Jarig tijdens Corona crisis




Maanden had ik mij er op verheugd. Mijn 65e verjaardag. Toch een mijlpaal, een jubileum. Al krijg je tegenwoordig later je AOW.

Het werd anders, heel anders. Door de Corona crisis. Geen feestje, geen bezoek. Met z'n tweetjes, Lief en ik. Voor de gezondheid van anderen en onszelf. Want we zijn toch een beetje een risicogroep. 65+ en astma. En Zoon heeft MS.

Ik kreeg een mooie kaart van Lief met lieve woorden. Het cadeau komt nog, de winkels zijn dicht. Een kopje koffie met een gebakje. En gezellig kletsen zo samen op de bank.

Ik werd gefeliciteerd door zoon, schoondochter en de kleinkinderen via Facetime. Met de mededeling dat ze later nog een cadeau kwamen brengen.

De telefoon ging, vele felicitaties volgden. De zon scheen en ik voelde mij blij en dankbaar. Dat ik gezond was en mijn verjaardag kón vieren. Al was het anders dan ik in mijn gedachten had.

Rond het middaguur werd er aangebeld. Zoon, schoondochter en kleinkinderen stonden voor de deur. Op veilige afstand. De cadeaus lagen op de stoep bij de deur.
Toen ik open deed begonnen ze luidkeels te zingen. "Lang zal ze leven in de gloria".
De kleinkinderen van drie en vier jaar zongen uitbundig mee.

Ik pakte mijn cadeaus uit en op dat moment reed er een politieauto langzaam langs ons huis. De agente op de bijrijdersstoel had een brede glimlach om haar mond. Misschien omdat wij netjes een behoorlijke afstand hielden of omdat het best aandoenlijk was om op deze manier jarig te zijn. Ik koos voor het laatste.

Nog even zwaaien en daar gingen ze weer.
Lief en ik hadden een gezellige middag samen. Een hapje, film kijken en ik voelde mij echt jarig. Ondanks alles wat er gebeurd.

Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij onvergetelijk was, in vele opzichten.

Liefs Joanne

Zwijmelen *Zelf de slingers ophangen en meer* op Zaterdag

jj

We leven in een vreemde wereld momenteel. Een beetje beangstigend ook. want alles is zo onzeker. Alles wat eerst vanzelfsprekend was is dat niet meer. Ineens is alles anders.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet ongerust was, want dat ben ik wel. Voor de mensen om mij heen en voor Lief en mij. Want ergens vallen wij in de risicogroep. En Zoon heeft MS.
Soms kan het mij zomaar overvallen. Het grijpt mij naar de keel. Al dat nieuws helpt ook niet. Dus probeert ik dat wel te minderen.

Mijn gedachten zijn bij al die hulpverleners, mensen in de zorg en iedereen die er direct mee te maken hebben. Applaus!

In deze roerige tijden gaan de gewone dingen ook gewoon door.
Ik mag vandaag 65 kaarsjes uitblazen. Een verjaardag die ik mij heel anders had voorgesteld. Maar het valt in het niet bij wat er in de wereld gebeurd.

Lief en ik zijn deze dag samen. Zoon belt wel even. Facetimen samen met schoondochter en de kleinkinderen. Geen bezoek. En dat is beter.

Maar we eten een gebakje, gaan vanmiddag een film kijken met een toastje. Een beetje feest vieren mag wel.

Want gezond 65 worden is voor nu heel waardevol.

Ik heb voor dit nummer gekozen omdat het al de hele week in mijn hoofd zit en omdat ik het mooi vind.

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

Zegeningen



Vandaag is Zoon jarig. Het cadeau had ik al een tijd in huis. Voor de Corona crisis. Plannen werden gemaakt. Gezellig op bezoek. Koffie en gebak. En toen kon er niets meer. Anderhalve meter afstand, dat wel.

Vanmorgen gefeliciteerd via FaceTime. Gezongen ook nog met onze kraak stemmen. Wel gek eigenlijk. Wetend dat dit het enige is.
Maar het was gezellig. De kleinkinderen zwaaiden. Die zijn nog te klein om het hele gebeuren te snappen.

Zoon vroeg of hij iets kon lenen. En toen dachten wij om het te brengen. Met zijn cadeaus. Dus toch een beetje een verjaardagsgevoel. Het was een rijdbaar object en daar bovenop zijn cadeaus. Zoon, schoondochter en kleinkinderen in de deuropening, wij op veilige afstand.

Het was op een vreemde manier gezellig. De kleinkinderen zwaaiden weer en gingen naar binnen. Lief heeft een paar foto's gemaakt en ik een filmpje. Toch een memorabele dag.

Het is een rare tijd om jarig te zijn. Maar dat is niets vergeleken met al die mensen die ziek zijn en in het ziekenhuis liggen. Al die bedrijven en zaken die dicht zijn. Een recessie is al weer in aantocht. Banenverlies en meer.

Ik tel mijn zegeningen. Want mijn dierbaren en ik zijn gezond. Gelukkig nog steeds.

En dat is heel erg waardevol.

Liefs Joanne

Een vreemde wereld



Lief ging voor mij naar de apotheek, medicijnen halen. Normaal gesproken een fluitje van een cent.

De ingang werd versperd door een ijverige assistente.

"Bent U ziek?"

"Nee".

"Heeft U koorts?"

"Nee.

"Bent U verkouden?"

"Nee.

"Heeft U een loopneus?"

"Nee.

"Waar komt U voor?"

"Medicijnen ophalen".

"Liggen ze klaar?"

"Ja.

"heeft U een Sms gehad?"

"Ja".

En toen mocht Lief naar binnen. In een lege apotheek annex doktersbezoek en meer. Het gezondheidscentrum was compleet verlaten. Geen assistente achter de balie. Wel twee medewerkers van de apotheek.

Hij hoefde geen nummer te trekken.
Hij vertelde waar hij voor kwam en de medicijnen werden overhandigd. Nou ja, zover als dat het kon achter glas.
Lief moest betalen en contactloos werkte niet dus dat werd pinnen.

"Zijn de toetsen wel ontsmet?"vroeg Lief

"Ehhhh......twee keer per dag", zei de assistente.

Lief begreep er niets van. Zoveel maatregelen. Controleren of je ziek bent, alles achter glas maar zelf loop je gevaar door het pinnen. Wat als er iemand ziek was voor jou en gepind heeft? Je weet maar nooit.

Lief en ik zitten zoveel mogelijk thuis. Ik kom nergens meer. Misschien even in de tuin maar verder niet. Zelf gekozen. Als je dit weekend naar het nieuws keek gingen mijn haren recht overeind staan. Zoveel mensen en zo dicht op elkaar.

Die maatregelen zijn er niet voor niets. En dat is goed. Van mij mogen ze nog iets verder gaan. Voor veel mensen is het moeilijk. Voor ouderen en mensen die eenzaam zijn.

Ik belde van de week met mijn broer die in Brabant woont. Zijn vrouw werkt in de zorg en zijn schoondochter ook. Die werkt met Corona patiënten. Hijst zich elke dag in een pak met maximale bescherming. Ziet hoe hevig het is.

Ik was er stil van. Helden zijn het.

Voorlopig zit ik thuis.Bellen met Zoon en FaceTimen met de kleinkinderen. Die elke dag thuisonderwijs krijgen. Ze vinden het geweldig.

Ik doe voorzichtig, kijk goed uit. Voor anderen en mijzelf. Eind van de week word ik 65. Veel mensen in onze straat zijn overleden toen ze in de zestig waren.

Ik wil niet aan dat rijtje toegevoegd worden.

Ophokplcht

Niet voor dieren maar voor de mensen. Zo voelt het een beetje.

