Jarig tijdens Corona crisis




Maanden had ik mij er op verheugd. Mijn 65e verjaardag. Toch een mijlpaal, een jubileum. Al krijg je tegenwoordig later je AOW.

Het werd anders, heel anders. Door de Corona crisis. Geen feestje, geen bezoek. Met z'n tweetjes, Lief en ik. Voor de gezondheid van anderen en onszelf. Want we zijn toch een beetje een risicogroep. 65+ en astma. En Zoon heeft MS.

Ik kreeg een mooie kaart van Lief met lieve woorden. Het cadeau komt nog, de winkels zijn dicht. Een kopje koffie met een gebakje. En gezellig kletsen zo samen op de bank.

Ik werd gefeliciteerd door zoon, schoondochter en de kleinkinderen via Facetime. Met de mededeling dat ze later nog een cadeau kwamen brengen.

De telefoon ging, vele felicitaties volgden. De zon scheen en ik voelde mij blij en dankbaar. Dat ik gezond was en mijn verjaardag kón vieren. Al was het anders dan ik in mijn gedachten had.

Rond het middaguur werd er aangebeld. Zoon, schoondochter en kleinkinderen stonden voor de deur. Op veilige afstand. De cadeaus lagen op de stoep bij de deur.
Toen ik open deed begonnen ze luidkeels te zingen. "Lang zal ze leven in de gloria".
De kleinkinderen van drie en vier jaar zongen uitbundig mee.

Ik pakte mijn cadeaus uit en op dat moment reed er een politieauto langzaam langs ons huis. De agente op de bijrijdersstoel had een brede glimlach om haar mond. Misschien omdat wij netjes een behoorlijke afstand hielden of omdat het best aandoenlijk was om op deze manier jarig te zijn. Ik koos voor het laatste.

Nog even zwaaien en daar gingen ze weer.
Lief en ik hadden een gezellige middag samen. Een hapje, film kijken en ik voelde mij echt jarig. Ondanks alles wat er gebeurd.

Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij onvergetelijk was, in vele opzichten.

Liefs Joanne

Zwijmelen *Zelf de slingers ophangen en meer* op Zaterdag

jj

We leven in een vreemde wereld momenteel. Een beetje beangstigend ook. want alles is zo onzeker. Alles wat eerst vanzelfsprekend was is dat niet meer. Ineens is alles anders.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet ongerust was, want dat ben ik wel. Voor de mensen om mij heen en voor Lief en mij. Want ergens vallen wij in de risicogroep. En Zoon heeft MS.
Soms kan het mij zomaar overvallen. Het grijpt mij naar de keel. Al dat nieuws helpt ook niet. Dus probeert ik dat wel te minderen.

Mijn gedachten zijn bij al die hulpverleners, mensen in de zorg en iedereen die er direct mee te maken hebben. Applaus!

In deze roerige tijden gaan de gewone dingen ook gewoon door.
Ik mag vandaag 65 kaarsjes uitblazen. Een verjaardag die ik mij heel anders had voorgesteld. Maar het valt in het niet bij wat er in de wereld gebeurd.

Lief en ik zijn deze dag samen. Zoon belt wel even. Facetimen samen met schoondochter en de kleinkinderen. Geen bezoek. En dat is beter.

Maar we eten een gebakje, gaan vanmiddag een film kijken met een toastje. Een beetje feest vieren mag wel.

Want gezond 65 worden is voor nu heel waardevol.

Ik heb voor dit nummer gekozen omdat het al de hele week in mijn hoofd zit en omdat ik het mooi vind.

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne

Zegeningen



Vandaag is Zoon jarig. Het cadeau had ik al een tijd in huis. Voor de Corona crisis. Plannen werden gemaakt. Gezellig op bezoek. Koffie en gebak. En toen kon er niets meer. Anderhalve meter afstand, dat wel.

