Herinneringen



Vandaag is het de geboortedag van mijn vader. Al zo lang niet meer in ons midden maar nog steeds heel veel in mijn gedachten.

Een vaders kindje op en top. Het enige meisje. Dezelfde koppigheid, zorgzaam, alles voor een ander en jezelf wegcijferen. Dat heb ik van mijn vader.
Naar andere mensen toe kon hij erg nukkig zijn. Nors zelfs. Maar voor zijn gezin had hij alles over.

Ik herinner mij vooral de vroege uurtjes in een koude flat. Omdat er geen verwarming was. Wel van een kolenkachel, maar wanneer die opgewarmd was. De bloemen stonden op mijn ramen. Om zes uur in de ochtend zaten wij bibberend met een kopje thee voor die kachel. Mijn vader porde hem regelmatig op.

Hele verhalen vertelde ik. Het was ons momentje elke dag. De rest lag nog op één oor.
Ik vind het nog steeds heerlijk om vroeg op te staan.

Hij kon geweldige meubels maken. Het was niet zijn beroep. Hij was beroepsmilitair. En genoot van dat werk.

Zijn ziekte kwam onverwachts, zijn overlijden nog veel meer. Hij heeft nauwelijks een jaar van zijn pensioen kunnen genieten.

Maar ik koester de mooie herinneringen.

2 opmerkingen:

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.