maandag 27 april 2020

Koningsdag of woningsdag

jjj

Er zijn twee dagen in het jaar die ik heel erg leuk vind. Oudejaarsdag/avond en Koningsdag. Daar kan ik mij echt op verheugen. De avond voor Koningsdag gaan Lief en ik meestal de stad in. Als het donker is. Vast de sfeer proeven. Want het is reuze gezellig.

Op Koningsdag zelf voor de buis met een oranje tompouce. Daarna gezellig naar een braderie. Dat is genieten. Wat eten, drinken en vooral heel veel rond kijken.

Dit jaar zou alles heel anders lopen. Binnen binnen en nog eens binnen. En voor het eerst begin ik behoorlijk te balen. Niks oranje, niks feest, gewoon nada, noppes.

Lief ging vanmorgen vroeg op pad voor een tompouce. Want dat hoort er nu eenmaal bij. Overal uitverkocht dus kwam hij thuis met een abrikozenvlaai.
"Is tenslotte ook oranje", zei hij.

Het was mooi weer. Dus gingen wij in de tuin zitten. En net op dat moment klonk er een luid geluid uit de tuin van de buren. Net of alle deuren van de moskee open stonden en er vijfhonderd man binnen was.
Begrijp mij niet verkeerd hoor. Daar is niets mis mee. Maar niet op standje 25.

Lief zette de radio aan. En toen was een gesprek onmogelijk. Herrie van twee kanten.
Het beetje vrolijkheid wat ik nog bezat verdween. Helemaal.

Van mij hadden ze deze dag gewoon over mogen slaan.

Liefs Joanne

zondag 26 april 2020

Oplichter

"Hoooi mam"

"Ik heb een andere telefoon. Me oude deed het niet meer. Kan ik niet meer gebruiken.
Kun je dit nummer gebruiken".

"Ben je thuis?'

Ik wist gelijk hoe laat het was. Zo'n bericht via de app was nooit van mijn zoon. Ik was op mijn hoede maar wilde toch weten hoe ver ie ging.

"Ik moet voor 15.30 uur twee betalingen doen en me oude telefoon is kapot en ik kan niet bij me rekening. Kun jij die betalen?"

"Hoeveel", vroeg ik.

"Een van 900 euro en een van 800 euro. Krijg je morgen terug".

"Ik heb mijn zoon gebeld en de politie! Het is maar dat je het weet. Vuile oplichter!!!!

Niks meer gehoord.

Ik appte zoon over het voorval. Wij hadden het er wel eens over gehad. Dat dit voor kwam. Dat mensen ook echt geld overmaakten. Hij vraagt echt niet om geld via de app. En ik trap daar niet in.

Maar vreemd was het wel.

Liefs Joanne

zaterdag 25 april 2020

Rondje boodschappen

Nu ik zoveel thuis zit wil ik het graag gezellig maken. Met kussentjes, vachtjes en foto's. Veel foto's van de kleinkinderen.
Nu had zoon een paar leuke foto's gestuurd. Waarop ze lachten. Een wonder, want bij ons krijgen we ze niet lachend op de foto. Van alles geprobeerd. Zelfs omkopen lukt niet. Dus blij met blije kleinkinderen.

Maar foto's moeten in lijstjes en die had ik niet meer.
"Ik ga een paar lijstjes kopen", zei ik tegen Lief. Maar dat vond hij geen goed idee. Bacteriën zwermen rond. Te druk, teveel van alles. Hij vergeet maar even dat hij zelf naar de supermarkt gaat, een rondje gaat fietsen en wasknijpers koopt omdat de was weg waait.
Waarschijnlijk krijgen de bacteriën geen vat op hem.

"Ik ga mee", zei hij.
"We zoeken een rustige winkel op".
Dus wij naar L.een B.akker. Het was niet druk. De regels stonden groot aangeplakt. Waarvan sommigen waarschijnlijk niets van hadden gelezen.
Via een slalom de winkel door. Medewerkers ontwijken, rechts voorrang geven en zo proberen om te vinden waar je voor kwam.