Eigenlijk zat ik al veel thuis. Heeeel veel. Maar nu is het verplicht. Beter ook. Voor iedereen.
Mijn sociale contacten zijn tot het nulpunt gedaald. Morgen zou ik even naar Zoon gaan. Maar die belde gisteren af. Voorlopig even niet. Beter voor hem en beter voor mij. Zei hij.

Ook geen kleinkinderen meer.
"FaceTimen Mam?"vroeg hij.

Voor ons liggen drie weken zonder ook maar iets. Heeft Lief tijd voor de tuin en de schuur. Kom ik eindelijk eens toe aan die zolderverdieping. De rest van het huis is schoon maar had wel twee volle wasmanden. Een gedeelte hangt nu te drogen in de kastenkamer. Strijken doe ook niet zoveel mer.

Aan het eind van die drie weken (of langer) hoop ik mijn huis op orde te hebben, een opgeruimde schuur en een mooie tuin. Een mens mag dromen, toch?

Zoon belde gisteravond dat de supermarkten leeg getrokken werden. Mijn brood was bijna op en de melk ook. De rest viel wel mee.
"Je moet vroeg gaan", zei ik tegen Lief.
Dus stond hij 10 voor 8 voor de supermarkt samen met 20 anderen. Ze vlogen naar binnen.

Mijn voorraad brood is aangevuld, kuipje boter, gehakt (voor de macaroni) allemaal pasta en nog een paar dingen. Wij kunnen weer vooruit.

Geen contact met zoon en kleinkinderen vind ik wel moeilijk. Of je op een eilandje zit. Volgens de regering behoren wij tot de risicogroep.

Volgende week ben ik jarig. 65 word ik. Mijn zestigste verjaardag nog vers in mijn geheugen wat een drama werd en ik besloot om het met 65 uitbundig te vieren valt in het water. Gewoon met z'n tweetjes. We zien wel.

Wij hebben wel een vakantie besproken in de zomer. En aanbetaald. Ik ben benieuwd of dat doorgaat. Geen annuleringsverzekering. Dit verzin je toch niet?

Laten we hopen dat het straks beter gaat. Want gezondheid gaat voor alles.

En verplicht binnen zitten? Met Netflix en Videoland komen wij een heel eind.

Mam



Lieve Mam

Vandaag is het alweer vier jaar geleden.

Voor altijd in mijn hart

Voorraad

"Jullie kunnen een oorlog overwinnen".

"Jeetje, wat een voorraad!"

Meer van die kreten hebben wij vroeger vaak gehoord. En het was waar. Wij hadden ook een flinke voorraad. Met kinderen die aardig wat weg werkten. Maar die werden groot en onze voorraad slonk niet. Want wij gingen gingen op de aanbiedingen af en moesten leren dat wij met z'n tweeën waren.

Onze voorraad is wel kleiner maar genoeg om weken vooruit te kunnen. Maar wel wat wij ook echt gebruiken en vaak lang houdbaar.

Nu ben ik er blij mee. Hamsteren doen wij niet. Toiletpapier hebben wij ook genoeg;-).

Ik ben best wel angstig geworden wat betreft het virus. De laate weken was ik wat verkouden, hoesten. Geen koorts. En gewoon verkoudheidsvirus.
Maar ik zit al weken thuis.En ik blijf ook thuis. Eerst maar eens afwachten hoe alles zich ontwikkeld.

Ik heb astma en na een hoestbui heb ik het benauwd. Ik heb mijn pufjes. Maar op het virus zit ik niet te wachten. Ik vermijd voorlopig mensenmassa's.

Het heeft ook een voordeel. Mijn huis is brandschoon. Je moet toch iets doen als je zoveel thuis zit.

Housewarming

Het Coronavirus is momenteel het gesprek van de dag. Elke nieuwssite opent er mee. Is het een griepje? Of erger. Of valt het allemaal wel mee.

Eerst stond ik er niet bij stil. Het was ook nog zo ver weg. Maar het kwam dichterbij. En in ons landje zijn er ook al vele mensen die het virus hebben.
Ik heb astma. Ik hoest. Door mijn astma. Als iemand in mijn buurt rookt dan krijg ik een hoestbui. Net zoals ik van buiten naar binnen ga of andersom. Van warmte naar kou.

Nu probeer ik dat angstvallig te vermijden. Met als gevolg dat het dan juist komt. Al weken kwakkelig en verkouden. Gewoon een verkoudheidsvirus. Maar ik ben thuis gebleven. Met mijn niesbuien durfde ik de straat niet op.

Aankomend weekend geeft mijn nichtje een housewarming. Helemaal blij met haar appartement. De uitnodiging staat al een aantal maanden. Voor het virus. En zij woont in Brabant. Ze viert uitgebreid carnaval.

Zoon was ook uitgenodigd. Maar hij gaat niet. Hij wil vermijden dat hij ziek wordt met zijn MS. En aangezien wij redelijk veel contact hebben gaan wij ook niet. Ik vind het best moeilijk. Om af te zeggen. Maar naar Brabant gaan is nu geen optie.

Nichtje geappt. En alles uitgelegd.
"Heel begrijpelijk", zei ze. We gaan een andere keer.

Het houdt ons wel bezig.

Doelen

Deze maand ben ik jarig en bereik ik, wat ze vroeger zeiden, de pensioengerechtigde leeftijd. Die bestaat al heel lang niet meer. 66 jaar en vier maanden, dan krijg ik AOW. Dat duurt nog wel even.

Lief en ik hadden wel doelen. Wat wij bereikt wilden hebben. Nog erg jong maak je plannen. Die leeftijd leek nog een eeuw weg. Ik weet nog dat ik ging werken. Net als Lief. Op ons dossier stond wanneer wij veertig jaar in dienst waren. 1971-2011.
Ik had het gevoel dat wij dan vliegende auto's hadden.
Lief heeft dat gehaald. Ik niet.

Ondanks een goede financiële opvoeding kon ik niet met geld omgaan. Mijn moeder heeft het tot in den treuren geprobeerd. Na drie dagen was ik blut. Jamin en C & A waren favoriet.
Ze besloot mijn geld te regelen. En toen ik trouwde had ik een spaarcentje, dankzij haar.

Maar Lief had geen financiële opvoeding gehad. En ik was nog steeds een ramp op dat gebied. Dus het liep fout. Je kon er op wachten.
Als er meer uit gaat dan dat er binnen komt ga je het niet redden. Een beetje struisvogelpolitiek.

Zo leefden wij tien jaar. Totdat onze girobetaalkaarten werden gestolen vlak voor Kerst. En wij de feestdagen zonder geld moesten doorbrengen.
Het bekende kwartje viel. Wij gingen met de billen bloot. Het was slikken, heel erg slikken. Maar vastbesloten om het anders te doen zetten wij onze schouders er onder.

Achterstanden werden weggewerkt, schulden afbetaald en de eerste honderd gulden werd op onze nieuwe spaarrekening gezet. En een traantje werd gelaten. Want het heeft best lang geduurd voordat wij op dat punt kwamen. Want wij betaalden best veel aan onze schulden.

Ik ging sparen. Eerst voorzichtig, later werd het een sport. Ik keek elke dag wel even op de spaarrekening. En die groeide.

Onze doelen hebben wij gehaald. Schuldenvrij, een leuke buffer, zorgeloos leven en genieten van ons pensioen.

Het was een harde les, een goede leerschool, maar ik zou die periode niet meer over willen doen.

En nu op naar de AOW.

Gevoel



Ik ben een gevoelsmens. Ik ben open over mijn gevoelens. Waar het hart vol van is loopt de mond van over. Zo was het altijd bij mij. Ik kon mijn gevoelens kwijt. maar helaas is dat veranderd. En dat vind ik nog steeds jammer. Want het leven is niet altijd een roze wolk.

