Uitslag

Vandaag kon ik voor de uitslag bellen. Van alles op internet opgezocht. Wat ik wel of niet kon eten.
De assistente was duidelijk, de arts nog duidelijker: diabetes. Op dieet en aan de medicijnen.
Nog even het bloedonderzoek afwachten, oke..... maar het was duidelijk.

Ik had volkoren biscuit gehaald. Om tussendoor wat te eten. Verder geen koek, snoep of gebak of een toetje of wat dan ook. Niet dat ik veel toetjes eet, maar alles lijkt lekker als je het niet mag.

Tussen twee en vier uur kon ik bellen. Wij waren niet thuis en ik vergat het bijna. Ik zou teruggebeld worden.
Na een kwartiertje kreeg ik de assistente aan de lijn. Na het noemen van mijn naam en geboortedatum zei ze:

"Glucosewaarde helemaal normaal"

Glucosewaarde over een langere periode: Helemaal normaal!"

Ik was even sprakeloos. Dit had ik niet verwacht.
"Gewoon normaal?"vroeg ik nog een keer.

"Niets aan de hand, alles goed", zei de assistent.

Ik vertelde hoe het gegaan was. Maar zij benadrukte nog een keer: "Dit is echt heel goed nieuws hoor. U heeft geen diabetes"

"Mag ik nu alles eten?"vroeg ik.
Ze begon te lachen.

"In principe wel, maar teveel suiker is nooit goed"

Ik vertelde het aan Lief.

"Wat is je waarde?"vroeg hij.

"Helemaal vergeten te vragen", zei ik. "Gewoon normaal".

"Koekje?"vroeg Lief. Maar toch maar niet gedaan. Even laten bezinken.

Gek genoeg.

Tijd



Afgelopen week hadden de kleinkinderen vakantie. Maandag zijn wij een dag met ze op stap geweest. Naar Monkey Town.
Ze vonden het geweldig. Er was ook van alles te doen. Niet alleen een binnenspeeltuin, maar ook een knutselhonk. Je kon er van alles doen.
Tekenen, kleien, een schatkaart maken en nog veel meer.

Ze werden ook geschminkt. Kleinzoon als dino en kleindochter als een lief tijgertje. Daarna haar haar in een mooie vlecht. Trots als een pauw was ze.

Een dag later gingen ze een paar dagen weg met hun ouders. Een kleine vakantie waar ze erg van genoten. Vanmiddag waren ze weer terug. Uitgewaaid, bij gekomen en erg genoten.

Met mij mij wil het maar niet vlotten. De zenuwtjes hebben nog steeds de overhand. Ik probeer elke dag wel een stukje te wandelen, alleen.
Gisteren was een moeilijke dag. Dan sta ik toch extra stil bij alles wat er is gebeurd. Raak je zoiets ooit kwijt? Raakt het ooit op de achtergrond? Ik weet het niet.

Misschien heeft het gewoon tijd nodig

Vraagje

Morgen weer bloed prikken. Kijken wat de waarde nu is. Behalve drie maaltijden op een dag eet ik niets. En dat valt niet mee. Want ik weet gewoon niet wat ik kan eten. Geen koek, snoep of taart. Niet dat het niet mag. Met mate dan. Maar ik wil weten wat mijn glucosewaarde is als ik niet snoep.

Natuurlijke suikers zijn niet te vermijden. Die zitten overal in. Lief is aan de lijn en ik eet mee. Inmiddels ook al wat afgevallen wat niet de bedoeling is. Straks maar eens vragen wat ik het beste kan eten. Als tussendoortje met weinig suiker.

Tegenwoordig lees ik alle etiketten in de supermarkt. Hoeveel koolhydraten en vooral hoeveel suiker. Een gewoon biscuitje moet kunnen, toch?

Heeft iemand ervaring hiermee?

Wat kun je het beste als tussendoortje eten?


Glucose

Het is alweer twee jaar geleden dat ik mijn glucose heb laten controleren. Het was verhoogd. Niet heel erg, maar wel verhoogd. Een voorstadia van diabetes. De huisarts vond dat ik het een jaar later maar weer moest laten controleren.
Dat is een beetje in het slob geraakt. Door allerlei omstandigheden.

