woensdag 8 juli 2020

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. Dus mogen wij weer dichterbij. En knuffelen! Dat is lang geleden.

En vandaag was het zover. Ik zag er wel een beetje tegenop. Want de laatste keer gingen zij ons uit de weg. Moest ook wel. Dus hoe zou het nu gaan?

Zoon, schoondochter en kleinkinderen kwamen vanmorgen. Ze bleven een kopje koffie drinken en daarna gingen zij naar huis.
De kleinkinderen voelden zich als een vis in het water. Wilden gelijk spelen, puzzelen en kleien.

Ik verbaas mij er nog steeds over hoe flexibel kindeen zijn. Als vanouds zat iedereen bij Lief. Net of er nooit corona geweest was.
Het was reuze gezellig en de kleinkinderen waren erg lief.

Wij konden een paar maanden helemaal niets dus zeiden we dat we naar een speelgoedwinkel gingen en dat ze wat moois uit mochten zoeken.
Kleinzoon wilde graag een dinosaurus van Juressic World en kleindochter allemaal politie attributen. Zij wil graag bij de politie. Ook zocht zij nog een knuffelkonijn uit.

Wij hebben genoten om weer eens met de kleintjes op stap te gaan.

Liefs Joanne

zaterdag 4 juli 2020

Zwijmelen *Een bijzondere gebeurtenis* op Zaterdag



Ik wilde al een tijd nog eens teruggaan in de tijd. Allerlei plaatsen bezoeken waar ik mijn jeugd heb doorgebracht, naar school ging en mijn eerste woning toen ik getrouwd was. Zoon wilde graag mee en gisteren was het zover!

Ik had de adressen al doorgegeven. Na een kopje koffie stapten wij in de auto. Weer in één auto. Op naar mijn oude woonplaats, te beginnen bij het adres waar ik geboren was. Mijn moeder vertelde er vaak over. Ook hoe de bevalling ging.

Na een klein half uur waren wij op de plaats van bestemming. Dacht ik. Want volgens mij was het aan de rechterkant van de straat en het nummer wat ik in mijn hoofd had was aan de linkerkant.
Zoon en ik stapten uit. Bewonderden het huis en ik wilde toch wel een foto maken.
Ik zag binnen iemand bewegen en mensen uit de woning aan de overkant kwamen naar ons toe. Ik legde uit dat ik hier geboren was en graag de buurt en het huis nog eens wilde zien.

Inmiddels waren de bewoners van het bewuste huis ook naar buiten gekomen. Ik vertelde nogmaals waarom wij voor het huis stonden.
"Wat leuk", zei de vrouw.
"Willen jullie binnen komen?"
Dat wilden wij wel.
"Koffie?"vroeg ze en wij knikten.

Zulke lieve mensen, zo gastvrij. Totale vreemden die zij in huis haalden. Maar mijn verhaal kwam hen niet bekend voor.Ze woonden er al heel lang en kenden de vorige bewoners.
Ik vertelde dat er een vrouw met twee dochters had gewoond. Ik wist de naam nog.

De man is zelfs in de buurt gaan vragen terwijl de vrouw de koffie in schonk. Ik heb mijn broer nog gebeld. Of hij het nummer wist. maar nee. Dat niet.
Inmiddels was het reuze gezellig. Bleek de vrouw op dezelfde middelbare school gezeten te hebben als ik, net als haar broer. Niet tegelijkertijd want zij was ouder. Herinneringen werden opgehaald, het fotoboek werd er ook bij gepakt.

Maar nog steeds geen herkenning.
"Waren hier vroeger winkels?"vroeg ik. "Een drogist?"
"Ja, hier op de hoek", zei de vrouw.

Ik vertelde dat mijn moeder moest bevallen van mij en dat de verloskundige zei dat ze in de drogisterij aan de overkant ging bellen dat ze niet thuis kwam eten.
"Dan is het het huis huis aan de overkant", riepen de man en vrouw in koor.
Met de mensen die wij in het begin zagen.

Dus later nog eens naar de overkant. Voor een foto. Op haar vriendelijke verzoek om binnen te komen zijn wij maar niet in gegaan.
Inmiddels anderhalf uur verder werden wij hartelijk uitgezwaaid.

Een ervaring rijker.

Wij zetten onze reis voort. Maar helaas niet alles kunnen zien. Wij hadden om 13.00 uur in een restaurant een tafel besproken voor de lunch.
Waar wij van genoten hebben. Nog helemaal vol van deze bijzondere gebeurtenis.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zaterdag 27 juni 2020

Zwijmelen *Nostalgie* op Zaterdag



Mijn vader was schilder. Hij maakte mooie schilderijen. En het was ook zijn beroep. Maar dan grote oppervlakten.

Ik hield er ook van. Ik vind het nog steeds heerlijk.Ik word er blij van. Ik heb dan ook ons huis meerdere keren geschilderd. En ook de kinderen maakten dankbaar gebruik van mijn hobby.

Mijn vader kon ook goed meubels maken. En ik had een mooi bureau op mijn kamer staan.. Maar ik wilde graag een witte. En dan moest er geschilderd worden. Net 18 jaar en nog weinig verstand van schilderen. Gewoon een blikje openen en dan de kwast er in.
Maar dat het op deze manier niet ging, daar kwam ik al gauw achter.

Ik had niets tegen mijn ouders gezegd en Lief zou mij helpen. Net verkering en toen zei hij nog geen nee-;)
Wij schilderden er lustig op los. maar de verf pakte niet. Wist ik veel dat je er eerst primer op moest smeren. Dan de grondverf en tenslotte de lak.

Het zag er niet uit. Rijp voor de schroothoop. Wat waren mijn ouders kwaad! Tijdens het schilderen klonk dit nummer regelmatig op de achtergrond.
Wij waren meer aan het swingen dan aan het schilderen.

Mijn vader heeft met veel moeite mijn bureau kunnen redden.
En ik mocht geen verfkwast meer aanraken!

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 24 juni 2020

Racisme deel twee

Ik had er nooit mee te maken, met racisme, toen ik nog jong was. Het ging een rol spelen toen ik Lief ontmoette. Een Nederlander met een kleurtje. Geboren in Nederlands-Indië.

Dat er gediscrimineerd werd dat werd al snel duidelijk. Als wij uitgingen en wij wilden bij een discotheek naar binnen dan was ie vol. Terwijl het stel achter ons, een blank stel om het maar te zeggen wel naar binnen mocht. Lief was het gewend, ik niet.

En het was vreselijk om zo behandeld te worden. Op de lagere school had hij ook veel te verduren.
"Allochtoon ga terug naar je land".
Dat Nederland zijn vaderland was ging er niet in.

Toen wij pas getrouwd waren was er die treinkaping door de Molukkers. En het was groot nieuws.
Lief werd er op aangekeken. Hij was toch ook van dat soort?
"Allemaal in een bootje zetten en dan lek prikken op zee".
Sommige mensen weten niet wat ze zeggen.

Onze kinderen hadden allemaal gekleurde vriendjes. Uit Suriname, Marokko, Turkije. De ouders dan of grootouders want de kinderen zelf zijn hier geboren.
Wij wonen in een culturele buurt. En de vriendjes uit de straat zaten ook bij elkaar in de klas.
Het was altijd een gezellige boel bij ons thuis. Met al die vriendjes.

Ik vind het normaal. En dat moet ook. Naast elkaar leven. Met elkaar leven. In vrede.

Hoe moeilijk kan het zijn.

Liefs Joanne

dinsdag 23 juni 2020

Racisme



Behalve corona is het tegenwoordig racisme wat de wereld over gaat. Eerlijk gezegd word ik daar een beetje moe van en is het jammer dat het nog steeds zo actueel is. Want waar hebben wij het over?

Mensen voelen zich aangesproken en aangevallen. Terecht. Want wij zijn allemaal hetzelfde. Bruin, geel, paars, rood, allemaal hetzelfde. En het wordt tijds dat men dat eens gaat inzien.

Lief is in Jakarta geboren, op Java, het Nederlands-Indië. Geen Indonesië, dat is iets heel anders. Hij is gewoon een Nederlander met een Nederlands paspoort. Maar wel een Nederlander met een kleurtje. Waar veel mensen in de zomer een moord voor doen en gaan bakken op het strand.

Onze kinderen hebben zijn pigment. Niet het kleurtje. Als de zon  maar even schijnt zijn ze in no time poepie bruin.
Na de grote vakantie begon de school weer en alle kinderen zitten dan in de kring. En aan iedereen werd gevraagd waar ze naar toe waren geweest.
Spanje, Frankrijk, Griekenland, alles kwam voorbij.
"En waar zijn jullie geweest" werd er dan gevraagd
"Naar Brabant, naar de camping"was het antwoord. Onherkenbaar...zo donker. Daar waren de andere kinderen bleek bij. Die uit Spanje.

Onze kinderen hadden erg donker haar en een blanke huid. Ze werden dan ook regelmatig voor Marokkanen aangezien. Niks mis mee. Maar als er wat gebeurde dan werden ze er wel tussenuit gepikt. Want "dat volk" deugde niet.

Het is eigenlijk te triest voor woorden. Discriminatie. En alle woorden die niet meer mogen.
Zoals negerzoenen. Die verslond ik. En ik bezocht regelmatig de supermarkt voor een doos.
Toen werden het zoenen. En dat was wennen.
Op een dag waren ze uitverkocht. Ik kon ze niet vinden.
Een jonge man vroeg mij of ik kon helpen.
"Ik wil zoenen", zei ik.
Hij verschoot van kleur, hahahahaha....

Gisteren hoorde ik dat het woord afrikaantjes niet meer mag. Je weet wel die leuke gele bloempjes. Mijn vader kocht ze altijd voor in de tuin. Nu heten ze , tja, hoe eigenlijk?

Waar hebben wij het eigenlijk over. Aan de ene kant gaan veel mensen dood aan corona en aan de andere kant ergeren mensen zich aan het woord afrikaantje.

Moeten wij niet eens een keer wakker worden?

Liefs Joanne

dinsdag 16 juni 2020

Jarig!!!!!!


Vandaag is kleindochter jarig. 4 jaar alweer! Een pittige dame die niet op haar mondje is gevallen.
Vandaag trakteert ze op de peuterspeelzaal en morgen gaat zij naar de basisschool. Dezelfde school als haar broer. Wat zij al heel erg lang wil.

Ze mocht alvast een paar keer wennen. Het ging wel een beetje anders in deze corona tijd. Niet meer mee het schoolplein op. Niet mee de klas in. Vanaf een afstand zwaaien en gedag zeggen en dan moet ze zelf naar de juf lopen.
Maar..... geen enkel probleem hoor. Of ze het al tijden deed.

Haar vader was hetzelfde. Zijn eerste schooldag weet ik nog goed. Veel kinderen huilen en wilden niet dat vader of moeder wegging. Tegen mij zei hij: "Ga maar boodschappen doen hoor"en dat was dat.Geen traantje, niks.

Iedereen vind zijn eigen kinderen en kleinkinderen geweldig. Zo ook deze oma. Het is een mooi kindje. Lief gezicht met heel lang bruin haar. (Jammer dat ik geen foto kan plaatsen. Beloofd is beloofd).
Beauty and brains. Dat is ze.

Vanmiddag gaan wij op verjaardagsvisite. Na schooltijd. Tijd voor een feestje. Zo fijn dat wij nu weer naar binnen kunnen. Of in de tuin.

Kleintjes worden groot.

Liefs Joanne

zaterdag 13 juni 2020

Zwijmelen *Wonderlijke wereld* op Zaterdag



Het heeft wel iets, deze tijd. Niets meer moeten, niets meer hoeven. Rust, rust en rust. Onthaasten. Tijd voor andere dingen. Wel binnen de vier muren van je huis. Maar daar kan ik goed tegen.
Geen verplichtingen, geen bezoek, niet op bezoek gaan.

Dat is het, een wonderlijke wereld. Die een paar maanden geleden nog niet bestond. Wie had dat kunnen denken. Het was wennen maar nu lijkt het normaal. Het nieuwe normaal.

Maar ik verlang steeds meer naar het oude normaal. Waar je elkaar kunt knuffelen, onbezorgd weg kunt gaan, een boodschap doen zonder al die maatregelen.

Die goede oude tijd, waar ben je?

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

woensdag 10 juni 2020

Van alles wat

Het blijft een beetje kwakkelen met het schrijven. Je wilt niet in herhaling vallen maar er gebeurt gewoon niet zoveel. Het kabbelt door. Verder niets eigenlijk.