Niet alles dus vond Lief dat wij best naar een andere winkel konden. Zelfde verhaal. Daar stond met koeienletters op de ramen: "Ja, wij hebben alles goed schoongemaakt!
Een hele geruststelling.
Lief vroeg nog of de mandjes wel schoon waren.

Bij de kassa stond je achter een scherm. Je boodschappen hield je er voor en dat werd gescand. De bon rolde ergens anders uit. Mandje op een speciale plek weggezet. En naar buiten. Pffffff....

Lief had wel zin in een patatje. Dat was zes weken geleden. Dus op naar de snackbar. Daar werd je netjes naar de kassa geleid. Een persoon mocht maar naar binnen dus Lief bleef buiten.
"Ik waai weg", gebaarde hij.
Ik ontsmette mijn handen, wachtte op afstand op mijn bestelling en zocht naar een vluchtroute naar buiten.

De friet was lekker, de fotolijstjes staan geweldig en ik ben blij met mijn vachtje.

Maar man oh man, wat ben ik gesloopt. Van een rondje boodschappen. Niet leuk meer. Je bent alleen maar bezig met mensen ontwijken. Die zelf rakelings langs je heen lopen.

Lief vond het toch beter dat ik thuis bleef.
"Wat ga jij doen?"vroeg ik.
"Een rondje fietsen door de stad", zei hij.

Sommige dingen moet je niet willen begrijpen.

Liefs Joanne

Zwijmelen *Haar* op Zaterdag



Donderdag kwam Zoon op bezoek. Het was inmiddels bijna zes weken geleden dat ik hem gezien had. Wel via Facetime en bellen maar in het echie is het toch anders.
Wij hebben een hele goede band. Kunnen overal overal praten en zitten op één lijn.

Hij kwam achterom. Ik zat al in de tuin. Het was heerlijk weer en ik haalde koffie. Net zo'n koffieleut als ik. We bleven op gepaste afstand, zwaaiden even en meer kon niet.
Het was ouderwets gezellig zo met z'n drieën. Wel zonder schoondochter en kleinkinderen. Maar het is niet anders.

"Je haar zit anders", zei hij beleefd.
"Coupe corona", zei ik. En we moesten allebei lachen. Het zit een beetje wild en het model is eruit. Nog steeds spijt dat ik niet naar de kapper ben geweest toen het nog kon. Op een zaterdag zei Lief dat er niemand was.
"Je wordt meteen geholpen", zei hij. Maar ik was een beetje moe en geen zin.
"Ik ga volgende week wel", zei Ik.
En maandag waren de kappers dicht.

Er is weinig met met mijn haar te beginnen. Gelukkig heb ik geen dun haar en ook geen uitgroei. Dat scheelt. Met gel probeer ik het nog een beetje in model te krijgen.

Lief kijkt mij eens aan.
"Je bent nog steeds leuk hoor", zegt hij.
En we liggen in een deuk.

"Al eens goed in de spiegel gekeken?" vraag ik.



Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 22 april 2020

Vraagje

Volgens mijn stappenteller ben ik op 13 maart voor het laatst op stap geweest. Sinds die tijd ontbreekt alle activiteit. Niet dat ik niks doe. Maar het meeste gebeurt toch wel binnenshuis.

Toen de Coronacrisis uitbrak zei Lief tegen mij dat ik beter thuis kon blijven. Elk contact vermijden met mijn astma. Niet dat mijn astma zo erg is, maar het is er wel.
De scholen gingen dicht, elk sociaal contact moest vermeden worden en de anderhalve meter afstand werd het nieuwe normaal.

Lief kijkt graag journaals. En het ging alleen maar over Corona. De vreselijkste beelden kwamen voorbij. Mensen die bij bosjes neervielen, overbelaste ic's. Heel schrikwekkend allemaal. En het begon al op mijn nuchtere maag.

Ik zag de kinderen niet meer, de kleinkinderen niet en Lief ging alleen naar de supermarkt. En fietsen. En naar andere winkels.Zijn oude ritme. En ik bleef thuis.

Inmiddels is mijn huis kraakhelder, alle ramen van binnen en van buiten gezeemd, mijn zomerkleren liggen klaar en alle kasten zijn opgeruimd.
Maar verder dan de tuin ben ik nog steeds niet gekomen.
Misschien door alle berichten, misschien omdat Lief in het begin er op hamerde dat ik thuis moest blijven. Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik moet doen.

