dinsdag 21 januari 2020

Het klokje



Ik mis mijn moeder.

Steeds meer.

De laatste tijd overvalt het mij zomaar, het gemis. Ik was er dan ook veel de laatste tijd. En wij kletsten wat af.
Hele bomen werden er opgezet. "s Middags bij een kopje koffie, zij een kopje thee konden wij uren praten. Over van alles. Soms met een lach, soms met een traan.

Zij keek altijd uit naar mijn bezoekjes. Omdat haar zicht zo slecht was kon zij niet zoveel meer. Het enige wat zij had waren haar luisterboeken. Haar wereld was dan ook erg beperkt.
Ik had een sleutel en als ik hun huis binnen kwam riep ik altijd: "Ik ben het hoor".
En dan zag je haar opfleuren. Mooi om te te zien, ontroerend en triest tegelijk.
Omdat het besef best hard binnenkwam. Dat zij zo weinig kon.

Ongeacht of ik die dag geweest was of niet, ik belde elke avond. Om half acht. G. nam dan de telefoon op en gaf hem aan mijn moeder. Gewoon om te horen of alles goed was. Want zij sukkelde een beetje de laatste tijd en G. zijn Alzheimer werd steeds erger.

Ik keek uit naar die telefoontjes. En zij ook.

Toen mijn moeder was overleden hebben mijn broers en ik het huis leeggehaald. Niet meteen. Maar nadat er zekerheid was dat G. niet meer naar huis kon hebben wij alles opgeruimd.
Het is emotioneel. Er gaat veel door je handen. En aan iedereen werd de vraag gesteld wat je graag wilde hebben.

Dat was voor mij dit klokje. Het stond al een tijdje stil. Op half acht. Toeval bestaat niet zeggen ze. Maar er ging veel door mij heen toen ik het zag. Dat was het tijdstip dat ik altijd belde.

Nu heeft het een mooi plekje bij mij thuis. En elke keer als ik het zie denk aan die telefoongesprekken.

Om half acht.

2 opmerkingen:

  1. Ik herken het gevoel .De laatste tijd overvalt het gemis van mijn ouders me steeds meer ook al zijn ze er heel lang al niet meer .Wat een lief klokje en hoe toevallig dat het stil is gaan staan om die tijd .Dan zeg ik toeval bestaat niet ! Ook wij hebben een heel mooi klokje in huis maar ik heb er geen mooi plekje voor in dit huis .De herinnering is mooi en het gaat nooit weg .Ooit vroeg ik aan mijn vader of ik het mocht ,nee dat ging niet door .Later toen mijn man er om vroeg omdat hij het zo mooi vond was het antwoord ,neem maar mee jongen ,een onvergetelijke herinnering met de wetenschap dat hij heel blij was met zijn schoonzoon .Wees zuinig op je klokje meis
    Liefs xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik herken het gevoel van gemis uiteraard, zal iedereen wel herkennen ook, niemand ontkomt eraan... iets tastbaars hebben is dan wel een troost.
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...