We hebben wel meer contact met zoon, schoondochter en kleinkinderen. Afgelopen vrijdag zijn ze voor het eerst weer eens allemaal geweest. De kleinkinderen stormden naar boven. Die waren zoet aan het spelen. Een half uurtje. Toen vonden ze het genoeg en moest er van alles naar beneden. Ik ging wat speelgoed halen en riep dat ik er aan kwam.
Kleinzoon stond tegen de badkamerdeur gedrukt. Op veilige afstand. Uit zichzelf.

Ze ontwijken ons echt. Wel goed natuurlijk. Maar ik vraag mij af als alles weer mag of dit zo blijft. Het zit er helemaal ingebakken.
Drinken ging er wel in een chipsje ook wel.
"Mamachips", zei kleindochter op de vraag welk soort.

Schoondochter et graag Cheese en Onion. Kleindochter ook.
Het was gezellig en ze bleven eten. Aan tafel was moeilijk. Met die anderhalve meter. Dus werd het pizza.

Volgende week wordt kleindochter vier jaar. Ze mag nu wennen op de basisschool. En dat gaat haar goed af. Zeker in deze Coronatijd.
Je moet je kind bij het hek afgeven. Niet op het schoolplein staan en zeker niet mee de klas in.
Kleindochter pakt dat goed op.Zwaait en gaat netjes bij de andere kinderen in de rij staan. Vanaf volgende week gaat zij elke dag. Samen met haar broer.

Kleintjes worden groot.

Liefs Joanne

zaterdag 6 juni 2020

Zwijmelen *Een lange weg* op Zaterdag



Beetje bij beetje mogen wij wat meer. De scholen gaan volgende week weer met volledige bezetting werken. We 'mogen' weer op vakantie vanaf 15 juni. "Ga wijs op reis", zei Mark Rutte.
Wij gaan niet. Onze vakantie hebben wij geannuleerd. Volgend jaar misschien.

Bang ben ik niet, of panisch, wel voorzichtig. Ik ben nog steeds veel thuis, al ga ik gewoon naar de supermarkt of een stukje lopen.
Contact is er wat meer met de kinderen en kleinkinderen. Niet meer vanaf de deuropening zwaaien. Nu zwaaien wij binnen. Wel gezellig!

Het is bijna normaal. Als je naar de beelden op tv kijkt lijkt alles ook weer normaal. Zo druk bij die demonstraties. Ik begrijp heel goed waarom mensen dat doen maar om zo hutje aan mutje te staan? Ik weet niet of dat verstandig is. Maar wie ben ik.

Nog steeds veel handen wassen, de regels volgen maar ik besef ook dat voorzichtigheid nog steeds geboden is.

We hebben nog een lange weg te gaan.

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

dinsdag 26 mei 2020

Knopjes

Vandaag moest onze auto voor de APK (zeg ik dat goed?). Bijna vier jaar oud en de eerste keuring. Wij hebben jaren een auto geleased en vorig jaar was ik het zat. In juni dit jaar zou ons contract aflopen en een andere leaseauto vond ik geen optie. Minstens vier jaar weer. Dus wilden wij hem vorig jaar kopen.
Lief ging mailen en informeren. Of wij hem vanaf december konden kopen, een half jaar voordat ons contract afliep.

Het was nog dezelfde dag geregeld! Voor een mooi prijsje werd de auto onze eigendom. Per 15 december. Op een zondag.
Op die dag moest ie ook overgeschreven worden. En dat kon gelukkig. De verzekering was ook in kannen en kruiken.
Er staat slechts 27000 kilometer op de teller. En momenteel staat ie helemaal stil.

Dus vandaag voor de APK. En een kleine beurt.
"Volgens mij fietsen wij er zo doorheen", zei ik tegen Lief.

Hij kreeg een leenauto. Konden wij mooi boodschappen doen. Want Zoon zou vanmiddag komen en de auto moest ook weer opgehaald worden.
Lief kwam aanrijden in een grote auto. Voor ons doen. Echt groot. En nieuw. Ook wat betreft snufjes.

Niks sleutel omdraaien om te starten. Gewoon je sleutel in een vakje leggen en dan op een knop drukken. Hetzelfde met de handrem. Ook een knopje. Bij onze auto ging ie in z'n één, bij deze auto zag je de achteruitrijd camera.
Het was wennen, echt wennen. Gelijk maar naar een paar supermarkten. Want ik had wel wat nodig.

De remmen waren ook nieuw. Lichtjes aanraken en je vloog naar voren. Inparkeren was een stuk moeilijker. Ruim geparkeerd, je weet maar nooit.
"Geen krasjes?" vroeg ik aan Lief. Maar hij deed voorzichtig.

Het was warm, erg warm en Lief kon de knop van de airco niet vinden.
"Zoveel knopjes", zei Lief en bleef ijverig zoeken. Uiteindelijk gevonden. Wij werden weggeblazen. En dat zonder muziek want de radio konden wij niet vinden.

Eenmaal thuis was er een telefoontje. De auto was klaar.
Tip top en door de APK. Voor twee jaar.

Ik moest even kijken. De auto kreeg een schouderklopje, nou ja, dakklopje.

"Zo blij dat je er weer bent", zei ik.En Lief knikte instemmend.

Liefs Joanne

zaterdag 23 mei 2020

Onschuldig

Het lijkt eeuwen geleden dat ik uit eten ging. Dat was op 8 maart. Een week later was alles dicht. De scholen, restaurants, kappers. Het nieuwe normaal zoals het zo mooi gezegd wordt.

Zoon vond het beter om wat afstand te bewaren. Voor ieders gezondheid. Dus werd het facetimen, bellen en appen. En zwaaien van een afstand. Het begon te wennen. Die situatie. Ik bleef binnen, Lief deed de boodschappen. En als ik een keer wegging dan was ik verbaasd dat sommige mensen rakelings langs je heen gingen. Terwijl ik afstand wilde bewaren.

Panisch ben ik niet, wel voorzichtig. En dat is niet verkeerd. Dat werd je toch ook aangeraden?
Ik was niet eens verbaasd toen ik de drukte op Hemelvaartsdag zag op de tv. Ik had het wel verwacht. Ligt het aan mij of hebben veel mensen een plaat voor hun hoofd? Straks zitten wij weer verplicht binnen. Met z'n allen. Door die mensen die nu massaal erop uit trekken.
"Want binnen zitten word je zooooo zat!" Maar dat is mijn mening.

Moest ik eerst wennen aan het binnen zitten en geen contact nu moet ik weer wennen aan weggaan en contact. Hoe gek het ook klinkt.
Zoon had aangegeven dat wij dat weer op kunnen pakken. Dus een afspraak gemaakt voor afgelopen woensdagmiddag. Zoon, schoondochter en de kleinkinderen kwamen gezellig op bezoek. Had ik meestal van alles in huis nu was het een karige boel. Dus Lief ging naar de supermarkt.

Het was mooi weer. Wij hebben in de tuin gezeten. Tafel, stoeltjes en speelgoed lag klaar voor de kleinkinderen die netjes afstand bewaarden. Alles was zo ingericht dat die afstand er ook was.
Ze hadden de lol van hun leven. Ze gingen helemaal op in hun spel. Af en toe riepen ze naar ons, lieten zien waar ze mee speelden.

Twee maanden waren ze niet bij ons binnen geweest of in de buurt. Voor de deur staan zwaaien en af en toe facetimen. Maar het leek of ze gisteren nog op bezoek geweest waren. Ze gingen gewoon verder waar ze een paar maanden geleden mee gestopt waren.

Heel mooi eigenlijk, de onschuld van de kinderen. Ze weten dat er mensen ziek zijn. Dat ze daardoor een beetje afstand moeten bewaren. Maar ze pakken het goed op. En het was gezellig!

Genoten met een grote G!

Liefs Joanne

Zwijmelen *Heimwee* op Zaterdag

jjj

Vroeger, heel lang geleden zat ik in een vakantiekolonie. Vreselijk vond ik het. En het heeft niet geholpen. Zes weken van huis, zonder bezoek de eerste drie weken.
De heler grote vakantie zat ik daar. Geen aansluiting bij de andere kinderen. Ik voelde mij eenzaam en zo alleen.

Is het toen begonnen? Heimwee. Want daar had ik vreselijk veel last van. Ik verlangde naar huis, naar mijn ouders en mijn kamertje. Mijn veilige haven.

Mijn opa en oma hielden van kamperen, net als mijn ouders. En als ze zelf niet op een camping stonden dan gingen ze bij elkaar op bezoek. Zo ook op een zondag. Mijn broer en ik hadden vakantie en mijn oma opperde dat wij wel een paar dagen konden blijven. Ik vond het niks. Maar uiteindelijk toch gebleven. Twee hele dagen. Ik was letterlijk ziek van heimwee. Mijn ouders hebben mij opgehaald. Het ging echt niet meer.

Heimwee, het doet wat met je. En ik weet niet waarom ik er nog steeds last van heb. Voor mij geen verre vakanties. In Portugal wilde ik ook snel naar huis.

Dus blijf ik tegenwoordig dicht bij huis. Een midweek gaat nog wel. Maar meer zit er niet in.

Mijn eigen bedje past toch beter bij mij.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zaterdag 16 mei 2020

Zwijmelen *Net als toen* op Zaterdag



Vanavond zou het songfestival plaats vinden. Daar keek ik elk jaar naar uit. Vroeger al, toen ik nog thuis woonde. Ik ben fan!
Door de jaren heen is er veel veranderd. Wat betreft de muziek en de artiesten.

Door de coronacrisis gaat alles een beetje anders. Maar er is een speciale uitzending. Toch een gevoel van een songfestival.
Ik ga kijken. Alleen, want Lief houdt er niet van. Geeft niets ik kom de avond wel door.

Afgelopen donderdagavond zag ik het programma "Beste Zangers", maar dan met songfestival nummers. Dit is het oudste nummer dat nummer één werd. 'Net als toen' van Corry Brokken. Nu gezongen door Emma Heesters.

En wie wil dat nu niet heel graag: "Net als toen".

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

zaterdag 9 mei 2020

Een schaap op de bank

Nu ik zoveel thuis zit vind ik het leuk om het gezellig te maken. Meestal doe ik dat in de herfst. Plaid, kaarsjes, je kent het wel. In de zomermaanden heb ik geen behoefte aan kleedjes.

De laatste tijd vind ik zo'n vachtje wel leuk. Dus keek ik op internet naar verschillende modellen. In allerlei maten en kleuren.
Je kunt ze ook op de grond leggen maar daar ben ik niet zo'n voorstander van.

Ik ben iemand die zoiets ook in het echt moet zien en voelen. En vergelijken. Dus ging ik samen met Lief naar een winkel die zulke vachtjes verkoopt. Lief vond alles best. Die snapt niet wat ik er leuk aan vind maar laat mij wel mijn gang gaan.

"Hoe vind je deze?"vroeg ik. En hield een exemplaar voor zijn neus.

"Kies jij maar", zei hij.
Het moest wel een beetje bruin zijn. En die waren schaars. Taupe was er wel. En grijs, maar die had ik al.

Toen viel mijn oog op een hele leuke! Een schapenvacht. Van echt schapenwol. Het diertje was gewoon geschoren, de wol in een verfbad en daar een vachtje van gemaakt. Het schaap blij, ik blij.Want het was precies wat ik zocht.

Eenmaal thuisgekomen met nog wat andere spulletjes legde ik alles op zijn plek. Inclusief de schapenvacht. Die kreeg een mooie plek op de bank. Lief had niet goed gekeken wat ik kocht. Dat bleek wel toen wij eenmaal thuis waren.

"Jo..... er ligt een schaap op de bank!"

Liefs Joanne

Zwijmelen *Door draaien* op Zaterdag



Soms heb ik het gevoel dat de wereld stil staat. Alles is anders. Buiten op straat. Binnen is alles hetzelfde. Elke dag opnieuw. Hetzelfde ritme, gewoon geen verschil tussen de dagen. Zo voelt het. Of ons land een beetje in winterslaap is.

Maar langzaam ontwaakt datzelfde land. Er mag weer wat meer. Met regels dat wel, nog steeds. En dat is goed. Niet alleen zijn er veel mensen ziek of ziek geweest, de ic lag vol en helaas zijn er veel mensen overleden. Dierbaren die geen afscheid konden nemen.