De één krijgt meer te verstouwen dan de ander. Elk verlies, op wat voor manier dan ook, is vreselijk. Van sommigen weet je het. Het verlies van je ouders. Hoe moeilijk ook, je weet dat het een keer gebeurt.
Het verlies van een kind is vreselijk. Ik kan niet zeggen hoe het voelt want ik heb dat nooit meegemaakt. Maar je kunt ook een kind wat nog leeft verliezen. Iets wat je nooit had gedacht is toch gebeurd.

En niet één, maar twee keer. Inmiddels vijf jaar geleden en bijna twee jaar. Het gemis is er wel, maar ik moet verder. Soms valt er niets meer te lijmen hoe graag je dat ook wilt.
Ik heb mijn best gedaan. Maar ik ben ook maar een mens en zeker niet perfect. Maar deze behandeling heb ik niet verdiend.

Op een geven moment is het genoeg. Dan moet je wel voor je eigen zelfbescherming. Anders ga je er aan onderdoor.
Lief en ik proberen ons leven weer op te pakken maar het is nog steeds aanwezig. Elke dag. Want er zijn ook kleinkinderen in het spel.

Je moet het van je af schrijven wordt er vaak gezegd. Maar dat kan helaas niet meer. Want ik kan niet in detail treden. Maar voordat je zo'n besluit neemt gaan er vele jaren overheen. Vele gesprekken en altijd maar weer proberen totdat het weer fout loopt.

Je kunt alles nog zo mooi uitstippelen maar het leven trekt zijn eigen plan.

Je kunt alleen maar hopen dat je er ooit vrede mee hebt.

Onschuldig

Kinderen zijn onbevangen en onschuldig. Vertellen eerlijk wat ze denken. En soms zijn er uitspraken die goud waard zijn.

Afgelopen weekend waren de kleinkinderen hier. Een nachtje slapen bij oma en opa. Zoon en schoondochter hadden een afspraak en vroegen of de kinderen bij ons konden eten.
"Slapen kan ook hoor", zei ik enthousiast.

Dus haalden wij vrijdagmorgen onze kleindochter op. En 's middags haar broer uit school. Ze gingen lief mee. Terwijl wij onze auto bijna voor hun voordeur parkeerden. Want de school is vlakbij hun huis.
Bij ons thuis werd het speelgoed naar beneden gesleept. Ze spelen graag samen. En gek genoeg kun je ze beter alle twee hebben dan eentje.

Na het avondeten en een toetje, volgens kleindochter 'superlekker!' gingen ze onder de douche.
"Hebben jullie nog steeds geen deur?"vroeg kleinzoon verbaasd. Hij vindt het maar gek.
"Wij hebben geen grond", zei kleindochter. Ik had ze geschuimd en vol vreugde stortten zij zich op het schuim op de vloer.
Nog wat op hun handen en het plezier was compleet.Ik ging er bij zitten en dacht dat een kinderhand gauw gevuld was. Genieten van schuim onder de douche. Hoe simpel.

Na het drogen van het haar, kleindochter heeft erg lang haar, in pyjama en toen weer naar beneden. Wat drinken en Sesamstraat. Knus tegen elkaar aan genoten zij.
"Oma, wat ga je voorlezen?"
Het werd Bertje Knabbel. Die beleeft altijd veel avonturen.

"Volgende keer Oki en Doki", zei ik. Tot mijn vreugde vond ik een nieuw boekje bij de Kringloop. Ik was dol op die twee matrozen in mijn jeugd. En nu lees ik het voor aan mijn kleinkinderen.
Het bed was al klaar en heel snel waren ze in diepe slaap.

De volgende dag werd de pret voortgezet. Ze hadden goed geslapen. Dat was te merken. Wat een energie!

Eind van de middag hebben wij ze weer naar huis gebracht. Maar het was genieten.

Uitslag

Vandaag kon ik voor de uitslag bellen. Van alles op internet opgezocht. Wat ik wel of niet kon eten.
De assistente was duidelijk, de arts nog duidelijker: diabetes. Op dieet en aan de medicijnen.
Nog even het bloedonderzoek afwachten, oke..... maar het was duidelijk.

Ik had volkoren biscuit gehaald. Om tussendoor wat te eten. Verder geen koek, snoep of gebak of een toetje of wat dan ook. Niet dat ik veel toetjes eet, maar alles lijkt lekker als je het niet mag.

Tussen twee en vier uur kon ik bellen. Wij waren niet thuis en ik vergat het bijna. Ik zou teruggebeld worden.
Na een kwartiertje kreeg ik de assistente aan de lijn. Na het noemen van mijn naam en geboortedatum zei ze:

"Glucosewaarde helemaal normaal"

Glucosewaarde over een langere periode: Helemaal normaal!"

Ik was even sprakeloos. Dit had ik niet verwacht.
"Gewoon normaal?"vroeg ik nog een keer.

"Niets aan de hand, alles goed", zei de assistent.

Ik vertelde hoe het gegaan was. Maar zij benadrukte nog een keer: "Dit is echt heel goed nieuws hoor. U heeft geen diabetes"

"Mag ik nu alles eten?"vroeg ik.
Ze begon te lachen.

"In principe wel, maar teveel suiker is nooit goed"

Ik vertelde het aan Lief.

"Wat is je waarde?"vroeg hij.

"Helemaal vergeten te vragen", zei ik. "Gewoon normaal".

"Koekje?"vroeg Lief. Maar toch maar niet gedaan. Even laten bezinken.

Gek genoeg.

Tijd



Afgelopen week hadden de kleinkinderen vakantie. Maandag zijn wij een dag met ze op stap geweest. Naar Monkey Town.
Ze vonden het geweldig. Er was ook van alles te doen. Niet alleen een binnenspeeltuin, maar ook een knutselhonk. Je kon er van alles doen.
Tekenen, kleien, een schatkaart maken en nog veel meer.

Ze werden ook geschminkt. Kleinzoon als dino en kleindochter als een lief tijgertje. Daarna haar haar in een mooie vlecht. Trots als een pauw was ze.

Een dag later gingen ze een paar dagen weg met hun ouders. Een kleine vakantie waar ze erg van genoten. Vanmiddag waren ze weer terug. Uitgewaaid, bij gekomen en erg genoten.

Met mij mij wil het maar niet vlotten. De zenuwtjes hebben nog steeds de overhand. Ik probeer elke dag wel een stukje te wandelen, alleen.
Gisteren was een moeilijke dag. Dan sta ik toch extra stil bij alles wat er is gebeurd. Raak je zoiets ooit kwijt? Raakt het ooit op de achtergrond? Ik weet het niet.

Misschien heeft het gewoon tijd nodig

Vraagje

Morgen weer bloed prikken. Kijken wat de waarde nu is. Behalve drie maaltijden op een dag eet ik niets. En dat valt niet mee. Want ik weet gewoon niet wat ik kan eten. Geen koek, snoep of taart. Niet dat het niet mag. Met mate dan. Maar ik wil weten wat mijn glucosewaarde is als ik niet snoep.

Natuurlijke suikers zijn niet te vermijden. Die zitten overal in. Lief is aan de lijn en ik eet mee. Inmiddels ook al wat afgevallen wat niet de bedoeling is. Straks maar eens vragen wat ik het beste kan eten. Als tussendoortje met weinig suiker.

Tegenwoordig lees ik alle etiketten in de supermarkt. Hoeveel koolhydraten en vooral hoeveel suiker. Een gewoon biscuitje moet kunnen, toch?

Heeft iemand ervaring hiermee?

Wat kun je het beste als tussendoortje eten?


Glucose

Het is alweer twee jaar geleden dat ik mijn glucose heb laten controleren. Het was verhoogd. Niet heel erg, maar wel verhoogd. Een voorstadia van diabetes. De huisarts vond dat ik het een jaar later maar weer moest laten controleren.
Dat is een beetje in het slob geraakt. Door allerlei omstandigheden.