Weggaan? Een rondje lopen? Naar de supermarkt? Er zijn dingen die ik toch wel nodig heb.

Hoe doen jullie dat? Gaan jullie weg. En waar naar toe? Alleen het hoogst noodzakelijke of gewoon een ommetje omdat het mooi weer is.
De angst zit er een beetje in. En dat had ik eerst niet.

Morgen komt Zoon. Koffiedrinken in de tuin. Op gepaste afstand. En hij komt achterom. Hoeft hij niet door het huis. Dat gaf hij zelf aan. Om het op die manier te doen.

Misschien maar eens met hem er over hebben.

Liefs Joanne

zaterdag 18 april 2020

Hoera!!!!!!!!!!!!!!!!!


Vandaag was kleinzoon jarig. Gisteren was hij een beetje verdrietig omdat er niemand op zijn verjaardag kwam.
Vanmorgen via Facetime gezongen en gefeliciteerd. Om 11 uur afgesproken om even langs te komen. De andere opa en oma kwamen om half 11.

Het breekt je hart toch wel een beetje om het op deze manier te doen. Maar het is helaas niet anders. Hij was blij met z'n cadeaus en kleindochter ook. We geven altijd wat als de ander jarig is.

Nog even gepraat en wij kregen een stukje gebak mee. Van de Mickey Mouse taart.

Begin mei is schoondochter jarig. Dan zingen wij weer op afstand.

Het blijft moeilijk om mijn angst naar de achtergrond te krijgen. Toen wij naar zoon reden met de auto gingen wij via de stad. Het was ontzettend druk. Ongelofelijk gewoon. Geen plekje meer vrij om je fiets neer te zetten en heel veel mensen in de winkelstraat.

Hebben ze een plaat voor hun hoofd of ben ik nou zo voorzichtig?

Liefs Joanne

Zwijmelen * Zet een plant voor je raam* op Zaterdag

jjuj

Het is wat deze tijd. Intelligente lockdown, geen bezoek aan de ouderen in het verpleeghuis, niet naar opa en oma. Nee, thuis zitten is het nieuwe normaal. Mensen verzinnen van alles. De berenjacht, waar mijn kleinkinderen erg gek op zijn.

Een hoop geregel, al die mensen die je binnen moet houden. Hij krijgt wat over zich heen. Iedereen heeft wel een mening.

En soms kom je iets tegen waar toch wel van moet glimlachen.

En dat kunnen wij best gebruiken in deze tijd.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

woensdag 15 april 2020

Positief

Ondanks de moeilijke situatie is er veel om dankbaar voor te zijn. Ons leven is niet zo heel veel anders. Nou ja, ik zie de kinderen en kleinkinderen niet meer. En dat doet wel pijn. Maar iedereen is gezond en daar doe je het toch voor?

De zon schijnt, mijn huis is spic en span, leuke series die ik volg en verder een goed dak boven ons hoofd.
Geen wekker zetten. Gewoon op je eigen tijd wakker worden. Kopje koffie, verse bonen. Het ruikt heerlijk. Ontbijtje, serie en nog een kopje koffie. Heerlijk douchen. Ik hou van water.

Ik zit altijd een tijdje in mijn nachtponnetje beneden. Met mijn kleedje. Daar kan ik mij gewoon heerlijk in wikkelen. Het leven is ontspannend. Behalve de angst voor het virus. Wat ik toch wel een beetje probeer weg te drukken, los te laten.

Wij hadden het best druk. Nu heel erg rustig. En dat is goed. bijkomen. Je rust nemen.
Lief doet de boodschappen, ik blijf thuis. Met mooi weer zit ik in de tuin.

Het blijft nog wel even zo. Het nieuwe normaal, zoals het genoemd wordt. Het blijft vreemd. Maar ook dit zal wennen.
En tot die tijd geniet ik van veel positieve dingen.

Want die zijn er echt wel.

Liefs Joanne

zondag 12 april 2020

Pasen



Ik wil iedereen fijne Paasdagen wensen. Binnen, buiten in de tuin, op je balkon, in het zonnetje.
Geniet van de kleine dingen die nog wel kunnen in goede gezondheid.