Vanmorgen gefeliciteerd via FaceTime. Gezongen ook nog met onze kraak stemmen. Wel gek eigenlijk. Wetend dat dit het enige is.
Maar het was gezellig. De kleinkinderen zwaaiden. Die zijn nog te klein om het hele gebeuren te snappen.

Zoon vroeg of hij iets kon lenen. En toen dachten wij om het te brengen. Met zijn cadeaus. Dus toch een beetje een verjaardagsgevoel. Het was een rijdbaar object en daar bovenop zijn cadeaus. Zoon, schoondochter en kleinkinderen in de deuropening, wij op veilige afstand.

Het was op een vreemde manier gezellig. De kleinkinderen zwaaiden weer en gingen naar binnen. Lief heeft een paar foto's gemaakt en ik een filmpje. Toch een memorabele dag.

Het is een rare tijd om jarig te zijn. Maar dat is niets vergeleken met al die mensen die ziek zijn en in het ziekenhuis liggen. Al die bedrijven en zaken die dicht zijn. Een recessie is al weer in aantocht. Banenverlies en meer.

Ik tel mijn zegeningen. Want mijn dierbaren en ik zijn gezond. Gelukkig nog steeds.

En dat is heel erg waardevol.

Liefs Joanne

Een vreemde wereld



Lief ging voor mij naar de apotheek, medicijnen halen. Normaal gesproken een fluitje van een cent.

De ingang werd versperd door een ijverige assistente.

"Bent U ziek?"

"Nee".

"Heeft U koorts?"

"Nee.

"Bent U verkouden?"

"Nee.

"Heeft U een loopneus?"

"Nee.

"Waar komt U voor?"

"Medicijnen ophalen".

"Liggen ze klaar?"

"Ja.

"heeft U een Sms gehad?"

"Ja".

En toen mocht Lief naar binnen. In een lege apotheek annex doktersbezoek en meer. Het gezondheidscentrum was compleet verlaten. Geen assistente achter de balie. Wel twee medewerkers van de apotheek.

Hij hoefde geen nummer te trekken.
Hij vertelde waar hij voor kwam en de medicijnen werden overhandigd. Nou ja, zover als dat het kon achter glas.
Lief moest betalen en contactloos werkte niet dus dat werd pinnen.

"Zijn de toetsen wel ontsmet?"vroeg Lief

"Ehhhh......twee keer per dag", zei de assistente.

Lief begreep er niets van. Zoveel maatregelen. Controleren of je ziek bent, alles achter glas maar zelf loop je gevaar door het pinnen. Wat als er iemand ziek was voor jou en gepind heeft? Je weet maar nooit.

Lief en ik zitten zoveel mogelijk thuis. Ik kom nergens meer. Misschien even in de tuin maar verder niet. Zelf gekozen. Als je dit weekend naar het nieuws keek gingen mijn haren recht overeind staan. Zoveel mensen en zo dicht op elkaar.

Die maatregelen zijn er niet voor niets. En dat is goed. Van mij mogen ze nog iets verder gaan. Voor veel mensen is het moeilijk. Voor ouderen en mensen die eenzaam zijn.

Ik belde van de week met mijn broer die in Brabant woont. Zijn vrouw werkt in de zorg en zijn schoondochter ook. Die werkt met Corona patiënten. Hijst zich elke dag in een pak met maximale bescherming. Ziet hoe hevig het is.

Ik was er stil van. Helden zijn het.

Voorlopig zit ik thuis.Bellen met Zoon en FaceTimen met de kleinkinderen. Die elke dag thuisonderwijs krijgen. Ze vinden het geweldig.

Ik doe voorzichtig, kijk goed uit. Voor anderen en mijzelf. Eind van de week word ik 65. Veel mensen in onze straat zijn overleden toen ze in de zestig waren.

Ik wil niet aan dat rijtje toegevoegd worden.

Ophokplcht

Niet voor dieren maar voor de mensen. Zo voelt het een beetje.