Ik had niet echt last. Behalve dat ik soms om half 11 of halverwege de middag een appelflauwte kreeg. Terwijl ik wel goed ontbijt. Maar ik ben een enorme snoepkous.
Dus besloot ik dat het maar eens tijd werd voor een controle. Nuchter.

Afgelopen maandag had ik een afspraak. Bij de doktersassistente. Om 9 uur.
Het prikken ging prima, maar het apparaat was stuk. Dus de andere vinger.
"Veel te hoog", concludeerde de assistente. Mijn huisarts was ziek dus ik zou door een andere arts terug gebeld worden. Hoe nu verder. Ik zou tussen 12 uur en half 3 gebeld worden.

De hele dag sleepte ik mijn mobiel mee en mijn huistelefoon. Want ik wist niet op welk nummer ik gebeld zou worden.
Het werd uiteindelijk vijf over half zeven!

Ik moest een week later weer bloed laten prikken. Ditmaal uit mijn arm. Was het nog steeds te hoog dan zou er een plan opgesteld worden. Officieel diabetes.
Waarschijnlijk drie maanden bloed prikken en dan wordt het gemiddelde genomen. Waarschijnlijk medicatie en die snoeppartijen zijn afgelopen. En naar de praktijkondersteuner.

Ik moest aan mijn moeder denken. Ook zo'n snoeper. Mergpijpjes, chocolade, gebak. Net als ik.
Ze moest regelmatig voor controle. En drie dagen van te voren liet ze al het snoep staan.

Het is erfelijk. Mijn broer heeft het ook.
Ik ben niet te zwaar, beweeg regelmatig. Daar ligt het niet aan.

Waar ik wel op moet letten is dat ik niet afval. Van drie gezonde maaltijden zonder (ongezonde) tussendoortjes blijf ik niet op gewicht.

Eerst maar weer eens bloed prikken.

Herinneringen



Vandaag is het de geboortedag van mijn vader. Al zo lang niet meer in ons midden maar nog steeds heel veel in mijn gedachten.

Een vaders kindje op en top. Het enige meisje. Dezelfde koppigheid, zorgzaam, alles voor een ander en jezelf wegcijferen. Dat heb ik van mijn vader.
Naar andere mensen toe kon hij erg nukkig zijn. Nors zelfs. Maar voor zijn gezin had hij alles over.

Ik herinner mij vooral de vroege uurtjes in een koude flat. Omdat er geen verwarming was. Wel van een kolenkachel, maar wanneer die opgewarmd was. De bloemen stonden op mijn ramen. Om zes uur in de ochtend zaten wij bibberend met een kopje thee voor die kachel. Mijn vader porde hem regelmatig op.

Hele verhalen vertelde ik. Het was ons momentje elke dag. De rest lag nog op één oor.
Ik vind het nog steeds heerlijk om vroeg op te staan.

Hij kon geweldige meubels maken. Het was niet zijn beroep. Hij was beroepsmilitair. En genoot van dat werk.

Zijn ziekte kwam onverwachts, zijn overlijden nog veel meer. Hij heeft nauwelijks een jaar van zijn pensioen kunnen genieten.

Maar ik koester de mooie herinneringen.

Rare week

Vorige week vrijdag werd Lief ziek. Gelijk met mijn voornemen om in huis weer eens flink aan de slag te gaan. Tegenwoordig doe ik het in gedeeltes. Ik ben tenslotte niet de enige hier in huis.

Het idee om in de kamer te beginnen ging in rook op. Met een ziek Lief op de bank ging dat niet. Dus werd het de keuken. De kastjes aan de binnenkant, de koelkast schoongemaakt en ontdooid en op de kasten en mijn plank met spullen.

Zaterdag ging ik dan wel in de kamer aan de slag. Ook de kasten aan de binnenkant, mijn planken met fotolijsten, spullen teruggezet en alles om en nabij de eettafel.

Zondag de keuken verder gedaan..
'De buitenkant', zoals ik altijd zeg. Dat betreft ramen lappen, kookplaat en aanrecht en alles wat erop staat schoonmaken.
Afvalbakken legen en de koffiemachine schoonmaken.

In de nacht van maandag op dinsdag werd ik om vijf uur wakker. Geen Lief in bed. Die was al dagenlang heel erg aan het hoesten. Vooral als hij in bed lag. Heel snel zat hij weer rechtop. Ik ging naar beneden. Lief zat daar al vanaf kwart over drie. Hoestend, koortsig en helemaal niet lekker.

Hij wilde liever alleen blijven ik ging weer naar bed. Maar slapen ging niet meer. Dus zat ik om half zes aan de koffie. Lief ging later toch maar naar bed en zo stond ik om acht uur in de morgen ramen te lappen.

Ik ging regelmatig bij Lief kijken. Maar dat ging gewoon niet beter. Hoestdrank, paracetamol, veel drinken. Ik sleepte alles naar boven.
Die avond op tijd naar bed.

Dezelfde nacht zat ie om vijf uur beneden en die nacht daarop weer om kwart over drie.
Ik slaap redelijk door. Gek genoeg.

Vandaag zouden wij op alle twee de kleinkinderen passen. Kleindochter de hele dag en kleinzoon zouden wij uit school halen.
Maar dat ging niet met Lief. Dus ging ik vanmorgen alleen naar Zoon. Die moest vandaag weer naar het ziekenhuis.

Het was gezellig. Veel gepuzzeld, kleien en spelletjes. Ook nog een stuk gewandeld.
Samen haar broer uit school gehaald.

Lief was de hele dag alleen. Het ging redelijk. Langzaam beter.

Het is wel een hardnekkig virus.

Flow



Als wij de kerstboom neerzetten is het altijd een halve volksverhuizing. Veel spullen moeten naar boven.
Vorig jaar was ik vroeg. Zo ongeveer 9 december stond de boom. Met de rest van de kerstversiering.

5 januari ging alles weer achter het schot. Tijd om de boel weer naar beneden te halen. Ik miste mijn spulletjes. Maar Lief was binnenkort jarig en dan heeft hij het liever wat leger. De kinderen bleven ook eten .
Dus besloot ik alles een week op te schuiven. Meteen maar aan de schoonmaak. Dacht ik. Totdat ik (weer) begon te snotteren en Zoon verhinderd was.

"Kan het een week later?"werd er gevraagd. Natuurlijk, het kon ook niet anders.
Mijn verkoudheid ging gelukkig snel over. Er werden plannen gemaakt.

Toen belde zoon. Allemaal zieken.
"Helaas kunnen wij niet komen", zei hij.
"Een weekje later?"

Intussen lagen mijn spullen al bijna twee maanden boven. En beneden was het kaal. Ongezellig, vond ik.

Vorige week ging het feestje gelukkig wel door. En het was gezellig! En geslaagd.

Maar maandag was mijn zin om de boel eens goed schoon te maken helemaal weg. Of ik een kater had. En dinsdag en woensdag bleef dat gevoel ook weg.
Donderdag een dagje kleindochter. Inmiddels was Lief ziek. Hoestend en kuchend strompelde hij door het huis.

Gisteren gaf ik mijzelf een schop onder mijn kont. Met Lief behoorlijk ziek op de bank hangend ging ik aan de slag. Om Lief heen.
Ik wilde eigenlijk in de kamer beginnen maar Lief vond dat geen goed idee.

Dus werd het de keuken. Ik wilde de vriezer eens goed schoonmaken en ontdooien. Wat een werk! Lief gaf allemaal goed bedoelde raad vanaf de bank.

"Je moet heet water erin zetten".
"Zal ik het kacheltje halen?"

En dat deed hij ook. Boven een bloedhitte het ijs weg gekrabd. Allemaal handdoeken en schalen neergelegd. Maar dat hielp niets.