Maak er wat moois van!

Liefs Joanne

zaterdag 11 april 2020

Zwijmelen *Geef mij nu je angst* op Zaterdag

jjj

Er zijn van die dingen waar ik mij echt op kan verheugen. Koningsdag bijvoorbeeld of het songfestival. Maar de uitzending op witte donderdag van The Passion is ook favoriet. Lief houdt er niet van dus keek ik meestal alleen.

Mijn vader was katholiek, mijn moeder apostolisch en Lief was gereformeerd. Ik was niets, helemaal niets. Tot groot verdriet van mijn oma. Die een soort van vloek uitsprak omdat ik niet gedoopt was.
Ik ben niet gelovig maar heb wel het gevoel dat er 'iets' is.

Ik heb genoten van de uitzending van The Passion. Anders dan anders maar misschien ook wel de mooiste.En Johnny de Mol was echt geweldig. In deze tijd van angst ontstond er een soort verbintenis. Mensen hielpen elkaar. Boodschappen, een bloemetje. Een klein gebaar maar toch zo groot.

Veel mensen leven in angst. Voor henzelf, hun dierbaren. Ook moesten velen afscheid nemen. Op een nare manier. Zonder een laatste woord, een kus of een aanraking.
De beelden zeggen genoeg. Elke dag weer. Op het nieuws, in de kranten.

En als je dan naar zo'n uitzending kijkt is het ook wel weer onwerkelijk. Zoveel mensen, zo dicht op elkaar. Het lijkt lang geleden maar ook weer niet. Er overvalt mij een heimwee. Naar vroeger. Naar onbekommerd de straat op gaan, boodschappen doen zonder zoveel om je heen te kijken. De bieb is dicht, zoals zoveel zaken.

Wordt het weer normaal? Kunnen wij straks weer onbezorgd door het leven? Ik hoop het al zal het nooit meer hetzelfde zijn.

Pasen zijn Lief en ik met z'n tweetjes. Geen bezoek, nergens heen. Maar wel wat lekkere dingen in huis gehaald.

Er is veel om dankbaar voor te zijn. Wij zijn gezond. En onze naasten ook. Maar hen bezoeken en knuffelen zit er niet in. Maar eens zal dat ook weer lukken.

Tot die tijd je angst overwinnen. En wij komen er sterker uit.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

zaterdag 4 april 2020

Zwijmelen *Tijd* op Zaterdag



De hele week heb ik op de bank gezeten. Het merendeel van de dag. Vanaf half maart zit ik binnen. Alleen even naar Zoon toen hij jarig was. Even zwaaien.

De angst zit er bij mij goed in. Wat er allemaal gebeurt. Het lijkt wel een slechte film. Dat zei ik tegen lief. Misschien is het niet realistisch, die angst. Ik weet het niet. Maar het verlamde mij wel.

"Het is niet de situatie maar de angst er voor waar je aan onderdoor gaat". Dat zei iemand en dat ben ik nooit vergeten. Angst om de angst.

Lief volgt het journaal. Het is goed om op de hoogte te blijven maar niet de hele dag. Teveel informatie is ook niet goed. Elk programma ging er over. Het leek wel of er niets anders meer gebeurde. Het leven staat stil. De hele dag thuis. Weinig afleiding. Geen bezoek, niet op bezoek gaan. De kinderen en kleinkinderen niet meer zien.

Over twee weken wordt kleinzoon vijf jaar. Alleen even vanaf een afstand zwaaien en een cadeau voor de deur leggen. Ze zijn nog te klein om het te snappen.

Al die mensen aan de beademing hakt er ook behoorlijk in. Herinneringen komen boven.
Het is voor iedereen moeilijk. En ik hoop dat wij straks weer naar buiten kunnen. Onbezorgd, al zal het nooit meer hetzelfde zijn.

Dit weekend ga ik in de tuin zitten. Van de zon genieten en vitamientjes opdoen. En ik ben ontzettend dankbaar dat iedereen nog steeds gezond is.

Het heeft gewoon tijd nodig.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...