Het lijkt een eeuw geleden dat wij met z'n allen hutje aan mutje op het strand lagen, festivals bezochten en de terrassen uitpuilden op een mooie zomerdag.

Nu leek het soms wel een spookstad. Helemaal verlaten met mensen achter de ramen. Een ongekende wereld. Een onbekende wereld.

Maar de scholen beginnen weer, de lagere school. De kappers staan te popelen om maandag weer te knippen. En zo ontwaakt ons land uit een kleine winterslaap.

Maar ik heb nog steeds het gevoel dat de wereld stil staat, al draait de wereld toch echt wel door.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

donderdag 7 mei 2020

Wennen

Ik begin er aan te wennen. Aan deze nieuwe situatie. Het voelt niet meer zo gek. Het heeft ook wel iets. Niet die corona natuurlijk maar het verplichte thuiszitten. Zoveel mogelijk dan.

De dag begint in alle rust. Geen wekker, een kopje koffie, ontbijtje, nog een kopje koffie. Lief kijkt graag naar het nieuws, ik op mijn telefoon. Maar alles heel relaxed.
Het oppassen is ineens beëindigd, geen bezoek meer, niet op bezoek gaan. Afgelopen. En dan word je een beetje op jezelf terug geworpen.

Inmiddels is mijn hele huis schoon, inclusief alle kasten. Nu bezig met de administratie. Dat is niet zoveel werk. Alle betalingen gaan automatisch.
Er gaat minder geld uit. De auto staat meer stil dan dat ie rijdt. Maar dat komt wel weer.

Ik mist wel het contact met zoon, schoondochter en kleinkinderen. Het zwaaien op afstand werd het nieuwe normaal. Ik moest wel even slikken toen ik 65 werd. Geen bezoek, helemaal niets. Een gebakje met Lief wat ook gezellig was.

Vandaag was schoondochter jarig en wij gingen op bezoek. Naar binnen dit keer. De kleinkinderen waren ingelicht om afstand te houden wat ze ook netjes deden. Best knap voor kinderen van drie en vier jaar.
Het was erg gezellig. Ik genoot echt. Wat had ik dit gemist!

Je gaat de kleine dingen meer waarderen.

Volgende week gaan de kappers weer beginnen. Ik sta op de wachtlijst. Heel erg nodig na bijna vijf maanden. Er is niets meer mee te beginnen.

Het blijft nog steeds uitkijken. Afstand bewaren. Maar dat gaat best goed in de winkels. Buiten op straat hebben de mensen er meer moeite mee.

Maar het nieuwe normaal begint een beetje normaal te worden.

Liefs Joanne

woensdag 6 mei 2020

&^*%#$%*&*%$#&*

Ik ben een rustig persoon. Ik blijf op de achtergrond en doe niet vaak mijn mond open in het openbaar. Gewoon wel vriendelijk antwoord geven als iemand mij iets vraagt, maar verder hoor je mij niet.

Morgen is schoondochter jarig. Wij gaan op bezoek. Naar binnen dit keer. Ik stuurde een appje naar zoon en hij vroeg of wij verder dan de anderhalve meter van de voordeur wilden komen. Leuk!
Het wordt mooi weer en misschien kunnen wij wel in de tuin zitten.

Samen met haar moeder geef ik een abonnement op de L.inda. Wilde ze graag. Maar ik vind het leuk om toch nog iets te geven en een kaart.
Lief ging mee maar bleef in de auto wachten. Wij gingen nog naar een andere winkel en die was wat verder weg.
Ik wilde een leuke kaart kopen en eenmaal bij de winkel aangekomen stond een vrouw daar ijverig te kijken. Ik bleef op keurige afstand. Wachten totdat zij klaar was.

"Wat een paniekzooi zeg, belachelijk!"Een vrouw kwam aangelopen en vertikte het om een mandje te pakken. Dat moet zodat ze weten hoeveel mensen er in de winkel zijn.
"Ik pak geen mand hoor, wat een onzin. Als je het krijgt dan krijg je het".

"Een mandje is verplicht", zei ik vriendelijk.
"Een kleine moeite, toch?"

"Corona, corona, wat een onzin allemaal. God heeft een plan. Er lopen gewoon teveel mensen op deze aarde rond. En dan die anderhalve meter. Gewoon niet doen".
"Dus God heeft een vloek uitgesproken, gooide een ziekte naar beneden en roeit de halve wereldbevolking uit?"vroeg ik.

"Precies", zei de vrouw.

En toen ging het gesprek over God's wil.
"Als ik ziek word is het zijn wil. Om er aan toe te voegen dat ze al corona had gehad."

Ik werd kriegelig. Iets wat ik nooit heb.

"Als ik dood ga weet ik waar ik naar toe ga", zei ze.

"De hemel of de hel?"vroeg ik fijntjes. "Ik hoop dat je de goede afslag neemt".

Ze vertrok haar gezicht en liep scheldend weg.

"Volgens mij mag je van God niet vloeken", riep ik nog.

Soms halen sommige mensen het slechtste in je naar boven. *Zucht*

Liefs Joanne

zaterdag 2 mei 2020

Zwijmelen *Liefde* op Zaterdag



Ik was nog net zeventien toen ik Lief leerde kennen. Hij was twintig. Wat de mooiste tijd van je leven hoort te zijn was bij ons toch een beetje anders.
Heel erg verliefd maar de omgeving dacht daar anders over. Iedereen had wel een mening en ik heb wat traantjes gelaten.

Maar onze liefde stond als een huis. Wat soms wel afbrokkelde maar steeds weer stevig opgebouwd.
Wij waren collega's. Bij de overheid. Je weet wel, van de blauwe enveloppen.

Dit nummer sloeg echt op ons. En Lief heeft de tekst achterop een formulier van ons werk geschreven. Heel lief.

Inmiddels bijna vijf en veertig jaar getrouwd hebben wij wel bewezen dat onze liefde voor elkaar overeind is gebleven. De storm hebben wij doorstaan. Soms orkaankracht.

Maar dit nummer vergeet ik nooit.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

maandag 27 april 2020

Koningsdag of woningsdag

jjj

Er zijn twee dagen in het jaar die ik heel erg leuk vind. Oudejaarsdag/avond en Koningsdag. Daar kan ik mij echt op verheugen. De avond voor Koningsdag gaan Lief en ik meestal de stad in. Als het donker is. Vast de sfeer proeven. Want het is reuze gezellig.

Op Koningsdag zelf voor de buis met een oranje tompouce. Daarna gezellig naar een braderie. Dat is genieten. Wat eten, drinken en vooral heel veel rond kijken.

Dit jaar zou alles heel anders lopen. Binnen binnen en nog eens binnen. En voor het eerst begin ik behoorlijk te balen. Niks oranje, niks feest, gewoon nada, noppes.

Lief ging vanmorgen vroeg op pad voor een tompouce. Want dat hoort er nu eenmaal bij. Overal uitverkocht dus kwam hij thuis met een abrikozenvlaai.
"Is tenslotte ook oranje", zei hij.

Het was mooi weer. Dus gingen wij in de tuin zitten. En net op dat moment klonk er een luid geluid uit de tuin van de buren. Net of alle deuren van de moskee open stonden en er vijfhonderd man binnen was.
Begrijp mij niet verkeerd hoor. Daar is niets mis mee. Maar niet op standje 25.

Lief zette de radio aan. En toen was een gesprek onmogelijk. Herrie van twee kanten.
Het beetje vrolijkheid wat ik nog bezat verdween. Helemaal.

Van mij hadden ze deze dag gewoon over mogen slaan.

Liefs Joanne

zondag 26 april 2020

Oplichter

"Hoooi mam"

"Ik heb een andere telefoon. Me oude deed het niet meer. Kan ik niet meer gebruiken.
Kun je dit nummer gebruiken".

"Ben je thuis?'

Ik wist gelijk hoe laat het was. Zo'n bericht via de app was nooit van mijn zoon. Ik was op mijn hoede maar wilde toch weten hoe ver ie ging.

"Ik moet voor 15.30 uur twee betalingen doen en me oude telefoon is kapot en ik kan niet bij me rekening. Kun jij die betalen?"

"Hoeveel", vroeg ik.

"Een van 900 euro en een van 800 euro. Krijg je morgen terug".

"Ik heb mijn zoon gebeld en de politie! Het is maar dat je het weet. Vuile oplichter!!!!

Niks meer gehoord.

Ik appte zoon over het voorval. Wij hadden het er wel eens over gehad. Dat dit voor kwam. Dat mensen ook echt geld overmaakten. Hij vraagt echt niet om geld via de app. En ik trap daar niet in.

Maar vreemd was het wel.

Liefs Joanne

zaterdag 25 april 2020

Rondje boodschappen

Nu ik zoveel thuis zit wil ik het graag gezellig maken. Met kussentjes, vachtjes en foto's. Veel foto's van de kleinkinderen.
Nu had zoon een paar leuke foto's gestuurd. Waarop ze lachten. Een wonder, want bij ons krijgen we ze niet lachend op de foto. Van alles geprobeerd. Zelfs omkopen lukt niet. Dus blij met blije kleinkinderen.

Maar foto's moeten in lijstjes en die had ik niet meer.
"Ik ga een paar lijstjes kopen", zei ik tegen Lief. Maar dat vond hij geen goed idee. Bacteriën zwermen rond. Te druk, teveel van alles. Hij vergeet maar even dat hij zelf naar de supermarkt gaat, een rondje gaat fietsen en wasknijpers koopt omdat de was weg waait.
Waarschijnlijk krijgen de bacteriën geen vat op hem.

"Ik ga mee", zei hij.
"We zoeken een rustige winkel op".
Dus wij naar L.een B.akker. Het was niet druk. De regels stonden groot aangeplakt. Waarvan sommigen waarschijnlijk niets van hadden gelezen.
Via een slalom de winkel door. Medewerkers ontwijken, rechts voorrang geven en zo proberen om te vinden waar je voor kwam.

Niet alles dus vond Lief dat wij best naar een andere winkel konden. Zelfde verhaal. Daar stond met koeienletters op de ramen: "Ja, wij hebben alles goed schoongemaakt!
Een hele geruststelling.
Lief vroeg nog of de mandjes wel schoon waren.

Bij de kassa stond je achter een scherm. Je boodschappen hield je er voor en dat werd gescand. De bon rolde ergens anders uit. Mandje op een speciale plek weggezet. En naar buiten. Pffffff....

Lief had wel zin in een patatje. Dat was zes weken geleden. Dus op naar de snackbar. Daar werd je netjes naar de kassa geleid. Een persoon mocht maar naar binnen dus Lief bleef buiten.
"Ik waai weg", gebaarde hij.
Ik ontsmette mijn handen, wachtte op afstand op mijn bestelling en zocht naar een vluchtroute naar buiten.

De friet was lekker, de fotolijstjes staan geweldig en ik ben blij met mijn vachtje.

Maar man oh man, wat ben ik gesloopt. Van een rondje boodschappen. Niet leuk meer. Je bent alleen maar bezig met mensen ontwijken. Die zelf rakelings langs je heen lopen.

Lief vond het toch beter dat ik thuis bleef.
"Wat ga jij doen?"vroeg ik.
"Een rondje fietsen door de stad", zei hij.

Sommige dingen moet je niet willen begrijpen.

Liefs Joanne

Zwijmelen *Haar* op Zaterdag



Donderdag kwam Zoon op bezoek. Het was inmiddels bijna zes weken geleden dat ik hem gezien had. Wel via Facetime en bellen maar in het echie is het toch anders.
Wij hebben een hele goede band. Kunnen overal overal praten en zitten op één lijn.

Hij kwam achterom. Ik zat al in de tuin. Het was heerlijk weer en ik haalde koffie. Net zo'n koffieleut als ik. We bleven op gepaste afstand, zwaaiden even en meer kon niet.
Het was ouderwets gezellig zo met z'n drieën. Wel zonder schoondochter en kleinkinderen. Maar het is niet anders.

"Je haar zit anders", zei hij beleefd.
"Coupe corona", zei ik. En we moesten allebei lachen. Het zit een beetje wild en het model is eruit. Nog steeds spijt dat ik niet naar de kapper ben geweest toen het nog kon. Op een zaterdag zei Lief dat er niemand was.
"Je wordt meteen geholpen", zei hij. Maar ik was een beetje moe en geen zin.
"Ik ga volgende week wel", zei Ik.
En maandag waren de kappers dicht.

Er is weinig met met mijn haar te beginnen. Gelukkig heb ik geen dun haar en ook geen uitgroei. Dat scheelt. Met gel probeer ik het nog een beetje in model te krijgen.