Ik had niet echt last. Behalve dat ik soms om half 11 of halverwege de middag een appelflauwte kreeg. Terwijl ik wel goed ontbijt. Maar ik ben een enorme snoepkous.
Dus besloot ik dat het maar eens tijd werd voor een controle. Nuchter.

Afgelopen maandag had ik een afspraak. Bij de doktersassistente. Om 9 uur.
Het prikken ging prima, maar het apparaat was stuk. Dus de andere vinger.
"Veel te hoog", concludeerde de assistente. Mijn huisarts was ziek dus ik zou door een andere arts terug gebeld worden. Hoe nu verder. Ik zou tussen 12 uur en half 3 gebeld worden.

De hele dag sleepte ik mijn mobiel mee en mijn huistelefoon. Want ik wist niet op welk nummer ik gebeld zou worden.
Het werd uiteindelijk vijf over half zeven!

Ik moest een week later weer bloed laten prikken. Ditmaal uit mijn arm. Was het nog steeds te hoog dan zou er een plan opgesteld worden. Officieel diabetes.
Waarschijnlijk drie maanden bloed prikken en dan wordt het gemiddelde genomen. Waarschijnlijk medicatie en die snoeppartijen zijn afgelopen. En naar de praktijkondersteuner.

Ik moest aan mijn moeder denken. Ook zo'n snoeper. Mergpijpjes, chocolade, gebak. Net als ik.
Ze moest regelmatig voor controle. En drie dagen van te voren liet ze al het snoep staan.

Het is erfelijk. Mijn broer heeft het ook.
Ik ben niet te zwaar, beweeg regelmatig. Daar ligt het niet aan.

Waar ik wel op moet letten is dat ik niet afval. Van drie gezonde maaltijden zonder (ongezonde) tussendoortjes blijf ik niet op gewicht.

Eerst maar weer eens bloed prikken.

Herinneringen



Vandaag is het de geboortedag van mijn vader. Al zo lang niet meer in ons midden maar nog steeds heel veel in mijn gedachten.

Een vaders kindje op en top. Het enige meisje. Dezelfde koppigheid, zorgzaam, alles voor een ander en jezelf wegcijferen. Dat heb ik van mijn vader.
Naar andere mensen toe kon hij erg nukkig zijn. Nors zelfs. Maar voor zijn gezin had hij alles over.

Ik herinner mij vooral de vroege uurtjes in een koude flat. Omdat er geen verwarming was. Wel van een kolenkachel, maar wanneer die opgewarmd was. De bloemen stonden op mijn ramen. Om zes uur in de ochtend zaten wij bibberend met een kopje thee voor die kachel. Mijn vader porde hem regelmatig op.

Hele verhalen vertelde ik. Het was ons momentje elke dag. De rest lag nog op één oor.
Ik vind het nog steeds heerlijk om vroeg op te staan.

Hij kon geweldige meubels maken. Het was niet zijn beroep. Hij was beroepsmilitair. En genoot van dat werk.

Zijn ziekte kwam onverwachts, zijn overlijden nog veel meer. Hij heeft nauwelijks een jaar van zijn pensioen kunnen genieten.

Maar ik koester de mooie herinneringen.

Rare week

Vorige week vrijdag werd Lief ziek. Gelijk met mijn voornemen om in huis weer eens flink aan de slag te gaan. Tegenwoordig doe ik het in gedeeltes. Ik ben tenslotte niet de enige hier in huis.

Het idee om in de kamer te beginnen ging in rook op. Met een ziek Lief op de bank ging dat niet. Dus werd het de keuken. De kastjes aan de binnenkant, de koelkast schoongemaakt en ontdooid en op de kasten en mijn plank met spullen.

Zaterdag ging ik dan wel in de kamer aan de slag. Ook de kasten aan de binnenkant, mijn planken met fotolijsten, spullen teruggezet en alles om en nabij de eettafel.

Zondag de keuken verder gedaan..
'De buitenkant', zoals ik altijd zeg. Dat betreft ramen lappen, kookplaat en aanrecht en alles wat erop staat schoonmaken.
Afvalbakken legen en de koffiemachine schoonmaken.