"Heb je het warm?"

"Niet zo gek hè?" zei ik.

Uiteindelijk glom hij weer als een spiegel. Het moest wel nu. Want hij was aardig leeg. Bovenop de kasten en planken schoongemaakt. Heerlijk!

Vandaag in de kamer aan de gang, al was het wel om Lief heen. Maar het schiet op.

Ik zit nu in de flow...........

Hypochonder

Hypochonder. Angst om (ernstig) ziek te worden. Ik weet niet waar het vandaan komt. En ook niet hoe ik er aan kom. Maar lastig is het wel. Mensen die dit hebben bezoeken vaak hun huisarts. Ik doe dat niet. Ik kom er niet zoveel.

Er wordt ook gezegd dat het erfelijk is. Dat het aan je opvoeding kan liggen.Dat je beschermd bent opgevoed en niet hebt geleerd hoe je met ziektes om moet gaan.

Maar feit blijft dat het vervelend is. Waar een ander denkt aan een griepje denk ik heel wat anders. En van googelen word je ook niet vrolijk. Ik heb er inmiddels mee leren leven. Denk ik. Want soms vind ik mijzelf heel erg vervelend.

Toen de overgang begon zat ik wel veel bij de huisarts. De vele hartkloppingen en duizelingen waren op z'n zachts gezegd niet leuk. Het heeft lang geduurd voordat ik daar aan gewend was. Ik kreeg die duizelingen ook op de gekste momenten. Als ik op bezoek was of midden in de supermarkt. Daarom nam ik altijd een winkelwagen 'voor je weet maar nooit'. Later durfde ik niet meer alleen. De angst om de angst,hè?

Zelfs als ik op de bank zat en mijn ogen dicht deed draaide alles. Ik ben toen onderzocht en er kwam niets uit. Van die hartkloppingen werd ik ook niet vrolijk. Zeker met al die hartkwalen in de familie.
Die zweetaanvallen (20 keer op een dag), daar lag ik niet wakker van. Lief wel, want 's nachts ging het gewoon door.

Van die overgang of menopauze ben ik nog steeds niet af. Ik ben een stresskip en dat helpt ook niet.
Maar ik weet waar het vandaan komt.

Het klinkt allemaal zwaarmoedig maar dat is het niet hoor! Ik heb een fijn leven. Met z'n ups en downs, zoals de meesten.

Dromen

"Ik heb zo raar gedroomd vannacht".
Lief was nog steeds onder de indruk.

"Ik droomde dat je al mijn schoenen midden in de kamer had opgestapeld en ik kon geen enkel compleet paar vinden"'
Het zweet stond op zijn voorhoofd. Nog steeds behoorlijk geïrriteerd.

Een mens kan raar dromen.
Ik droomde een hele tijd geleden dat ik mijn tas kwijt raakte. Op de gekste plaatsen.
Soms liet ik hem in de supermarkt staan, bij het afrekenen. Of hij werd gestolen terwijl ik hem even uit het oog verloor.

Ik werd nerveus wakker. En realiseerde mij pas na enige tijd dat het maar een droom was. Die tijd sleepte ik mijn halve huishouden mee in mijn tas. Waarschijnlijk erg kostbaar. Want ik was er behoorlijk ondersteboven van.

Soms kwam die droom een paar keer per week terug. Later zakte het af naar eens in de twee weken. En de laatste tijd helemaal niet meer.

Tot afgelopen nacht. Ik kon niet in slaap komen. Dan gebeurt er weer wat wat mij een beetje van mijn stuk brengt. Na een uurtje mijn bed maar weer uitgestapt en beneden gezeten met een kopje thee.
Meestal val ik dan wel in slaap als ik mijn bed weer in stap.

En ik was mijn tas weer  eens kwijt. Levensecht. Echt waar.

De hele dag een beetje brak geweest.

Morgen een nieuwe dag.


Emotioneel

Mijn jongste broertje was donderdag jarig. Ik was bijna twaalf toen hij geboren werd. Een nakomertje. Voor mij een levende pop.
Ik tutte wat af met hem. Samen wandelen, samen in de zandbak. Ik sleepte hem overal mee naar toe. Niet letterlijk natuurlijk. Maar ik was een vrijwillige oppas.

Het was een roerig jaar, 1967. Weer een baby in huis met net iets te weinig slaapkamers. Ik had er eentje voor mij alleen, mijn broers sliepen samen op een kamer en mijn ouders met mijn jongste broertje. Die ook ouder werd natuurlijk.

Mijn moeder begon te kwakkelen, Daar had ik geen erg in. Met twaalf jaar ben je met hele andere dingen bezig. Voor het eerst naar de middelbare school. Wat geen succes was trouwens.
Vriendjes of vriendinnetjes had ik niet. Behalve een buurmeisje die helaas ging verhuizen.

Dus stortte ik mij op mijn broertje. Die zomer gingen wij kamperen. Dat deden mijn ouders graag en ook met een baby van zes maanden. Maar ik bood mij aan. Dus werd er regelmatig het kampeerterrein verkend.

Het begon zo mooi, 1967. Het eindigde dramatisch. Mijn moeder werd in het ziekenhuis opgenomen met baarmoederhalskanker. Dat wist ik toen niet.
Ik herinner mij een foto van mijn broertje toen hij een maand of 10 was. In de kinderstoel. Later zag ik een foto van hem in dezelfde kinderstoel, twee maanden later. Met een taart met één kaarsje. Zo'n verschil.

Het was een beetje een chaos bij ons thuis. Mijn moeder doodziek op bed, een huishoudelijke hulp, mijn vader die een beetje ontredderd rondliep en nog drie kinderen 14, 12 en 5 jaar oud.
Het waren moeilijke maanden, moeilijke jaren.Later werd ons verteld wat er nu precies aan de hand was. De ziekte van mijn moeder, het pesten op school, soms ontvluchtte ik de boel en ging met mijn broertje wandelen. Ik kon mijn ouders in deze tijd niet ook nog eens met mijn problemen opzadelen.

Gek eigenlijk hoe alles weer bovenkomt als je naar een tv programma kijkt. 'Over mijn lijk'.
Een emotioneel beladen programma die ik in mijn eentje kijk. Twee vrouwen hebben baarmoederhalskanker. Rond de dertig jaar.
Het komt echt binnen.

De ziekte en het programma.

Lieselot

Lieselot keek eens om zich heen. Een brede glimlach kwam tevoorschijn. Ze snoof eens diep. De verflucht was nog duidelijk aanwezig. Ze sprong op het bed en gebruikte hem als trampoline.
"Niet springen, niet springen", zoemde het in haar hoofd. Want dat mocht niet van haar moeder.

Net verhuisd, als enig meisje een eigen kamer en voor het huis een groot bos. Zo voelde dat. Het was een wild onbegroeid terrein. Ze woonden op een flat. Drie hoog. Geen verwarming en in de winter stonden de ijsbloemen op de ramen.

Lieselot was een wildebras en was dan ook vaak buiten te vinden. Samen met haar broer. Tikkertje spelen, ravotten, graven. Elke dag was er wel wat nieuws.
Aan mooie kleren had ze een broertje dood. Tot verdriet van haar moeder die er altijd als een dametje bij liep.

Afgetrapte schoenen, een spijkerbroek en een oud shirt, ze voelde zich als een vis in het water. Lieselot ging dan ook helemaal in het spelen op.
Een sanitaire stop kwam in haar woordenboek niet voor. Haar spel onderbreken om drie hoog naar het toilet te gaan, ze vond het vreselijk.

Haar broer had het makkelijker, vond zij,. Die ging gewoon achter een boom staan. Lieselot deed hetzelfde, maar dan op haar hurken.
Toen haar moeder er achter kwam was er een felle discussie.
Nette meisjes deden dat niet. Meisjes deden dat helemaal niet.