Lief kijkt mij eens aan.
"Je bent nog steeds leuk hoor", zegt hij.
En we liggen in een deuk.

"Al eens goed in de spiegel gekeken?" vraag ik.



Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 22 april 2020

Vraagje

Volgens mijn stappenteller ben ik op 13 maart voor het laatst op stap geweest. Sinds die tijd ontbreekt alle activiteit. Niet dat ik niks doe. Maar het meeste gebeurt toch wel binnenshuis.

Toen de Coronacrisis uitbrak zei Lief tegen mij dat ik beter thuis kon blijven. Elk contact vermijden met mijn astma. Niet dat mijn astma zo erg is, maar het is er wel.
De scholen gingen dicht, elk sociaal contact moest vermeden worden en de anderhalve meter afstand werd het nieuwe normaal.

Lief kijkt graag journaals. En het ging alleen maar over Corona. De vreselijkste beelden kwamen voorbij. Mensen die bij bosjes neervielen, overbelaste ic's. Heel schrikwekkend allemaal. En het begon al op mijn nuchtere maag.

Ik zag de kinderen niet meer, de kleinkinderen niet en Lief ging alleen naar de supermarkt. En fietsen. En naar andere winkels.Zijn oude ritme. En ik bleef thuis.

Inmiddels is mijn huis kraakhelder, alle ramen van binnen en van buiten gezeemd, mijn zomerkleren liggen klaar en alle kasten zijn opgeruimd.
Maar verder dan de tuin ben ik nog steeds niet gekomen.
Misschien door alle berichten, misschien omdat Lief in het begin er op hamerde dat ik thuis moest blijven. Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik moet doen.

Weggaan? Een rondje lopen? Naar de supermarkt? Er zijn dingen die ik toch wel nodig heb.

Hoe doen jullie dat? Gaan jullie weg. En waar naar toe? Alleen het hoogst noodzakelijke of gewoon een ommetje omdat het mooi weer is.
De angst zit er een beetje in. En dat had ik eerst niet.

Morgen komt Zoon. Koffiedrinken in de tuin. Op gepaste afstand. En hij komt achterom. Hoeft hij niet door het huis. Dat gaf hij zelf aan. Om het op die manier te doen.

Misschien maar eens met hem er over hebben.

Liefs Joanne

zaterdag 18 april 2020

Hoera!!!!!!!!!!!!!!!!!


Vandaag was kleinzoon jarig. Gisteren was hij een beetje verdrietig omdat er niemand op zijn verjaardag kwam.
Vanmorgen via Facetime gezongen en gefeliciteerd. Om 11 uur afgesproken om even langs te komen. De andere opa en oma kwamen om half 11.

Het breekt je hart toch wel een beetje om het op deze manier te doen. Maar het is helaas niet anders. Hij was blij met z'n cadeaus en kleindochter ook. We geven altijd wat als de ander jarig is.

Nog even gepraat en wij kregen een stukje gebak mee. Van de Mickey Mouse taart.

Begin mei is schoondochter jarig. Dan zingen wij weer op afstand.

Het blijft moeilijk om mijn angst naar de achtergrond te krijgen. Toen wij naar zoon reden met de auto gingen wij via de stad. Het was ontzettend druk. Ongelofelijk gewoon. Geen plekje meer vrij om je fiets neer te zetten en heel veel mensen in de winkelstraat.

Hebben ze een plaat voor hun hoofd of ben ik nou zo voorzichtig?

Liefs Joanne

Zwijmelen * Zet een plant voor je raam* op Zaterdag

jjuj

Het is wat deze tijd. Intelligente lockdown, geen bezoek aan de ouderen in het verpleeghuis, niet naar opa en oma. Nee, thuis zitten is het nieuwe normaal. Mensen verzinnen van alles. De berenjacht, waar mijn kleinkinderen erg gek op zijn.

Een hoop geregel, al die mensen die je binnen moet houden. Hij krijgt wat over zich heen. Iedereen heeft wel een mening.

En soms kom je iets tegen waar toch wel van moet glimlachen.

En dat kunnen wij best gebruiken in deze tijd.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 15 april 2020

Positief

Ondanks de moeilijke situatie is er veel om dankbaar voor te zijn. Ons leven is niet zo heel veel anders. Nou ja, ik zie de kinderen en kleinkinderen niet meer. En dat doet wel pijn. Maar iedereen is gezond en daar doe je het toch voor?

De zon schijnt, mijn huis is spic en span, leuke series die ik volg en verder een goed dak boven ons hoofd.
Geen wekker zetten. Gewoon op je eigen tijd wakker worden. Kopje koffie, verse bonen. Het ruikt heerlijk. Ontbijtje, serie en nog een kopje koffie. Heerlijk douchen. Ik hou van water.

Ik zit altijd een tijdje in mijn nachtponnetje beneden. Met mijn kleedje. Daar kan ik mij gewoon heerlijk in wikkelen. Het leven is ontspannend. Behalve de angst voor het virus. Wat ik toch wel een beetje probeer weg te drukken, los te laten.

Wij hadden het best druk. Nu heel erg rustig. En dat is goed. bijkomen. Je rust nemen.
Lief doet de boodschappen, ik blijf thuis. Met mooi weer zit ik in de tuin.

Het blijft nog wel even zo. Het nieuwe normaal, zoals het genoemd wordt. Het blijft vreemd. Maar ook dit zal wennen.
En tot die tijd geniet ik van veel positieve dingen.

Want die zijn er echt wel.

Liefs Joanne

zondag 12 april 2020

Pasen



Ik wil iedereen fijne Paasdagen wensen. Binnen, buiten in de tuin, op je balkon, in het zonnetje.
Geniet van de kleine dingen die nog wel kunnen in goede gezondheid.

Maak er wat moois van!

Liefs Joanne

zaterdag 11 april 2020

Zwijmelen *Geef mij nu je angst* op Zaterdag

jjj

Er zijn van die dingen waar ik mij echt op kan verheugen. Koningsdag bijvoorbeeld of het songfestival. Maar de uitzending op witte donderdag van The Passion is ook favoriet. Lief houdt er niet van dus keek ik meestal alleen.

Mijn vader was katholiek, mijn moeder apostolisch en Lief was gereformeerd. Ik was niets, helemaal niets. Tot groot verdriet van mijn oma. Die een soort van vloek uitsprak omdat ik niet gedoopt was.
Ik ben niet gelovig maar heb wel het gevoel dat er 'iets' is.

Ik heb genoten van de uitzending van The Passion. Anders dan anders maar misschien ook wel de mooiste.En Johnny de Mol was echt geweldig. In deze tijd van angst ontstond er een soort verbintenis. Mensen hielpen elkaar. Boodschappen, een bloemetje. Een klein gebaar maar toch zo groot.

Veel mensen leven in angst. Voor henzelf, hun dierbaren. Ook moesten velen afscheid nemen. Op een nare manier. Zonder een laatste woord, een kus of een aanraking.
De beelden zeggen genoeg. Elke dag weer. Op het nieuws, in de kranten.

En als je dan naar zo'n uitzending kijkt is het ook wel weer onwerkelijk. Zoveel mensen, zo dicht op elkaar. Het lijkt lang geleden maar ook weer niet. Er overvalt mij een heimwee. Naar vroeger. Naar onbekommerd de straat op gaan, boodschappen doen zonder zoveel om je heen te kijken. De bieb is dicht, zoals zoveel zaken.

Wordt het weer normaal? Kunnen wij straks weer onbezorgd door het leven? Ik hoop het al zal het nooit meer hetzelfde zijn.

Pasen zijn Lief en ik met z'n tweetjes. Geen bezoek, nergens heen. Maar wel wat lekkere dingen in huis gehaald.

Er is veel om dankbaar voor te zijn. Wij zijn gezond. En onze naasten ook. Maar hen bezoeken en knuffelen zit er niet in. Maar eens zal dat ook weer lukken.

Tot die tijd je angst overwinnen. En wij komen er sterker uit.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zaterdag 4 april 2020

Zwijmelen *Tijd* op Zaterdag



De hele week heb ik op de bank gezeten. Het merendeel van de dag. Vanaf half maart zit ik binnen. Alleen even naar Zoon toen hij jarig was. Even zwaaien.

De angst zit er bij mij goed in. Wat er allemaal gebeurt. Het lijkt wel een slechte film. Dat zei ik tegen lief. Misschien is het niet realistisch, die angst. Ik weet het niet. Maar het verlamde mij wel.

"Het is niet de situatie maar de angst er voor waar je aan onderdoor gaat". Dat zei iemand en dat ben ik nooit vergeten. Angst om de angst.

Lief volgt het journaal. Het is goed om op de hoogte te blijven maar niet de hele dag. Teveel informatie is ook niet goed. Elk programma ging er over. Het leek wel of er niets anders meer gebeurde. Het leven staat stil. De hele dag thuis. Weinig afleiding. Geen bezoek, niet op bezoek gaan. De kinderen en kleinkinderen niet meer zien.

Over twee weken wordt kleinzoon vijf jaar. Alleen even vanaf een afstand zwaaien en een cadeau voor de deur leggen. Ze zijn nog te klein om het te snappen.

Al die mensen aan de beademing hakt er ook behoorlijk in. Herinneringen komen boven.
Het is voor iedereen moeilijk. En ik hoop dat wij straks weer naar buiten kunnen. Onbezorgd, al zal het nooit meer hetzelfde zijn.

Dit weekend ga ik in de tuin zitten. Van de zon genieten en vitamientjes opdoen. En ik ben ontzettend dankbaar dat iedereen nog steeds gezond is.

Het heeft gewoon tijd nodig.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zondag 29 maart 2020

Jarig tijdens Corona crisis




Maanden had ik mij er op verheugd. Mijn 65e verjaardag. Toch een mijlpaal, een jubileum. Al krijg je tegenwoordig later je AOW.

Het werd anders, heel anders. Door de Corona crisis. Geen feestje, geen bezoek. Met z'n tweetjes, Lief en ik. Voor de gezondheid van anderen en onszelf. Want we zijn toch een beetje een risicogroep. 65+ en astma. En Zoon heeft MS.

Ik kreeg een mooie kaart van Lief met lieve woorden. Het cadeau komt nog, de winkels zijn dicht. Een kopje koffie met een gebakje. En gezellig kletsen zo samen op de bank.

Ik werd gefeliciteerd door zoon, schoondochter en de kleinkinderen via Facetime. Met de mededeling dat ze later nog een cadeau kwamen brengen.

De telefoon ging, vele felicitaties volgden. De zon scheen en ik voelde mij blij en dankbaar. Dat ik gezond was en mijn verjaardag kón vieren. Al was het anders dan ik in mijn gedachten had.

Rond het middaguur werd er aangebeld. Zoon, schoondochter en kleinkinderen stonden voor de deur. Op veilige afstand. De cadeaus lagen op de stoep bij de deur.
Toen ik open deed begonnen ze luidkeels te zingen. "Lang zal ze leven in de gloria".
De kleinkinderen van drie en vier jaar zongen uitbundig mee.

Ik pakte mijn cadeaus uit en op dat moment reed er een politieauto langzaam langs ons huis. De agente op de bijrijdersstoel had een brede glimlach om haar mond. Misschien omdat wij netjes een behoorlijke afstand hielden of omdat het best aandoenlijk was om op deze manier jarig te zijn. Ik koos voor het laatste.

Nog even zwaaien en daar gingen ze weer.
Lief en ik hadden een gezellige middag samen. Een hapje, film kijken en ik voelde mij echt jarig. Ondanks alles wat er gebeurd.

Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij onvergetelijk was, in vele opzichten.

Liefs Joanne

zaterdag 28 maart 2020

Zwijmelen *Zelf de slingers ophangen en meer* op Zaterdag

jj

We leven in een vreemde wereld momenteel. Een beetje beangstigend ook. want alles is zo onzeker. Alles wat eerst vanzelfsprekend was is dat niet meer. Ineens is alles anders.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet ongerust was, want dat ben ik wel. Voor de mensen om mij heen en voor Lief en mij. Want ergens vallen wij in de risicogroep. En Zoon heeft MS.
Soms kan het mij zomaar overvallen. Het grijpt mij naar de keel. Al dat nieuws helpt ook niet. Dus probeert ik dat wel te minderen.

Mijn gedachten zijn bij al die hulpverleners, mensen in de zorg en iedereen die er direct mee te maken hebben. Applaus!