Eigenlijk zat ik al veel thuis. Heeeel veel. Maar nu is het verplicht. Beter ook. Voor iedereen.
Mijn sociale contacten zijn tot het nulpunt gedaald. Morgen zou ik even naar Zoon gaan. Maar die belde gisteren af. Voorlopig even niet. Beter voor hem en beter voor mij. Zei hij.

Ook geen kleinkinderen meer.
"FaceTimen Mam?"vroeg hij.

Voor ons liggen drie weken zonder ook maar iets. Heeft Lief tijd voor de tuin en de schuur. Kom ik eindelijk eens toe aan die zolderverdieping. De rest van het huis is schoon maar had wel twee volle wasmanden. Een gedeelte hangt nu te drogen in de kastenkamer. Strijken doe ook niet zoveel mer.

Aan het eind van die drie weken (of langer) hoop ik mijn huis op orde te hebben, een opgeruimde schuur en een mooie tuin. Een mens mag dromen, toch?

Zoon belde gisteravond dat de supermarkten leeg getrokken werden. Mijn brood was bijna op en de melk ook. De rest viel wel mee.
"Je moet vroeg gaan", zei ik tegen Lief.
Dus stond hij 10 voor 8 voor de supermarkt samen met 20 anderen. Ze vlogen naar binnen.

Mijn voorraad brood is aangevuld, kuipje boter, gehakt (voor de macaroni) allemaal pasta en nog een paar dingen. Wij kunnen weer vooruit.

Geen contact met zoon en kleinkinderen vind ik wel moeilijk. Of je op een eilandje zit. Volgens de regering behoren wij tot de risicogroep.

Volgende week ben ik jarig. 65 word ik. Mijn zestigste verjaardag nog vers in mijn geheugen wat een drama werd en ik besloot om het met 65 uitbundig te vieren valt in het water. Gewoon met z'n tweetjes. We zien wel.

Wij hebben wel een vakantie besproken in de zomer. En aanbetaald. Ik ben benieuwd of dat doorgaat. Geen annuleringsverzekering. Dit verzin je toch niet?

Laten we hopen dat het straks beter gaat. Want gezondheid gaat voor alles.

En verplicht binnen zitten? Met Netflix en Videoland komen wij een heel eind.

Mam



Lieve Mam

Vandaag is het alweer vier jaar geleden.

Voor altijd in mijn hart

Voorraad

"Jullie kunnen een oorlog overwinnen".

"Jeetje, wat een voorraad!"

Meer van die kreten hebben wij vroeger vaak gehoord. En het was waar. Wij hadden ook een flinke voorraad. Met kinderen die aardig wat weg werkten. Maar die werden groot en onze voorraad slonk niet. Want wij gingen gingen op de aanbiedingen af en moesten leren dat wij met z'n tweeën waren.

Onze voorraad is wel kleiner maar genoeg om weken vooruit te kunnen. Maar wel wat wij ook echt gebruiken en vaak lang houdbaar.

Nu ben ik er blij mee. Hamsteren doen wij niet. Toiletpapier hebben wij ook genoeg;-).

Ik ben best wel angstig geworden wat betreft het virus. De laate weken was ik wat verkouden, hoesten. Geen koorts. En gewoon verkoudheidsvirus.
Maar ik zit al weken thuis.En ik blijf ook thuis. Eerst maar eens afwachten hoe alles zich ontwikkeld.

Ik heb astma en na een hoestbui heb ik het benauwd. Ik heb mijn pufjes. Maar op het virus zit ik niet te wachten. Ik vermijd voorlopig mensenmassa's.

Het heeft ook een voordeel. Mijn huis is brandschoon. Je moet toch iets doen als je zoveel thuis zit.

Housewarming

Het Coronavirus is momenteel het gesprek van de dag. Elke nieuwssite opent er mee. Is het een griepje? Of erger. Of valt het allemaal wel mee.