"Je broer heeft een plassertje", zei ze."Dat is anders"'
Maar Lieselot legde zich er niet bij neer. Dat moest anders kunnen. Haar vader was meubelmaker. Wat hij zag kon hij maken. Echt de mooiste dingen en ook de meest praktische dingen.

Toen Lieselot weer eens achter een boom op haar hurken zat zag haar moeder dat vanaf drie hoog.
"Lieselot, nu naar binnen!"
Maar die was niet voor één gat te vangen en schreeuwde terug:

"Ik wil ook een plassertje, kan papa er niet één maken op zijn werk!


Het klokje



Ik mis mijn moeder.

Steeds meer.

De laatste tijd overvalt het mij zomaar, het gemis. Ik was er dan ook veel de laatste tijd. En wij kletsten wat af.
Hele bomen werden er opgezet. "s Middags bij een kopje koffie, zij een kopje thee konden wij uren praten. Over van alles. Soms met een lach, soms met een traan.

Zij keek altijd uit naar mijn bezoekjes. Omdat haar zicht zo slecht was kon zij niet zoveel meer. Het enige wat zij had waren haar luisterboeken. Haar wereld was dan ook erg beperkt.
Ik had een sleutel en als ik hun huis binnen kwam riep ik altijd: "Ik ben het hoor".
En dan zag je haar opfleuren. Mooi om te te zien, ontroerend en triest tegelijk.
Omdat het besef best hard binnenkwam. Dat zij zo weinig kon.

Ongeacht of ik die dag geweest was of niet, ik belde elke avond. Om half acht. G. nam dan de telefoon op en gaf hem aan mijn moeder. Gewoon om te horen of alles goed was. Want zij sukkelde een beetje de laatste tijd en G. zijn Alzheimer werd steeds erger.

Ik keek uit naar die telefoontjes. En zij ook.

Toen mijn moeder was overleden hebben mijn broers en ik het huis leeggehaald. Niet meteen. Maar nadat er zekerheid was dat G. niet meer naar huis kon hebben wij alles opgeruimd.
Het is emotioneel. Er gaat veel door je handen. En aan iedereen werd de vraag gesteld wat je graag wilde hebben.

Dat was voor mij dit klokje. Het stond al een tijdje stil. Op half acht. Toeval bestaat niet zeggen ze. Maar er ging veel door mij heen toen ik het zag. Dat was het tijdstip dat ik altijd belde.

Nu heeft het een mooi plekje bij mij thuis. En elke keer als ik het zie denk aan die telefoongesprekken.

Om half acht.

Vis

Ik had een hele lieve opa. De vader van mijn moeder. Een zachtaardige man die het niet had getroffen met zijn vrouw, mijn oma.
Elke week kwam hij op bezoek, alleen. En hij genoot.

Waar hij ook van genoot was een broodje zoute haring. En die kreeg hij elke week, vers van de visboer. Die ik op mijn fiets haalde.
Wij woonden nog op een flat dus ik was niet ouder dan een jaar of 11, 12.
Het water liep in mijn mond bij het zien van die haringen. Ik wilde ook zo graag! Maar dat was best duur en alleen voor mijn opa bestemd.

Ik hou van vis, altijd gedaan. Lief had nog nooit een vissoort gegeten toen hij mij tegen kwam. Voor hem onbekend terrein. Hij gruwde ook een beetje als hij mij een broodje haring met exra zuur en uitjes zag eten.

Ik blies in zijn gezicht.
"Moet je ruiken", plaagde ik.
Ik zal maar niet vertellen hoe hij keek.
Naarmate de tijd verstreek ging hij wel vis eten. Met mate. Maar een broodje haring gaat er nu wel in.

Zoon en ik delen die liefde, voor de haring.
Alss ik eens in de veertien dagen naar hem toe ga halen wij wel eens een haring. En dat is genieten.

Mijn moeder was ook een vismens Stapel op alle soorten vis. Maar favoriet was toch wel paling.
En als mijn vader op zaterdag wel eens een portie meenam van de markt konden ze die aan het aanrecht opeten. Verder kwam het niet.Die vis heeft de eettafel nooit gehaald.
Als wij bij mijn moeder op bezoek kwamen was er altijd een toastje haring en zalm.

Lief was deze maand jarig. Maar door allerlei omstandigheden is die nog niet gevierd. Binnenkort is het zover. En overlegden wij met zoon en schoondochter wat wij met het eten zouden doen.
"Een visschotel", riepen ze in koor. Want schoondochter houdt ook van vis.

Vis, je kunt er mij voor wakker maken.

Lijnen

Lief is aan het lijnen.

Zomaar ineens, de knop ging om.

Lief is te zwaar en dat weet hij zelf ook wel. Er kan best wat af. Sinds ons huwelijk is hij best wat kilo's aangekomen. Hij ging gewoon met mij mee eten. Ik was en ben een enorme snoeperd. Geen hartige hap. Maar lief houdt van allebei.

Bij hem thuis was het geen vetpot. Met acht kinderen was er alleen het hoogst noodzakelijke. Maar toen hij eenmaal ging werken en geld verdienen was er ook meer ruimte voor de lekkere trek. Maar daar gaf hij niet zoveel om.

Totdat hij mij tegenkwam. Die Jamin van binnen en buiten kende. Die vlakbij school en huis was. Menigmaal werd mijn brood vervangen door een chocolade reep. Ik kwam geen ons aan. 47 kilo schoon aan de haak.

Later werd dat wel anders. Ik viel af en kwam weer bij. Maar nu heb ik een goed gewicht.

Lief zag in één keer het licht.

"Ik ben te zwaar, Jo, toch maar wat aan doen" En de knop ging om.
Dan werkt het wel, uit vrije wil. Ondanks mijn voorzichtige opmerkingen dat hij het voor zijn gezondheid moest doen bleef hij zeggen dat zijn kleren in de was krompen;-).

Dus nu eten wij rijst, broccoli en kip. Verse groenten, fruit en soms pasta, volkoren brood met kaas en geeeen snoep en taart meer.

Goed voor Lief maar niet voor mij. Door mijn zenuwtjes val ik al snel af en met dit erbij moet ik mijn gewicht in de gaten houden.
Want niet alleen Lief valt af, ik ook.

Dus sta ik een paar keer per week op de weegschaal om mijn gewicht in de gaten te houden.
Ik eet nog wel een koekje of zoiets.

Maar vergeleken met vroeger een stuk minder.

Lief krimpt in de breedte, ik in de lengte


Veranderen

Van verschillende mensen gehoord dat mijn lay-out niet prettig was om te lezen. Ik vond hem best mooi, maar had ook wel mijn twijfels bij het reageren.

Dus maar eens aan het fröbelen geslagen. Ik hoop dat het nu beter te volgen is. Wat heb je aan een blog die niet prettig leest.
Het blijft een beetje zoeken dus als jullie nog ideeën hebben?

Van alles en nog wat

Nichtje appte gisteravond dat zij een housewarming geeft. Sinds november vorig jaar is zij in het bezit van een eigen appartement. Instapklaar, zeg maar. En nu een klein feestje begin maart.
Ze heeft al die tijd in een studentenhuis gewoond. Sinds ruim een jaar is zij afgestudeerd en ging op zoek naar een woning. Die heeft zij gevonden en een baan naar haar zin.

Leuk! Ik heb er zin in.

Dinsdag was het erg regenachtig. Dus een dagje Zweedse Warenhuis. Wij hadden nog een bon voor het restaurant. Dus eerst lekker gegeten.
Daarna op ons gemak door het warenhuis waar je een kanon kon afschieten. Heerlijk rustig. Waar Lief erg blij van werd. Mijn favoriete afdeling zijn de kussens. Sierkussen wel te verstaan. Ik heb er veel. Op de bank en ook op het bed. Tot verdriet van Lief.