In deze roerige tijden gaan de gewone dingen ook gewoon door.
Ik mag vandaag 65 kaarsjes uitblazen. Een verjaardag die ik mij heel anders had voorgesteld. Maar het valt in het niet bij wat er in de wereld gebeurd.

Lief en ik zijn deze dag samen. Zoon belt wel even. Facetimen samen met schoondochter en de kleinkinderen. Geen bezoek. En dat is beter.

Maar we eten een gebakje, gaan vanmiddag een film kijken met een toastje. Een beetje feest vieren mag wel.

Want gezond 65 worden is voor nu heel waardevol.

Ik heb voor dit nummer gekozen omdat het al de hele week in mijn hoofd zit en omdat ik het mooi vind.

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

donderdag 26 maart 2020

Zegeningen



Vandaag is Zoon jarig. Het cadeau had ik al een tijd in huis. Voor de Corona crisis. Plannen werden gemaakt. Gezellig op bezoek. Koffie en gebak. En toen kon er niets meer. Anderhalve meter afstand, dat wel.

Vanmorgen gefeliciteerd via FaceTime. Gezongen ook nog met onze kraak stemmen. Wel gek eigenlijk. Wetend dat dit het enige is.
Maar het was gezellig. De kleinkinderen zwaaiden. Die zijn nog te klein om het hele gebeuren te snappen.

Zoon vroeg of hij iets kon lenen. En toen dachten wij om het te brengen. Met zijn cadeaus. Dus toch een beetje een verjaardagsgevoel. Het was een rijdbaar object en daar bovenop zijn cadeaus. Zoon, schoondochter en kleinkinderen in de deuropening, wij op veilige afstand.

Het was op een vreemde manier gezellig. De kleinkinderen zwaaiden weer en gingen naar binnen. Lief heeft een paar foto's gemaakt en ik een filmpje. Toch een memorabele dag.

Het is een rare tijd om jarig te zijn. Maar dat is niets vergeleken met al die mensen die ziek zijn en in het ziekenhuis liggen. Al die bedrijven en zaken die dicht zijn. Een recessie is al weer in aantocht. Banenverlies en meer.

Ik tel mijn zegeningen. Want mijn dierbaren en ik zijn gezond. Gelukkig nog steeds.

En dat is heel erg waardevol.

Liefs Joanne

maandag 23 maart 2020

Een vreemde wereld



Lief ging voor mij naar de apotheek, medicijnen halen. Normaal gesproken een fluitje van een cent.

De ingang werd versperd door een ijverige assistente.

"Bent U ziek?"

"Nee".

"Heeft U koorts?"

"Nee.

"Bent U verkouden?"

"Nee.

"Heeft U een loopneus?"

"Nee.

"Waar komt U voor?"

"Medicijnen ophalen".

"Liggen ze klaar?"

"Ja.

"heeft U een Sms gehad?"

"Ja".

En toen mocht Lief naar binnen. In een lege apotheek annex doktersbezoek en meer. Het gezondheidscentrum was compleet verlaten. Geen assistente achter de balie. Wel twee medewerkers van de apotheek.

Hij hoefde geen nummer te trekken.
Hij vertelde waar hij voor kwam en de medicijnen werden overhandigd. Nou ja, zover als dat het kon achter glas.
Lief moest betalen en contactloos werkte niet dus dat werd pinnen.

"Zijn de toetsen wel ontsmet?"vroeg Lief

"Ehhhh......twee keer per dag", zei de assistente.

Lief begreep er niets van. Zoveel maatregelen. Controleren of je ziek bent, alles achter glas maar zelf loop je gevaar door het pinnen. Wat als er iemand ziek was voor jou en gepind heeft? Je weet maar nooit.

Lief en ik zitten zoveel mogelijk thuis. Ik kom nergens meer. Misschien even in de tuin maar verder niet. Zelf gekozen. Als je dit weekend naar het nieuws keek gingen mijn haren recht overeind staan. Zoveel mensen en zo dicht op elkaar.

Die maatregelen zijn er niet voor niets. En dat is goed. Van mij mogen ze nog iets verder gaan. Voor veel mensen is het moeilijk. Voor ouderen en mensen die eenzaam zijn.

Ik belde van de week met mijn broer die in Brabant woont. Zijn vrouw werkt in de zorg en zijn schoondochter ook. Die werkt met Corona patiënten. Hijst zich elke dag in een pak met maximale bescherming. Ziet hoe hevig het is.

Ik was er stil van. Helden zijn het.

Voorlopig zit ik thuis.Bellen met Zoon en FaceTimen met de kleinkinderen. Die elke dag thuisonderwijs krijgen. Ze vinden het geweldig.

Ik doe voorzichtig, kijk goed uit. Voor anderen en mijzelf. Eind van de week word ik 65. Veel mensen in onze straat zijn overleden toen ze in de zestig waren.

Ik wil niet aan dat rijtje toegevoegd worden.

maandag 16 maart 2020

Ophokplcht

Niet voor dieren maar voor de mensen. Zo voelt het een beetje.

Eigenlijk zat ik al veel thuis. Heeeel veel. Maar nu is het verplicht. Beter ook. Voor iedereen.
Mijn sociale contacten zijn tot het nulpunt gedaald. Morgen zou ik even naar Zoon gaan. Maar die belde gisteren af. Voorlopig even niet. Beter voor hem en beter voor mij. Zei hij.

Ook geen kleinkinderen meer.
"FaceTimen Mam?"vroeg hij.

Voor ons liggen drie weken zonder ook maar iets. Heeft Lief tijd voor de tuin en de schuur. Kom ik eindelijk eens toe aan die zolderverdieping. De rest van het huis is schoon maar had wel twee volle wasmanden. Een gedeelte hangt nu te drogen in de kastenkamer. Strijken doe ook niet zoveel mer.

Aan het eind van die drie weken (of langer) hoop ik mijn huis op orde te hebben, een opgeruimde schuur en een mooie tuin. Een mens mag dromen, toch?

Zoon belde gisteravond dat de supermarkten leeg getrokken werden. Mijn brood was bijna op en de melk ook. De rest viel wel mee.
"Je moet vroeg gaan", zei ik tegen Lief.
Dus stond hij 10 voor 8 voor de supermarkt samen met 20 anderen. Ze vlogen naar binnen.

Mijn voorraad brood is aangevuld, kuipje boter, gehakt (voor de macaroni) allemaal pasta en nog een paar dingen. Wij kunnen weer vooruit.

Geen contact met zoon en kleinkinderen vind ik wel moeilijk. Of je op een eilandje zit. Volgens de regering behoren wij tot de risicogroep.

Volgende week ben ik jarig. 65 word ik. Mijn zestigste verjaardag nog vers in mijn geheugen wat een drama werd en ik besloot om het met 65 uitbundig te vieren valt in het water. Gewoon met z'n tweetjes. We zien wel.

Wij hebben wel een vakantie besproken in de zomer. En aanbetaald. Ik ben benieuwd of dat doorgaat. Geen annuleringsverzekering. Dit verzin je toch niet?

Laten we hopen dat het straks beter gaat. Want gezondheid gaat voor alles.

En verplicht binnen zitten? Met Netflix en Videoland komen wij een heel eind.

zondag 15 maart 2020

Mam



Lieve Mam

Vandaag is het alweer vier jaar geleden.

Voor altijd in mijn hart

vrijdag 13 maart 2020

Voorraad

"Jullie kunnen een oorlog overwinnen".

"Jeetje, wat een voorraad!"

Meer van die kreten hebben wij vroeger vaak gehoord. En het was waar. Wij hadden ook een flinke voorraad. Met kinderen die aardig wat weg werkten. Maar die werden groot en onze voorraad slonk niet. Want wij gingen gingen op de aanbiedingen af en moesten leren dat wij met z'n tweeën waren.

Onze voorraad is wel kleiner maar genoeg om weken vooruit te kunnen. Maar wel wat wij ook echt gebruiken en vaak lang houdbaar.

Nu ben ik er blij mee. Hamsteren doen wij niet. Toiletpapier hebben wij ook genoeg;-).

Ik ben best wel angstig geworden wat betreft het virus. De laate weken was ik wat verkouden, hoesten. Geen koorts. En gewoon verkoudheidsvirus.
Maar ik zit al weken thuis.En ik blijf ook thuis. Eerst maar eens afwachten hoe alles zich ontwikkeld.

Ik heb astma en na een hoestbui heb ik het benauwd. Ik heb mijn pufjes. Maar op het virus zit ik niet te wachten. Ik vermijd voorlopig mensenmassa's.

Het heeft ook een voordeel. Mijn huis is brandschoon. Je moet toch iets doen als je zoveel thuis zit.

dinsdag 10 maart 2020

Housewarming

Het Coronavirus is momenteel het gesprek van de dag. Elke nieuwssite opent er mee. Is het een griepje? Of erger. Of valt het allemaal wel mee.

Eerst stond ik er niet bij stil. Het was ook nog zo ver weg. Maar het kwam dichterbij. En in ons landje zijn er ook al vele mensen die het virus hebben.
Ik heb astma. Ik hoest. Door mijn astma. Als iemand in mijn buurt rookt dan krijg ik een hoestbui. Net zoals ik van buiten naar binnen ga of andersom. Van warmte naar kou.

Nu probeer ik dat angstvallig te vermijden. Met als gevolg dat het dan juist komt. Al weken kwakkelig en verkouden. Gewoon een verkoudheidsvirus. Maar ik ben thuis gebleven. Met mijn niesbuien durfde ik de straat niet op.

Aankomend weekend geeft mijn nichtje een housewarming. Helemaal blij met haar appartement. De uitnodiging staat al een aantal maanden. Voor het virus. En zij woont in Brabant. Ze viert uitgebreid carnaval.

Zoon was ook uitgenodigd. Maar hij gaat niet. Hij wil vermijden dat hij ziek wordt met zijn MS. En aangezien wij redelijk veel contact hebben gaan wij ook niet. Ik vind het best moeilijk. Om af te zeggen. Maar naar Brabant gaan is nu geen optie.

Nichtje geappt. En alles uitgelegd.
"Heel begrijpelijk", zei ze. We gaan een andere keer.

Het houdt ons wel bezig.

donderdag 5 maart 2020

Doelen

Deze maand ben ik jarig en bereik ik, wat ze vroeger zeiden, de pensioengerechtigde leeftijd. Die bestaat al heel lang niet meer. 66 jaar en vier maanden, dan krijg ik AOW. Dat duurt nog wel even.

Lief en ik hadden wel doelen. Wat wij bereikt wilden hebben. Nog erg jong maak je plannen. Die leeftijd leek nog een eeuw weg. Ik weet nog dat ik ging werken. Net als Lief. Op ons dossier stond wanneer wij veertig jaar in dienst waren. 1971-2011.
Ik had het gevoel dat wij dan vliegende auto's hadden.
Lief heeft dat gehaald. Ik niet.

Ondanks een goede financiële opvoeding kon ik niet met geld omgaan. Mijn moeder heeft het tot in den treuren geprobeerd. Na drie dagen was ik blut. Jamin en C & A waren favoriet.
Ze besloot mijn geld te regelen. En toen ik trouwde had ik een spaarcentje, dankzij haar.

Maar Lief had geen financiële opvoeding gehad. En ik was nog steeds een ramp op dat gebied. Dus het liep fout. Je kon er op wachten.
Als er meer uit gaat dan dat er binnen komt ga je het niet redden. Een beetje struisvogelpolitiek.

Zo leefden wij tien jaar. Totdat onze girobetaalkaarten werden gestolen vlak voor Kerst. En wij de feestdagen zonder geld moesten doorbrengen.
Het bekende kwartje viel. Wij gingen met de billen bloot. Het was slikken, heel erg slikken. Maar vastbesloten om het anders te doen zetten wij onze schouders er onder.

Achterstanden werden weggewerkt, schulden afbetaald en de eerste honderd gulden werd op onze nieuwe spaarrekening gezet. En een traantje werd gelaten. Want het heeft best lang geduurd voordat wij op dat punt kwamen. Want wij betaalden best veel aan onze schulden.

Ik ging sparen. Eerst voorzichtig, later werd het een sport. Ik keek elke dag wel even op de spaarrekening. En die groeide.

Onze doelen hebben wij gehaald. Schuldenvrij, een leuke buffer, zorgeloos leven en genieten van ons pensioen.

Het was een harde les, een goede leerschool, maar ik zou die periode niet meer over willen doen.