In de nacht van maandag op dinsdag werd ik om vijf uur wakker. Geen Lief in bed. Die was al dagenlang heel erg aan het hoesten. Vooral als hij in bed lag. Heel snel zat hij weer rechtop. Ik ging naar beneden. Lief zat daar al vanaf kwart over drie. Hoestend, koortsig en helemaal niet lekker.

Hij wilde liever alleen blijven ik ging weer naar bed. Maar slapen ging niet meer. Dus zat ik om half zes aan de koffie. Lief ging later toch maar naar bed en zo stond ik om acht uur in de morgen ramen te lappen.

Ik ging regelmatig bij Lief kijken. Maar dat ging gewoon niet beter. Hoestdrank, paracetamol, veel drinken. Ik sleepte alles naar boven.
Die avond op tijd naar bed.

Dezelfde nacht zat ie om vijf uur beneden en die nacht daarop weer om kwart over drie.
Ik slaap redelijk door. Gek genoeg.

Vandaag zouden wij op alle twee de kleinkinderen passen. Kleindochter de hele dag en kleinzoon zouden wij uit school halen.
Maar dat ging niet met Lief. Dus ging ik vanmorgen alleen naar Zoon. Die moest vandaag weer naar het ziekenhuis.

Het was gezellig. Veel gepuzzeld, kleien en spelletjes. Ook nog een stuk gewandeld.
Samen haar broer uit school gehaald.

Lief was de hele dag alleen. Het ging redelijk. Langzaam beter.

Het is wel een hardnekkig virus.

Flow



Als wij de kerstboom neerzetten is het altijd een halve volksverhuizing. Veel spullen moeten naar boven.
Vorig jaar was ik vroeg. Zo ongeveer 9 december stond de boom. Met de rest van de kerstversiering.

5 januari ging alles weer achter het schot. Tijd om de boel weer naar beneden te halen. Ik miste mijn spulletjes. Maar Lief was binnenkort jarig en dan heeft hij het liever wat leger. De kinderen bleven ook eten .
Dus besloot ik alles een week op te schuiven. Meteen maar aan de schoonmaak. Dacht ik. Totdat ik (weer) begon te snotteren en Zoon verhinderd was.

"Kan het een week later?"werd er gevraagd. Natuurlijk, het kon ook niet anders.
Mijn verkoudheid ging gelukkig snel over. Er werden plannen gemaakt.

Toen belde zoon. Allemaal zieken.
"Helaas kunnen wij niet komen", zei hij.
"Een weekje later?"

Intussen lagen mijn spullen al bijna twee maanden boven. En beneden was het kaal. Ongezellig, vond ik.

Vorige week ging het feestje gelukkig wel door. En het was gezellig! En geslaagd.

Maar maandag was mijn zin om de boel eens goed schoon te maken helemaal weg. Of ik een kater had. En dinsdag en woensdag bleef dat gevoel ook weg.
Donderdag een dagje kleindochter. Inmiddels was Lief ziek. Hoestend en kuchend strompelde hij door het huis.

Gisteren gaf ik mijzelf een schop onder mijn kont. Met Lief behoorlijk ziek op de bank hangend ging ik aan de slag. Om Lief heen.
Ik wilde eigenlijk in de kamer beginnen maar Lief vond dat geen goed idee.

Dus werd het de keuken. Ik wilde de vriezer eens goed schoonmaken en ontdooien. Wat een werk! Lief gaf allemaal goed bedoelde raad vanaf de bank.

"Je moet heet water erin zetten".
"Zal ik het kacheltje halen?"

En dat deed hij ook. Boven een bloedhitte het ijs weg gekrabd. Allemaal handdoeken en schalen neergelegd. Maar dat hielp niets.

"Heb je het warm?"

"Niet zo gek hè?" zei ik.

Uiteindelijk glom hij weer als een spiegel. Het moest wel nu. Want hij was aardig leeg. Bovenop de kasten en planken schoongemaakt. Heerlijk!

Vandaag in de kamer aan de gang, al was het wel om Lief heen. Maar het schiet op.

Ik zit nu in de flow...........