"Alleen maar voor de sier", zegt hij.

Klopt.

Helemaal.

Maar leuk staat het wel. Lief begrijpt er niets van. Elke moren het bed opmaken en alle kussens erop. Keurig netjes.
En 's avonds weer er af. Het is ook niet te begrijpen. Ik weet het. Maar ik word er blij van. En daar gaat het toch om?

Vandaag weer een dagje kleindochter. De laatste maandjes, want in augustus gaat zij naar de basisschool. Maar op donderdag halen wij ze alle twee uit school. Zodat zoon een dagje rust heeft.
Ze hebben een mooi huis maar soms dromen ze van een huis in het noorden. Landelijk wonen lijkt ze wel wat.
"Dan ga ik mee", zei ik. Maar Lief blijft liever zitten waar hij zit. Zoon waarschijnlijk ook.

Verder een paar rustige dagen voor de boeg. Tijd om weer eens wat uit te zoeken en op te ruimen.

Zo blijf je bezig.

Hormonen

Hormonen en ik gaan niet samen. Dat is bekend. Daarom heb ik ook maar heel kort de pil geslikt. Ik was, op z'n zachts gezegd, een heel naar mens.
Maar daar waren andere oplossingen voor, al zag ik wel tegen de overgang op. Maar dat lag nog ver in de toekomst. Die zich sneller aandiende dan gedacht. Het gaat sluipend, je hebt er geen erg in. Behalve de schrik dat je 46 bent en denkt dat je zwanger bent.

Ik kom mij heel erg naar voelen, kroop in een hoekje van de bank. Mensen moesten mij met rust laten. En na een paar dagen was ik weer de oude ik. Na drie maanden viel het kwartje. Ik zou toch niet in de overgang zijn? Want mijn klachten verdwenen met mijn menstruatie.

De dokter wuifde alles weg. Gewoon stress, meer niet. Dus kwakkelde ik door. De opvliegers, het nachtzweten, de hartkloppingen, het kwam allemaal voorbij. Vooral die duizeligheid vond ik erg. Midden in de supermarkt begon de wereld te draaien.

Je denkt dat je er een keer vanaf bent. Als je zo'n beetje 16 jaar al bezig bent.
"Je lichaam zoekt een nieuwe balans", zegt men dan.
Ammehoela, waardeloos is het.

Toen volgde er een droogteperiode. Ik kon mijn lenzen niet meer dragen. Mijn ogen waren te droog. En dat was niet het enige. Het ging gelukkig weg, na maanden;-).
Maar soms komt het terug.

Ik wil geen hormonen slikken. Dus sukkel ik door.
"Vrouwen van 85 hebben er nog steeds last van", zegt mijn huisarts.

Leuk, not.

Maar wat mij opvalt is dat de angst van vroeger een beetje terug keert. Ik denk teveel en dan meteen het ergste.
Maar hoe verander je jezelf? In de spiegel tegen jezelf zeggen dat je een aansteller bent. Want zo voelt dat wel.

Ik houd de moed er in. Het gaat ooit over, of niet.

Weekend en meer

Die liep anders dan ik dacht. Vrijdag was erg gezellig. Mijn broer belde eerder deze week of ik gezellig wat wilde drinken. Leuk! Mijn andere broer was er ook. Zo vaak zien wij elkaar niet. Maar als wij elkaar treffen is het gewoon fijn.

Lief en ik hadden vandaag een uitje gepland. Eigenlijk gaan wij niet zo vaak weg. Echte huismussen zijn  wij.
Maar gisteren stond ik krakkemikkig op. Een beetje verkouden, een beetje grieperig, van alles wat. Maar niet in staat tot heel veel. Dus ging ons uitstapje ook niet door.

Maar thuis was het ook gezellig. Met een toastje, een drankje en een film was het vanmiddag goed toeven. Een tijd geleden dat wij naar een film keken. Meestal is het een serie.

Wij hebben al een tijdje last van een rare lucht in huis. Wij dachten eerst aan het riool. Maar die is door de gemeente doorgeblazen. Daar kregen wij netjes bericht van. Op 6 en 7 januari zouden zij de werkzaamheden uitvoeren in de wijk.
Toen ik vorige week maandag thuis kwam van Zoon waren ze bezig. De kleppen van het toilet naar beneden en een natte handdoek op het doucheputje.
Klaar zou je zeggen.

Dinsdagochtend om kwart over zeven werd ik wakker van een draaiende motor en veel lichten Lief was inmiddels beneden. Wat bleek?
Ze waren met zwaar beschut terug gekomen en spoelden het riool door. Laat ik nu net die avond daarvoor vergeten de klep naar benden te doen. Ik dacht dat ze klaar waren.

Alles was nat! Zeiknat! Het zat tegen de muren op. Lief was aan het dweilen om half acht. Ik heb alles eruit gesleept en schoongemaakt. Anderhalf uur bezig geweest. Maar hij is weer schoon.

We dachten dat wij van de lucht af waren. Maar niet dus. Het lijkt op nat wasgoed wat te lang ligt. Een vochtprobleem denken wij. Maar we kunnen het niet vinden. Overal gekeken. Veel van zijn plek gehad. Geroken. Maar we weten nog steeds niet waar het vandaan komt. Nu gaan wij de kruipruimte inspecteren. Dat is nog de enige mogelijkheid. Vroeger stond daar altijd een laag water in. Maar tegenwoordig is alles goed geïsoleerd.

Maar we zoeken verder. Het moet toch ergens vandaan komen.

Lieve woorden


Leef jouw leven en leef zoals jij dat wilt.....

Lieve woorden van een bijzonder iemand. Die er altijd is. Klaar staat voor een ander. En dat zijn er niet zoveel.

Hoe vaak heb ik niet aan die woorden gedacht. Elke dag komen ze wel even voorbij. Hoe doe je dat? Je eigen leven leiden? Je niks aantrekken wat een ander denk en of zegt?
Sommige mensen staan sterker in hun schoenen dan andere.

Aangezien ik mensen niet kan veranderen moet ik zelf veranderen en dat is moeilijk. Want dan ga ik tegen mijn karakter in. Kon ik mijzelf maar resetten en gewoon opnieuw beginnen. Met een schone lei. Lijkt mij heerlijk! Maar ik doe mijn best.

                           -------------------------------------------------------------

Ik geniet erg van de kleinkinderen. Pas geleden kwam kleindochter een dagje bij ons. En je maakt haar erg blij met een bezoekje aan de Kringloop. Waar ze ook wel eens met haar ouders heen gaat.
Vooral de boeken en de speelgoedafdeling weet ze goed te vinden.

"Daar is de lift opa, maar je moet wel lang wachten"
Dus namen wij de trap. Kleindochter vond alles prachtig en wees ons de weg.
Een paar leuke puzzels op de kop getikt. Inmiddels heb ik een hele verzameling. Bij de uitgang mocht ze een gratis knuffel uitzoeken.

Ze legde hem netjes op de toonbank, maar de meneer van de winkel gaf hem aan haar.
Eenmaal vlak bij de uitgang zei ze heel verbaasd: "Hij heeft hem niet gescand!"

Haar broer uit school gehaald en eenmaal bij ons thuis moest er natuurlijk gepuzzeld worden. Een paar van 48 stukjes.
Ik hielp kleindochter, Lief hielp kleinzoon met de eerste aanzet.
Kleindochter is verzot op puzzelen. En is daar erg goed in. Lief minder. Die kreeg het niet voor elkaar.

"Gewoon puzzelen, opa", moedigde kleindochter aan.
Maar Lief heeft niet zoveel geduld en liet alles aan de kleintjes over.