En nu op naar de AOW.

woensdag 4 maart 2020

Gevoel



Ik ben een gevoelsmens. Ik ben open over mijn gevoelens. Waar het hart vol van is loopt de mond van over. Zo was het altijd bij mij. Ik kon mijn gevoelens kwijt. maar helaas is dat veranderd. En dat vind ik nog steeds jammer. Want het leven is niet altijd een roze wolk.

De één krijgt meer te verstouwen dan de ander. Elk verlies, op wat voor manier dan ook, is vreselijk. Van sommigen weet je het. Het verlies van je ouders. Hoe moeilijk ook, je weet dat het een keer gebeurt.
Het verlies van een kind is vreselijk. Ik kan niet zeggen hoe het voelt want ik heb dat nooit meegemaakt. Maar je kunt ook een kind wat nog leeft verliezen. Iets wat je nooit had gedacht is toch gebeurd.

En niet één, maar twee keer. Inmiddels vijf jaar geleden en bijna twee jaar. Het gemis is er wel, maar ik moet verder. Soms valt er niets meer te lijmen hoe graag je dat ook wilt.
Ik heb mijn best gedaan. Maar ik ben ook maar een mens en zeker niet perfect. Maar deze behandeling heb ik niet verdiend.

Op een geven moment is het genoeg. Dan moet je wel voor je eigen zelfbescherming. Anders ga je er aan onderdoor.
Lief en ik proberen ons leven weer op te pakken maar het is nog steeds aanwezig. Elke dag. Want er zijn ook kleinkinderen in het spel.

Je moet het van je af schrijven wordt er vaak gezegd. Maar dat kan helaas niet meer. Want ik kan niet in detail treden. Maar voordat je zo'n besluit neemt gaan er vele jaren overheen. Vele gesprekken en altijd maar weer proberen totdat het weer fout loopt.

Je kunt alles nog zo mooi uitstippelen maar het leven trekt zijn eigen plan.

Je kunt alleen maar hopen dat je er ooit vrede mee hebt.

dinsdag 3 maart 2020

Onschuldig

Kinderen zijn onbevangen en onschuldig. Vertellen eerlijk wat ze denken. En soms zijn er uitspraken die goud waard zijn.

Afgelopen weekend waren de kleinkinderen hier. Een nachtje slapen bij oma en opa. Zoon en schoondochter hadden een afspraak en vroegen of de kinderen bij ons konden eten.
"Slapen kan ook hoor", zei ik enthousiast.

Dus haalden wij vrijdagmorgen onze kleindochter op. En 's middags haar broer uit school. Ze gingen lief mee. Terwijl wij onze auto bijna voor hun voordeur parkeerden. Want de school is vlakbij hun huis.
Bij ons thuis werd het speelgoed naar beneden gesleept. Ze spelen graag samen. En gek genoeg kun je ze beter alle twee hebben dan eentje.

Na het avondeten en een toetje, volgens kleindochter 'superlekker!' gingen ze onder de douche.
"Hebben jullie nog steeds geen deur?"vroeg kleinzoon verbaasd. Hij vindt het maar gek.
"Wij hebben geen grond", zei kleindochter. Ik had ze geschuimd en vol vreugde stortten zij zich op het schuim op de vloer.
Nog wat op hun handen en het plezier was compleet.Ik ging er bij zitten en dacht dat een kinderhand gauw gevuld was. Genieten van schuim onder de douche. Hoe simpel.

Na het drogen van het haar, kleindochter heeft erg lang haar, in pyjama en toen weer naar beneden. Wat drinken en Sesamstraat. Knus tegen elkaar aan genoten zij.
"Oma, wat ga je voorlezen?"
Het werd Bertje Knabbel. Die beleeft altijd veel avonturen.

"Volgende keer Oki en Doki", zei ik. Tot mijn vreugde vond ik een nieuw boekje bij de Kringloop. Ik was dol op die twee matrozen in mijn jeugd. En nu lees ik het voor aan mijn kleinkinderen.
Het bed was al klaar en heel snel waren ze in diepe slaap.

De volgende dag werd de pret voortgezet. Ze hadden goed geslapen. Dat was te merken. Wat een energie!

Eind van de middag hebben wij ze weer naar huis gebracht. Maar het was genieten.

maandag 24 februari 2020

Uitslag

Vandaag kon ik voor de uitslag bellen. Van alles op internet opgezocht. Wat ik wel of niet kon eten.
De assistente was duidelijk, de arts nog duidelijker: diabetes. Op dieet en aan de medicijnen.
Nog even het bloedonderzoek afwachten, oke..... maar het was duidelijk.

Ik had volkoren biscuit gehaald. Om tussendoor wat te eten. Verder geen koek, snoep of gebak of een toetje of wat dan ook. Niet dat ik veel toetjes eet, maar alles lijkt lekker als je het niet mag.

Tussen twee en vier uur kon ik bellen. Wij waren niet thuis en ik vergat het bijna. Ik zou teruggebeld worden.
Na een kwartiertje kreeg ik de assistente aan de lijn. Na het noemen van mijn naam en geboortedatum zei ze:

"Glucosewaarde helemaal normaal"

Glucosewaarde over een langere periode: Helemaal normaal!"

Ik was even sprakeloos. Dit had ik niet verwacht.
"Gewoon normaal?"vroeg ik nog een keer.

"Niets aan de hand, alles goed", zei de assistent.

Ik vertelde hoe het gegaan was. Maar zij benadrukte nog een keer: "Dit is echt heel goed nieuws hoor. U heeft geen diabetes"

"Mag ik nu alles eten?"vroeg ik.
Ze begon te lachen.

"In principe wel, maar teveel suiker is nooit goed"

Ik vertelde het aan Lief.

"Wat is je waarde?"vroeg hij.

"Helemaal vergeten te vragen", zei ik. "Gewoon normaal".

"Koekje?"vroeg Lief. Maar toch maar niet gedaan. Even laten bezinken.

Gek genoeg.

zaterdag 22 februari 2020

Tijd



Afgelopen week hadden de kleinkinderen vakantie. Maandag zijn wij een dag met ze op stap geweest. Naar Monkey Town.
Ze vonden het geweldig. Er was ook van alles te doen. Niet alleen een binnenspeeltuin, maar ook een knutselhonk. Je kon er van alles doen.
Tekenen, kleien, een schatkaart maken en nog veel meer.

Ze werden ook geschminkt. Kleinzoon als dino en kleindochter als een lief tijgertje. Daarna haar haar in een mooie vlecht. Trots als een pauw was ze.

Een dag later gingen ze een paar dagen weg met hun ouders. Een kleine vakantie waar ze erg van genoten. Vanmiddag waren ze weer terug. Uitgewaaid, bij gekomen en erg genoten.

Met mij mij wil het maar niet vlotten. De zenuwtjes hebben nog steeds de overhand. Ik probeer elke dag wel een stukje te wandelen, alleen.
Gisteren was een moeilijke dag. Dan sta ik toch extra stil bij alles wat er is gebeurd. Raak je zoiets ooit kwijt? Raakt het ooit op de achtergrond? Ik weet het niet.

Misschien heeft het gewoon tijd nodig

woensdag 19 februari 2020

Vraagje

Morgen weer bloed prikken. Kijken wat de waarde nu is. Behalve drie maaltijden op een dag eet ik niets. En dat valt niet mee. Want ik weet gewoon niet wat ik kan eten. Geen koek, snoep of taart. Niet dat het niet mag. Met mate dan. Maar ik wil weten wat mijn glucosewaarde is als ik niet snoep.

Natuurlijke suikers zijn niet te vermijden. Die zitten overal in. Lief is aan de lijn en ik eet mee. Inmiddels ook al wat afgevallen wat niet de bedoeling is. Straks maar eens vragen wat ik het beste kan eten. Als tussendoortje met weinig suiker.

Tegenwoordig lees ik alle etiketten in de supermarkt. Hoeveel koolhydraten en vooral hoeveel suiker. Een gewoon biscuitje moet kunnen, toch?

Heeft iemand ervaring hiermee?

Wat kun je het beste als tussendoortje eten?


woensdag 12 februari 2020

Glucose

Het is alweer twee jaar geleden dat ik mijn glucose heb laten controleren. Het was verhoogd. Niet heel erg, maar wel verhoogd. Een voorstadia van diabetes. De huisarts vond dat ik het een jaar later maar weer moest laten controleren.
Dat is een beetje in het slob geraakt. Door allerlei omstandigheden.

Ik had niet echt last. Behalve dat ik soms om half 11 of halverwege de middag een appelflauwte kreeg. Terwijl ik wel goed ontbijt. Maar ik ben een enorme snoepkous.
Dus besloot ik dat het maar eens tijd werd voor een controle. Nuchter.

Afgelopen maandag had ik een afspraak. Bij de doktersassistente. Om 9 uur.
Het prikken ging prima, maar het apparaat was stuk. Dus de andere vinger.
"Veel te hoog", concludeerde de assistente. Mijn huisarts was ziek dus ik zou door een andere arts terug gebeld worden. Hoe nu verder. Ik zou tussen 12 uur en half 3 gebeld worden.

De hele dag sleepte ik mijn mobiel mee en mijn huistelefoon. Want ik wist niet op welk nummer ik gebeld zou worden.
Het werd uiteindelijk vijf over half zeven!

Ik moest een week later weer bloed laten prikken. Ditmaal uit mijn arm. Was het nog steeds te hoog dan zou er een plan opgesteld worden. Officieel diabetes.
Waarschijnlijk drie maanden bloed prikken en dan wordt het gemiddelde genomen. Waarschijnlijk medicatie en die snoeppartijen zijn afgelopen. En naar de praktijkondersteuner.

Ik moest aan mijn moeder denken. Ook zo'n snoeper. Mergpijpjes, chocolade, gebak. Net als ik.
Ze moest regelmatig voor controle. En drie dagen van te voren liet ze al het snoep staan.

Het is erfelijk. Mijn broer heeft het ook.
Ik ben niet te zwaar, beweeg regelmatig. Daar ligt het niet aan.

Waar ik wel op moet letten is dat ik niet afval. Van drie gezonde maaltijden zonder (ongezonde) tussendoortjes blijf ik niet op gewicht.

Eerst maar weer eens bloed prikken.

zondag 9 februari 2020

Herinneringen



Vandaag is het de geboortedag van mijn vader. Al zo lang niet meer in ons midden maar nog steeds heel veel in mijn gedachten.

Een vaders kindje op en top. Het enige meisje. Dezelfde koppigheid, zorgzaam, alles voor een ander en jezelf wegcijferen. Dat heb ik van mijn vader.
Naar andere mensen toe kon hij erg nukkig zijn. Nors zelfs. Maar voor zijn gezin had hij alles over.

Ik herinner mij vooral de vroege uurtjes in een koude flat. Omdat er geen verwarming was. Wel van een kolenkachel, maar wanneer die opgewarmd was. De bloemen stonden op mijn ramen. Om zes uur in de ochtend zaten wij bibberend met een kopje thee voor die kachel. Mijn vader porde hem regelmatig op.

Hele verhalen vertelde ik. Het was ons momentje elke dag. De rest lag nog op één oor.
Ik vind het nog steeds heerlijk om vroeg op te staan.

Hij kon geweldige meubels maken. Het was niet zijn beroep. Hij was beroepsmilitair. En genoot van dat werk.

Zijn ziekte kwam onverwachts, zijn overlijden nog veel meer. Hij heeft nauwelijks een jaar van zijn pensioen kunnen genieten.

Maar ik koester de mooie herinneringen.

donderdag 6 februari 2020

Rare week

Vorige week vrijdag werd Lief ziek. Gelijk met mijn voornemen om in huis weer eens flink aan de slag te gaan. Tegenwoordig doe ik het in gedeeltes. Ik ben tenslotte niet de enige hier in huis.

Het idee om in de kamer te beginnen ging in rook op. Met een ziek Lief op de bank ging dat niet. Dus werd het de keuken. De kastjes aan de binnenkant, de koelkast schoongemaakt en ontdooid en op de kasten en mijn plank met spullen.

Zaterdag ging ik dan wel in de kamer aan de slag. Ook de kasten aan de binnenkant, mijn planken met fotolijsten, spullen teruggezet en alles om en nabij de eettafel.

Zondag de keuken verder gedaan..
'De buitenkant', zoals ik altijd zeg. Dat betreft ramen lappen, kookplaat en aanrecht en alles wat erop staat schoonmaken.
Afvalbakken legen en de koffiemachine schoonmaken.

