg uitgebreid gevierd. Net na kerst, op 27 december, gingen Lief en ik op pad voor de boodschappen. Er werd groot ingeslagen. De kinderen kwamen om vijf uur en dan begon onze avond. En nacht.

Om twaalf uur toasten op het nieuwe jaar en dan naar buiten voor het vuurwerk.
Nu bekijken wij dat schouwspel vanuit onze kamer. Genoeg te zien. Rond half drie liggen wij in bed.
Of soms eerder.

Nieuwjaarsdag gaan wij naar zoon en schoondochter. "s Middags, dat wel. Eerst even bijkomen.

En dan met frisse moed aan een nieuw jaar beginnen.

zaterdag 28 december 2019

Een nieuw begin

Ik heb er lang over nagedacht, getwijfeld. Dat ben ik nu eenmaal, een twijfelkont. Ik hoor jullie al zuchten.... alweer!!

Bijna een nieuw jaar, toch een nieuw begin. Het voelde niet goed meer. Al een tijd niet. Steeds minder zin om achter de computer te zitten. Lief had het er steeds vaker over.

"Dan stop je er toch mee?"

Maar dat wilde ik ook niet. Schrijven is toch een beetje mijn lust en mijn leven. Maar over dat leven kon ik steeds minder schrijven. Natuurlijk blijft internt het internet. En moet ik niet alles er op gooien. Maar zoals zoon zei: "Je bent geen type om over het weer te schrijven.

Dus een nieuwe poging, een nieuw begin.

Echt.... de laatste.

Beloofd!


Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...