Wijsneuzen zijn het.




Schatten

Vandaag onze boom weggehaald. Altijd moeite met neer zetten en moeite met weghalen. Want als ie eenmaal staat is het ook wel weer gezellig.
Een heel project. Om alles weer zo op te bergen dat ik er dit jaar zonder moeite bij kan.

Alles achter het schot. En dan kom je van alles tegen. Een schilderij dat mijn vader nog gemaakt heeft. En ik nog steeds een plekje daar voor moet vinden. Allemaal foto's van de familie van Lief. Een matrasje van het campingbedje. Dat moet nog steeds weg. Want de kleinkinderen liggen er niet meer in.

Heel veel bekers van Lief. Die hij heeft gewonnen met tafeltennis. Vroeger speelde en trainde hij zo'n drie, vier keer in de week. Zijn lust en zijn leven. En elk toernooi kwam hij wel met een beker thuis.
"Alweer?" zei ik soms. Want ik wist niet waar ik ze neer moest zetten.
Krantenknipsels. Want hij stond ook in de krant na een overwinning.

Dat is allemaal lang geleden. Mensen met wie hij trainde hielden er één voor één mee op. En op een dag hing zijn spullen ook aan de wilgen.
Hij miste het wel. En hij heeft nooit meer iets gevonden waar hij zijn ziel en zaligheid in kwijt kon.

Pas geleden nog een schilderij van "Het Melkmeisje" opgehangen. Dat had ik aan mijn moeder gegeven. Helemaal geborduurd. Met een mooie lijst er omheen.
Ik zat vroeger veel thuis en ik vond het leuk. Zoon zag het voor het eerst en had niet door dat het geborduurd was.

Er liggen veel spullen achter het schot. Wij moeten dat echt eens opruimen. En weggooien. Maar er liggen ook wel persoonlijke schatten. Die je niet in huis kwijt kan maar ook niet weg wilt gooien.
Het is een beetje kaal nu. Mijn eigen spulletjes weer terug zetten.

Het gewone leven begint weer.


Plezier

Maandag beginnen de scholen weer. Het normale leven. Kleinzoon en kleindochter gaan dan ook weer naar school.

Maar in de vakantie is een dag naar opa en oma vaste prik.
"Wat gaan we doen? Waar gaan we heen?" is de vraag van kleindochter. Ook vaste prik.

Eerst naar de stad. Voor nieuwe mutsen en handschoenen. Ze wilden ze zelf uitzoeken en gelijk maar gebruiken. In een restaurant gezellig gegeten met z'n viertjes.

Wij besloten om naar een soort landgoed te gaan. Waar je heerlijk kunt wandelen, het kabouterpad lopen en er is een (binnen) jungle. Daar wilden ze graag heen.
Meteen maar in de rij gaan staan, de drukte viel mee. Wij kregen een stempel op onze hand voor nog een bezoekje. Leuk!

Je moest ze wel in de gaten houden, er was ook water. Maar het was een schot in de roos. Alle dieren bekeken, van ver en dichtbij. Heel leerzaam en gezellig.

Toen lustten ze wel een ijsje. Gelukkig is alles overdekt. Ik wilde standaards een cappuccino. Maar een vrouw voor mij nam warme chocolademelk met heeeeeel veel slagroom.
"Dat wil ik ook", zei ik. De kleinkinderen en Lief namen een ijsje.



Daarna ronde twee in de jungle. Net zo enthousiast als de de eerste keer. Daarna naar buiten, naar het doolhof. Ze weten goed de weg. Gillend van plezier en rode wangen van de kou renden ze daar doorheen.

"Ik ben moe", zei kleindochter.
"Ik ook", zei ik.
Weer in de auto gestapt.
Kleindochter vond het geweldig.
"Wij gaan bij opa en oma wonen en bij papa en mama logeren", glunderde ze.

Daar gaat je hart toch wel een beetje van smelten. Maar ze toch maar naar huis gebracht;-)

En eenmaal thuis gingen Lief en ik onderuit.

Maar het was een geweldige dag

Gever

Het cadeau is voor de gever die heeft er het meeste aan.

Dat heb ik eens gelezen en dat sprak mij erg aan. Want zo ben ik. Zo zit ik in elkaar. Ik word blij als een ander blij is. Ik maak graag mensen gelukkig. Want ik geef liever iets dan dat ik het ontvang.
Ik roep altijd spontaan: "Dat krijg je wel van mij", of "Ik betaal het wel".

Maar als ik in de stad loop en ik zie iets wat ik leuk vind dan koop ik het niet. Het gaat dan om een klein bedrag. Ik loop er tien keer langs, besluit het toch niet te doen.

Lief begrijpt daar niets van. En misschien is het ook niet te begrijpen.

Maar zo ben ik altijd al geweest. Ik kon enorm genieten van de voorpret van Sinterklaas. De cadeaus, gedichten, altijd een verrassing. En dan de blije gezichten.Zo leuk!

Lief vindt het een goede eigenschap. Maar ook een slechte.
"Mensen maken misbruik van je", zegt hij.
"Ze weten dat je altijd klaar staat en geen nee zegt".

Hij heeft wel gelijk. Maar zoiets leer je niet in één keer af.

Gewoon leren doceren.


Op mijn netvlies

Ik riep altijd heel stoer: "Dat pesten, daar ben ik wel overheen". Maar de laatste tijd merk ik toch dat dat niet het geval is. Het heeft wel degelijk een stempel op mijn doen en laten gedrukt.

Voor mij is het nog onbegrijpelijk hoe twee meisjes van ongeveer twaalf jaar oud jaren ongestoord hun gang konden gaan. Dat niemand dat in de gaten had. Geen enkele leerkracht op school was zich er van bewust. Natuurlijk had ik mijn mond open moeten doen. Maar de ene twaalfjarige is de andere niet.

Die twee, ik zie ze nog haarscherp voor mij. Eén meisje woonde in dezelfde straat. Praktisch mijn buurmeisje. Ze manipuleerden twee klassen. En ik zat alleen. Had de lerares niets in de gaten of wilde ze niets zien? Voor mij nog altijd een vraag. Een meisje dat altijd alleen achter in de klas in een hoekje zat, ineengedoken, dat valt toch op. En niet één week, één maand, nee.... jaren.

Laten struikelen in de hal tussen de lessen door, inkt in je tas gooien, je huiswerk verscheuren. Een stomp in je maag, achtervolgd worden tot in de toiletten, het staat op mijn netvlies. En het heeft mij gevormd. Tot op de dag van vandaag.

Ik heb nooit geleerd van mij af te bijten. Voor mijzelf op te komen. Ik dacht als ik maar aardig ben dan is men ook aardig tegen mij. Dus zei ik overal ja op. Ook al kwam het niet uit, was ik moe, had ik even geen zin.

En als je dan van mensen die dicht bij je staan zo'n trap na krijgt, dat helpt niet echt. Mijn zelfvertrouwen, als ik het al had, bereikte het nulpunt.
Het geloof in mensen ben ik wel kwijt geraakt. Je wordt toch gekwetst, al doe je het nog zo goed.

"Wie goed doet goed ontmoet". Ik geloof er niet in.

Ik heb het ook laten gebeuren. Misschien stond het wel dik op mijn voorhoofd geschreven. Ik weet het niet.

Maar het wordt toch tijd dat ik eens voor mijzelf opkom. Dus in het nieuwe jaar gaat de bezem door het huis. En mijn gedachten.

Wat Mirjam zei is waar: "De mensen veranderen niet dus moet je zelf veranderen.

En dat ga ik doen.


Gelukkig nieuwjaar 2020

jjjj

Ik wens iedereen een heel gelukkig 2020.

Alle goeds, veel geluk en vooral gezondheid.

Maak er een mooi jaar van.