In de nacht van maandag op dinsdag werd ik om vijf uur wakker. Geen Lief in bed. Die was al dagenlang heel erg aan het hoesten. Vooral als hij in bed lag. Heel snel zat hij weer rechtop. Ik ging naar beneden. Lief zat daar al vanaf kwart over drie. Hoestend, koortsig en helemaal niet lekker.

Hij wilde liever alleen blijven ik ging weer naar bed. Maar slapen ging niet meer. Dus zat ik om half zes aan de koffie. Lief ging later toch maar naar bed en zo stond ik om acht uur in de morgen ramen te lappen.

Ik ging regelmatig bij Lief kijken. Maar dat ging gewoon niet beter. Hoestdrank, paracetamol, veel drinken. Ik sleepte alles naar boven.
Die avond op tijd naar bed.

Dezelfde nacht zat ie om vijf uur beneden en die nacht daarop weer om kwart over drie.
Ik slaap redelijk door. Gek genoeg.

Vandaag zouden wij op alle twee de kleinkinderen passen. Kleindochter de hele dag en kleinzoon zouden wij uit school halen.
Maar dat ging niet met Lief. Dus ging ik vanmorgen alleen naar Zoon. Die moest vandaag weer naar het ziekenhuis.

Het was gezellig. Veel gepuzzeld, kleien en spelletjes. Ook nog een stuk gewandeld.
Samen haar broer uit school gehaald.

Lief was de hele dag alleen. Het ging redelijk. Langzaam beter.

Het is wel een hardnekkig virus.

zaterdag 1 februari 2020

Flow



Als wij de kerstboom neerzetten is het altijd een halve volksverhuizing. Veel spullen moeten naar boven.
Vorig jaar was ik vroeg. Zo ongeveer 9 december stond de boom. Met de rest van de kerstversiering.

5 januari ging alles weer achter het schot. Tijd om de boel weer naar beneden te halen. Ik miste mijn spulletjes. Maar Lief was binnenkort jarig en dan heeft hij het liever wat leger. De kinderen bleven ook eten .
Dus besloot ik alles een week op te schuiven. Meteen maar aan de schoonmaak. Dacht ik. Totdat ik (weer) begon te snotteren en Zoon verhinderd was.

"Kan het een week later?"werd er gevraagd. Natuurlijk, het kon ook niet anders.
Mijn verkoudheid ging gelukkig snel over. Er werden plannen gemaakt.

Toen belde zoon. Allemaal zieken.
"Helaas kunnen wij niet komen", zei hij.
"Een weekje later?"

Intussen lagen mijn spullen al bijna twee maanden boven. En beneden was het kaal. Ongezellig, vond ik.

Vorige week ging het feestje gelukkig wel door. En het was gezellig! En geslaagd.

Maar maandag was mijn zin om de boel eens goed schoon te maken helemaal weg. Of ik een kater had. En dinsdag en woensdag bleef dat gevoel ook weg.
Donderdag een dagje kleindochter. Inmiddels was Lief ziek. Hoestend en kuchend strompelde hij door het huis.

Gisteren gaf ik mijzelf een schop onder mijn kont. Met Lief behoorlijk ziek op de bank hangend ging ik aan de slag. Om Lief heen.
Ik wilde eigenlijk in de kamer beginnen maar Lief vond dat geen goed idee.

Dus werd het de keuken. Ik wilde de vriezer eens goed schoonmaken en ontdooien. Wat een werk! Lief gaf allemaal goed bedoelde raad vanaf de bank.

"Je moet heet water erin zetten".
"Zal ik het kacheltje halen?"

En dat deed hij ook. Boven een bloedhitte het ijs weg gekrabd. Allemaal handdoeken en schalen neergelegd. Maar dat hielp niets.

"Heb je het warm?"

"Niet zo gek hè?" zei ik.

Uiteindelijk glom hij weer als een spiegel. Het moest wel nu. Want hij was aardig leeg. Bovenop de kasten en planken schoongemaakt. Heerlijk!

Vandaag in de kamer aan de gang, al was het wel om Lief heen. Maar het schiet op.

Ik zit nu in de flow...........

donderdag 30 januari 2020

Hypochonder

Hypochonder. Angst om (ernstig) ziek te worden. Ik weet niet waar het vandaan komt. En ook niet hoe ik er aan kom. Maar lastig is het wel. Mensen die dit hebben bezoeken vaak hun huisarts. Ik doe dat niet. Ik kom er niet zoveel.

Er wordt ook gezegd dat het erfelijk is. Dat het aan je opvoeding kan liggen.Dat je beschermd bent opgevoed en niet hebt geleerd hoe je met ziektes om moet gaan.

Maar feit blijft dat het vervelend is. Waar een ander denkt aan een griepje denk ik heel wat anders. En van googelen word je ook niet vrolijk. Ik heb er inmiddels mee leren leven. Denk ik. Want soms vind ik mijzelf heel erg vervelend.

Toen de overgang begon zat ik wel veel bij de huisarts. De vele hartkloppingen en duizelingen waren op z'n zachts gezegd niet leuk. Het heeft lang geduurd voordat ik daar aan gewend was. Ik kreeg die duizelingen ook op de gekste momenten. Als ik op bezoek was of midden in de supermarkt. Daarom nam ik altijd een winkelwagen 'voor je weet maar nooit'. Later durfde ik niet meer alleen. De angst om de angst,hè?

Zelfs als ik op de bank zat en mijn ogen dicht deed draaide alles. Ik ben toen onderzocht en er kwam niets uit. Van die hartkloppingen werd ik ook niet vrolijk. Zeker met al die hartkwalen in de familie.
Die zweetaanvallen (20 keer op een dag), daar lag ik niet wakker van. Lief wel, want 's nachts ging het gewoon door.

Van die overgang of menopauze ben ik nog steeds niet af. Ik ben een stresskip en dat helpt ook niet.
Maar ik weet waar het vandaan komt.

Het klinkt allemaal zwaarmoedig maar dat is het niet hoor! Ik heb een fijn leven. Met z'n ups en downs, zoals de meesten.

dinsdag 28 januari 2020

Dromen

"Ik heb zo raar gedroomd vannacht".
Lief was nog steeds onder de indruk.

"Ik droomde dat je al mijn schoenen midden in de kamer had opgestapeld en ik kon geen enkel compleet paar vinden"'
Het zweet stond op zijn voorhoofd. Nog steeds behoorlijk geïrriteerd.

Een mens kan raar dromen.
Ik droomde een hele tijd geleden dat ik mijn tas kwijt raakte. Op de gekste plaatsen.
Soms liet ik hem in de supermarkt staan, bij het afrekenen. Of hij werd gestolen terwijl ik hem even uit het oog verloor.

Ik werd nerveus wakker. En realiseerde mij pas na enige tijd dat het maar een droom was. Die tijd sleepte ik mijn halve huishouden mee in mijn tas. Waarschijnlijk erg kostbaar. Want ik was er behoorlijk ondersteboven van.

Soms kwam die droom een paar keer per week terug. Later zakte het af naar eens in de twee weken. En de laatste tijd helemaal niet meer.

Tot afgelopen nacht. Ik kon niet in slaap komen. Dan gebeurt er weer wat wat mij een beetje van mijn stuk brengt. Na een uurtje mijn bed maar weer uitgestapt en beneden gezeten met een kopje thee.
Meestal val ik dan wel in slaap als ik mijn bed weer in stap.

En ik was mijn tas weer  eens kwijt. Levensecht. Echt waar.

De hele dag een beetje brak geweest.

Morgen een nieuwe dag.


zaterdag 25 januari 2020

Emotioneel

Mijn jongste broertje was donderdag jarig. Ik was bijna twaalf toen hij geboren werd. Een nakomertje. Voor mij een levende pop.
Ik tutte wat af met hem. Samen wandelen, samen in de zandbak. Ik sleepte hem overal mee naar toe. Niet letterlijk natuurlijk. Maar ik was een vrijwillige oppas.

Het was een roerig jaar, 1967. Weer een baby in huis met net iets te weinig slaapkamers. Ik had er eentje voor mij alleen, mijn broers sliepen samen op een kamer en mijn ouders met mijn jongste broertje. Die ook ouder werd natuurlijk.

Mijn moeder begon te kwakkelen, Daar had ik geen erg in. Met twaalf jaar ben je met hele andere dingen bezig. Voor het eerst naar de middelbare school. Wat geen succes was trouwens.
Vriendjes of vriendinnetjes had ik niet. Behalve een buurmeisje die helaas ging verhuizen.

Dus stortte ik mij op mijn broertje. Die zomer gingen wij kamperen. Dat deden mijn ouders graag en ook met een baby van zes maanden. Maar ik bood mij aan. Dus werd er regelmatig het kampeerterrein verkend.

Het begon zo mooi, 1967. Het eindigde dramatisch. Mijn moeder werd in het ziekenhuis opgenomen met baarmoederhalskanker. Dat wist ik toen niet.
Ik herinner mij een foto van mijn broertje toen hij een maand of 10 was. In de kinderstoel. Later zag ik een foto van hem in dezelfde kinderstoel, twee maanden later. Met een taart met één kaarsje. Zo'n verschil.

Het was een beetje een chaos bij ons thuis. Mijn moeder doodziek op bed, een huishoudelijke hulp, mijn vader die een beetje ontredderd rondliep en nog drie kinderen 14, 12 en 5 jaar oud.
Het waren moeilijke maanden, moeilijke jaren.Later werd ons verteld wat er nu precies aan de hand was. De ziekte van mijn moeder, het pesten op school, soms ontvluchtte ik de boel en ging met mijn broertje wandelen. Ik kon mijn ouders in deze tijd niet ook nog eens met mijn problemen opzadelen.

Gek eigenlijk hoe alles weer bovenkomt als je naar een tv programma kijkt. 'Over mijn lijk'.
Een emotioneel beladen programma die ik in mijn eentje kijk. Twee vrouwen hebben baarmoederhalskanker. Rond de dertig jaar.
Het komt echt binnen.

De ziekte en het programma.

woensdag 22 januari 2020

Lieselot

Lieselot keek eens om zich heen. Een brede glimlach kwam tevoorschijn. Ze snoof eens diep. De verflucht was nog duidelijk aanwezig. Ze sprong op het bed en gebruikte hem als trampoline.
"Niet springen, niet springen", zoemde het in haar hoofd. Want dat mocht niet van haar moeder.

Net verhuisd, als enig meisje een eigen kamer en voor het huis een groot bos. Zo voelde dat. Het was een wild onbegroeid terrein. Ze woonden op een flat. Drie hoog. Geen verwarming en in de winter stonden de ijsbloemen op de ramen.

Lieselot was een wildebras en was dan ook vaak buiten te vinden. Samen met haar broer. Tikkertje spelen, ravotten, graven. Elke dag was er wel wat nieuws.
Aan mooie kleren had ze een broertje dood. Tot verdriet van haar moeder die er altijd als een dametje bij liep.

Afgetrapte schoenen, een spijkerbroek en een oud shirt, ze voelde zich als een vis in het water. Lieselot ging dan ook helemaal in het spelen op.
Een sanitaire stop kwam in haar woordenboek niet voor. Haar spel onderbreken om drie hoog naar het toilet te gaan, ze vond het vreselijk.

Haar broer had het makkelijker, vond zij,. Die ging gewoon achter een boom staan. Lieselot deed hetzelfde, maar dan op haar hurken.
Toen haar moeder er achter kwam was er een felle discussie.
Nette meisjes deden dat niet. Meisjes deden dat helemaal niet.

"Je broer heeft een plassertje", zei ze."Dat is anders"'
Maar Lieselot legde zich er niet bij neer. Dat moest anders kunnen. Haar vader was meubelmaker. Wat hij zag kon hij maken. Echt de mooiste dingen en ook de meest praktische dingen.

Toen Lieselot weer eens achter een boom op haar hurken zat zag haar moeder dat vanaf drie hoog.
"Lieselot, nu naar binnen!"
Maar die was niet voor één gat te vangen en schreeuwde terug:

"Ik wil ook een plassertje, kan papa er niet één maken op zijn werk!


dinsdag 21 januari 2020

Het klokje



Ik mis mijn moeder.

Steeds meer.

De laatste tijd overvalt het mij zomaar, het gemis. Ik was er dan ook veel de laatste tijd. En wij kletsten wat af.
Hele bomen werden er opgezet. "s Middags bij een kopje koffie, zij een kopje thee konden wij uren praten. Over van alles. Soms met een lach, soms met een traan.