Eerst stond ik er niet bij stil. Het was ook nog zo ver weg. Maar het kwam dichterbij. En in ons landje zijn er ook al vele mensen die het virus hebben.
Ik heb astma. Ik hoest. Door mijn astma. Als iemand in mijn buurt rookt dan krijg ik een hoestbui. Net zoals ik van buiten naar binnen ga of andersom. Van warmte naar kou.

Nu probeer ik dat angstvallig te vermijden. Met als gevolg dat het dan juist komt. Al weken kwakkelig en verkouden. Gewoon een verkoudheidsvirus. Maar ik ben thuis gebleven. Met mijn niesbuien durfde ik de straat niet op.

Aankomend weekend geeft mijn nichtje een housewarming. Helemaal blij met haar appartement. De uitnodiging staat al een aantal maanden. Voor het virus. En zij woont in Brabant. Ze viert uitgebreid carnaval.

Zoon was ook uitgenodigd. Maar hij gaat niet. Hij wil vermijden dat hij ziek wordt met zijn MS. En aangezien wij redelijk veel contact hebben gaan wij ook niet. Ik vind het best moeilijk. Om af te zeggen. Maar naar Brabant gaan is nu geen optie.

Nichtje geappt. En alles uitgelegd.
"Heel begrijpelijk", zei ze. We gaan een andere keer.

Het houdt ons wel bezig.

Doelen

Deze maand ben ik jarig en bereik ik, wat ze vroeger zeiden, de pensioengerechtigde leeftijd. Die bestaat al heel lang niet meer. 66 jaar en vier maanden, dan krijg ik AOW. Dat duurt nog wel even.

Lief en ik hadden wel doelen. Wat wij bereikt wilden hebben. Nog erg jong maak je plannen. Die leeftijd leek nog een eeuw weg. Ik weet nog dat ik ging werken. Net als Lief. Op ons dossier stond wanneer wij veertig jaar in dienst waren. 1971-2011.
Ik had het gevoel dat wij dan vliegende auto's hadden.
Lief heeft dat gehaald. Ik niet.

Ondanks een goede financiële opvoeding kon ik niet met geld omgaan. Mijn moeder heeft het tot in den treuren geprobeerd. Na drie dagen was ik blut. Jamin en C & A waren favoriet.
Ze besloot mijn geld te regelen. En toen ik trouwde had ik een spaarcentje, dankzij haar.

Maar Lief had geen financiële opvoeding gehad. En ik was nog steeds een ramp op dat gebied. Dus het liep fout. Je kon er op wachten.
Als er meer uit gaat dan dat er binnen komt ga je het niet redden. Een beetje struisvogelpolitiek.

Zo leefden wij tien jaar. Totdat onze girobetaalkaarten werden gestolen vlak voor Kerst. En wij de feestdagen zonder geld moesten doorbrengen.
Het bekende kwartje viel. Wij gingen met de billen bloot. Het was slikken, heel erg slikken. Maar vastbesloten om het anders te doen zetten wij onze schouders er onder.

Achterstanden werden weggewerkt, schulden afbetaald en de eerste honderd gulden werd op onze nieuwe spaarrekening gezet. En een traantje werd gelaten. Want het heeft best lang geduurd voordat wij op dat punt kwamen. Want wij betaalden best veel aan onze schulden.

Ik ging sparen. Eerst voorzichtig, later werd het een sport. Ik keek elke dag wel even op de spaarrekening. En die groeide.

Onze doelen hebben wij gehaald. Schuldenvrij, een leuke buffer, zorgeloos leven en genieten van ons pensioen.

Het was een harde les, een goede leerschool, maar ik zou die periode niet meer over willen doen.

En nu op naar de AOW.

Gevoel



Ik ben een gevoelsmens. Ik ben open over mijn gevoelens. Waar het hart vol van is loopt de mond van over. Zo was het altijd bij mij. Ik kon mijn gevoelens kwijt. maar helaas is dat veranderd. En dat vind ik nog steeds jammer. Want het leven is niet altijd een roze wolk.