Zij keek altijd uit naar mijn bezoekjes. Omdat haar zicht zo slecht was kon zij niet zoveel meer. Het enige wat zij had waren haar luisterboeken. Haar wereld was dan ook erg beperkt.
Ik had een sleutel en als ik hun huis binnen kwam riep ik altijd: "Ik ben het hoor".
En dan zag je haar opfleuren. Mooi om te te zien, ontroerend en triest tegelijk.
Omdat het besef best hard binnenkwam. Dat zij zo weinig kon.

Ongeacht of ik die dag geweest was of niet, ik belde elke avond. Om half acht. G. nam dan de telefoon op en gaf hem aan mijn moeder. Gewoon om te horen of alles goed was. Want zij sukkelde een beetje de laatste tijd en G. zijn Alzheimer werd steeds erger.

Ik keek uit naar die telefoontjes. En zij ook.

Toen mijn moeder was overleden hebben mijn broers en ik het huis leeggehaald. Niet meteen. Maar nadat er zekerheid was dat G. niet meer naar huis kon hebben wij alles opgeruimd.
Het is emotioneel. Er gaat veel door je handen. En aan iedereen werd de vraag gesteld wat je graag wilde hebben.

Dat was voor mij dit klokje. Het stond al een tijdje stil. Op half acht. Toeval bestaat niet zeggen ze. Maar er ging veel door mij heen toen ik het zag. Dat was het tijdstip dat ik altijd belde.

Nu heeft het een mooi plekje bij mij thuis. En elke keer als ik het zie denk aan die telefoongesprekken.

Om half acht.

maandag 20 januari 2020

Vis

Ik had een hele lieve opa. De vader van mijn moeder. Een zachtaardige man die het niet had getroffen met zijn vrouw, mijn oma.
Elke week kwam hij op bezoek, alleen. En hij genoot.

Waar hij ook van genoot was een broodje zoute haring. En die kreeg hij elke week, vers van de visboer. Die ik op mijn fiets haalde.
Wij woonden nog op een flat dus ik was niet ouder dan een jaar of 11, 12.
Het water liep in mijn mond bij het zien van die haringen. Ik wilde ook zo graag! Maar dat was best duur en alleen voor mijn opa bestemd.

Ik hou van vis, altijd gedaan. Lief had nog nooit een vissoort gegeten toen hij mij tegen kwam. Voor hem onbekend terrein. Hij gruwde ook een beetje als hij mij een broodje haring met exra zuur en uitjes zag eten.

Ik blies in zijn gezicht.
"Moet je ruiken", plaagde ik.
Ik zal maar niet vertellen hoe hij keek.
Naarmate de tijd verstreek ging hij wel vis eten. Met mate. Maar een broodje haring gaat er nu wel in.

Zoon en ik delen die liefde, voor de haring.
Alss ik eens in de veertien dagen naar hem toe ga halen wij wel eens een haring. En dat is genieten.

Mijn moeder was ook een vismens Stapel op alle soorten vis. Maar favoriet was toch wel paling.
En als mijn vader op zaterdag wel eens een portie meenam van de markt konden ze die aan het aanrecht opeten. Verder kwam het niet.Die vis heeft de eettafel nooit gehaald.
Als wij bij mijn moeder op bezoek kwamen was er altijd een toastje haring en zalm.

Lief was deze maand jarig. Maar door allerlei omstandigheden is die nog niet gevierd. Binnenkort is het zover. En overlegden wij met zoon en schoondochter wat wij met het eten zouden doen.
"Een visschotel", riepen ze in koor. Want schoondochter houdt ook van vis.

Vis, je kunt er mij voor wakker maken.

zondag 19 januari 2020

Lijnen

Lief is aan het lijnen.

Zomaar ineens, de knop ging om.

Lief is te zwaar en dat weet hij zelf ook wel. Er kan best wat af. Sinds ons huwelijk is hij best wat kilo's aangekomen. Hij ging gewoon met mij mee eten. Ik was en ben een enorme snoeperd. Geen hartige hap. Maar lief houdt van allebei.

Bij hem thuis was het geen vetpot. Met acht kinderen was er alleen het hoogst noodzakelijke. Maar toen hij eenmaal ging werken en geld verdienen was er ook meer ruimte voor de lekkere trek. Maar daar gaf hij niet zoveel om.

Totdat hij mij tegenkwam. Die Jamin van binnen en buiten kende. Die vlakbij school en huis was. Menigmaal werd mijn brood vervangen door een chocolade reep. Ik kwam geen ons aan. 47 kilo schoon aan de haak.

Later werd dat wel anders. Ik viel af en kwam weer bij. Maar nu heb ik een goed gewicht.

Lief zag in één keer het licht.

"Ik ben te zwaar, Jo, toch maar wat aan doen" En de knop ging om.
Dan werkt het wel, uit vrije wil. Ondanks mijn voorzichtige opmerkingen dat hij het voor zijn gezondheid moest doen bleef hij zeggen dat zijn kleren in de was krompen;-).

Dus nu eten wij rijst, broccoli en kip. Verse groenten, fruit en soms pasta, volkoren brood met kaas en geeeen snoep en taart meer.

Goed voor Lief maar niet voor mij. Door mijn zenuwtjes val ik al snel af en met dit erbij moet ik mijn gewicht in de gaten houden.
Want niet alleen Lief valt af, ik ook.

Dus sta ik een paar keer per week op de weegschaal om mijn gewicht in de gaten te houden.
Ik eet nog wel een koekje of zoiets.

Maar vergeleken met vroeger een stuk minder.

Lief krimpt in de breedte, ik in de lengte


zaterdag 18 januari 2020

Veranderen

Van verschillende mensen gehoord dat mijn lay-out niet prettig was om te lezen. Ik vond hem best mooi, maar had ook wel mijn twijfels bij het reageren.

Dus maar eens aan het fröbelen geslagen. Ik hoop dat het nu beter te volgen is. Wat heb je aan een blog die niet prettig leest.
Het blijft een beetje zoeken dus als jullie nog ideeën hebben?

donderdag 16 januari 2020

Van alles en nog wat

Nichtje appte gisteravond dat zij een housewarming geeft. Sinds november vorig jaar is zij in het bezit van een eigen appartement. Instapklaar, zeg maar. En nu een klein feestje begin maart.
Ze heeft al die tijd in een studentenhuis gewoond. Sinds ruim een jaar is zij afgestudeerd en ging op zoek naar een woning. Die heeft zij gevonden en een baan naar haar zin.

Leuk! Ik heb er zin in.

Dinsdag was het erg regenachtig. Dus een dagje Zweedse Warenhuis. Wij hadden nog een bon voor het restaurant. Dus eerst lekker gegeten.
Daarna op ons gemak door het warenhuis waar je een kanon kon afschieten. Heerlijk rustig. Waar Lief erg blij van werd. Mijn favoriete afdeling zijn de kussens. Sierkussen wel te verstaan. Ik heb er veel. Op de bank en ook op het bed. Tot verdriet van Lief.

"Alleen maar voor de sier", zegt hij.

Klopt.

Helemaal.

Maar leuk staat het wel. Lief begrijpt er niets van. Elke moren het bed opmaken en alle kussens erop. Keurig netjes.
En 's avonds weer er af. Het is ook niet te begrijpen. Ik weet het. Maar ik word er blij van. En daar gaat het toch om?

Vandaag weer een dagje kleindochter. De laatste maandjes, want in augustus gaat zij naar de basisschool. Maar op donderdag halen wij ze alle twee uit school. Zodat zoon een dagje rust heeft.
Ze hebben een mooi huis maar soms dromen ze van een huis in het noorden. Landelijk wonen lijkt ze wel wat.
"Dan ga ik mee", zei ik. Maar Lief blijft liever zitten waar hij zit. Zoon waarschijnlijk ook.

Verder een paar rustige dagen voor de boeg. Tijd om weer eens wat uit te zoeken en op te ruimen.

Zo blijf je bezig.

woensdag 15 januari 2020

Hormonen

Hormonen en ik gaan niet samen. Dat is bekend. Daarom heb ik ook maar heel kort de pil geslikt. Ik was, op z'n zachts gezegd, een heel naar mens.
Maar daar waren andere oplossingen voor, al zag ik wel tegen de overgang op. Maar dat lag nog ver in de toekomst. Die zich sneller aandiende dan gedacht. Het gaat sluipend, je hebt er geen erg in. Behalve de schrik dat je 46 bent en denkt dat je zwanger bent.

Ik kom mij heel erg naar voelen, kroop in een hoekje van de bank. Mensen moesten mij met rust laten. En na een paar dagen was ik weer de oude ik. Na drie maanden viel het kwartje. Ik zou toch niet in de overgang zijn? Want mijn klachten verdwenen met mijn menstruatie.

De dokter wuifde alles weg. Gewoon stress, meer niet. Dus kwakkelde ik door. De opvliegers, het nachtzweten, de hartkloppingen, het kwam allemaal voorbij. Vooral die duizeligheid vond ik erg. Midden in de supermarkt begon de wereld te draaien.

Je denkt dat je er een keer vanaf bent. Als je zo'n beetje 16 jaar al bezig bent.
"Je lichaam zoekt een nieuwe balans", zegt men dan.
Ammehoela, waardeloos is het.

Toen volgde er een droogteperiode. Ik kon mijn lenzen niet meer dragen. Mijn ogen waren te droog. En dat was niet het enige. Het ging gelukkig weg, na maanden;-).
Maar soms komt het terug.

Ik wil geen hormonen slikken. Dus sukkel ik door.
"Vrouwen van 85 hebben er nog steeds last van", zegt mijn huisarts.

Leuk, not.

Maar wat mij opvalt is dat de angst van vroeger een beetje terug keert. Ik denk teveel en dan meteen het ergste.
Maar hoe verander je jezelf? In de spiegel tegen jezelf zeggen dat je een aansteller bent. Want zo voelt dat wel.

Ik houd de moed er in. Het gaat ooit over, of niet.

zondag 12 januari 2020

Weekend en meer

Die liep anders dan ik dacht. Vrijdag was erg gezellig. Mijn broer belde eerder deze week of ik gezellig wat wilde drinken. Leuk! Mijn andere broer was er ook. Zo vaak zien wij elkaar niet. Maar als wij elkaar treffen is het gewoon fijn.

Lief en ik hadden vandaag een uitje gepland. Eigenlijk gaan wij niet zo vaak weg. Echte huismussen zijn  wij.
Maar gisteren stond ik krakkemikkig op. Een beetje verkouden, een beetje grieperig, van alles wat. Maar niet in staat tot heel veel. Dus ging ons uitstapje ook niet door.

Maar thuis was het ook gezellig. Met een toastje, een drankje en een film was het vanmiddag goed toeven. Een tijd geleden dat wij naar een film keken. Meestal is het een serie.

Wij hebben al een tijdje last van een rare lucht in huis. Wij dachten eerst aan het riool. Maar die is door de gemeente doorgeblazen. Daar kregen wij netjes bericht van. Op 6 en 7 januari zouden zij de werkzaamheden uitvoeren in de wijk.
Toen ik vorige week maandag thuis kwam van Zoon waren ze bezig. De kleppen van het toilet naar beneden en een natte handdoek op het doucheputje.
Klaar zou je zeggen.

Dinsdagochtend om kwart over zeven werd ik wakker van een draaiende motor en veel lichten Lief was inmiddels beneden. Wat bleek?
Ze waren met zwaar beschut terug gekomen en spoelden het riool door. Laat ik nu net die avond daarvoor vergeten de klep naar benden te doen. Ik dacht dat ze klaar waren.

Alles was nat! Zeiknat! Het zat tegen de muren op. Lief was aan het dweilen om half acht. Ik heb alles eruit gesleept en schoongemaakt. Anderhalf uur bezig geweest. Maar hij is weer schoon.

We dachten dat wij van de lucht af waren. Maar niet dus. Het lijkt op nat wasgoed wat te lang ligt. Een vochtprobleem denken wij. Maar we kunnen het niet vinden. Overal gekeken. Veel van zijn plek gehad. Geroken. Maar we weten nog steeds niet waar het vandaan komt. Nu gaan wij de kruipruimte inspecteren. Dat is nog de enige mogelijkheid. Vroeger stond daar altijd een laag water in. Maar tegenwoordig is alles goed geïsoleerd.

Maar we zoeken verder. Het moet toch ergens vandaan komen.

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...