De één krijgt meer te verstouwen dan de ander. Elk verlies, op wat voor manier dan ook, is vreselijk. Van sommigen weet je het. Het verlies van je ouders. Hoe moeilijk ook, je weet dat het een keer gebeurt.
Het verlies van een kind is vreselijk. Ik kan niet zeggen hoe het voelt want ik heb dat nooit meegemaakt. Maar je kunt ook een kind wat nog leeft verliezen. Iets wat je nooit had gedacht is toch gebeurd.

En niet één, maar twee keer. Inmiddels vijf jaar geleden en bijna twee jaar. Het gemis is er wel, maar ik moet verder. Soms valt er niets meer te lijmen hoe graag je dat ook wilt.
Ik heb mijn best gedaan. Maar ik ben ook maar een mens en zeker niet perfect. Maar deze behandeling heb ik niet verdiend.

Op een geven moment is het genoeg. Dan moet je wel voor je eigen zelfbescherming. Anders ga je er aan onderdoor.
Lief en ik proberen ons leven weer op te pakken maar het is nog steeds aanwezig. Elke dag. Want er zijn ook kleinkinderen in het spel.

Je moet het van je af schrijven wordt er vaak gezegd. Maar dat kan helaas niet meer. Want ik kan niet in detail treden. Maar voordat je zo'n besluit neemt gaan er vele jaren overheen. Vele gesprekken en altijd maar weer proberen totdat het weer fout loopt.

Je kunt alles nog zo mooi uitstippelen maar het leven trekt zijn eigen plan.

Je kunt alleen maar hopen dat je er ooit vrede mee hebt.

Onschuldig

Kinderen zijn onbevangen en onschuldig. Vertellen eerlijk wat ze denken. En soms zijn er uitspraken die goud waard zijn.

Afgelopen weekend waren de kleinkinderen hier. Een nachtje slapen bij oma en opa. Zoon en schoondochter hadden een afspraak en vroegen of de kinderen bij ons konden eten.
"Slapen kan ook hoor", zei ik enthousiast.

Dus haalden wij vrijdagmorgen onze kleindochter op. En 's middags haar broer uit school. Ze gingen lief mee. Terwijl wij onze auto bijna voor hun voordeur parkeerden. Want de school is vlakbij hun huis.
Bij ons thuis werd het speelgoed naar beneden gesleept. Ze spelen graag samen. En gek genoeg kun je ze beter alle twee hebben dan eentje.

Na het avondeten en een toetje, volgens kleindochter 'superlekker!' gingen ze onder de douche.
"Hebben jullie nog steeds geen deur?"vroeg kleinzoon verbaasd. Hij vindt het maar gek.
"Wij hebben geen grond", zei kleindochter. Ik had ze geschuimd en vol vreugde stortten zij zich op het schuim op de vloer.
Nog wat op hun handen en het plezier was compleet.Ik ging er bij zitten en dacht dat een kinderhand gauw gevuld was. Genieten van schuim onder de douche. Hoe simpel.

Na het drogen van het haar, kleindochter heeft erg lang haar, in pyjama en toen weer naar beneden. Wat drinken en Sesamstraat. Knus tegen elkaar aan genoten zij.
"Oma, wat ga je voorlezen?"
Het werd Bertje Knabbel. Die beleeft altijd veel avonturen.

"Volgende keer Oki en Doki", zei ik. Tot mijn vreugde vond ik een nieuw boekje bij de Kringloop. Ik was dol op die twee matrozen in mijn jeugd. En nu lees ik het voor aan mijn kleinkinderen.
Het bed was al klaar en heel snel waren ze in diepe slaap.

De volgende dag werd de pret voortgezet. Ze hadden goed geslapen. Dat was te merken. Wat een energie!

Eind van de middag hebben wij ze weer naar huis gebracht. Maar het was genieten.