Dip

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste maanden toch wel in een dip heb gezeten. Van de ene op de andere dag was het leven heel anders.

Het oppassen op kleindochter was plotseling afgelopen. Het zou nog maar een paar maanden duren want inmiddels gaat zij naar de basisschool. Geen contact meer, helemaal niets.
Zoon en ik hadden afgesproken om voorlopig even afstand te nemen.

Noodgedwongen.

Door corona.

Er bleef weinig over. Ik zag niemand, er kwam niemand. Op een gegeven moment is je huis ook schoon en ik durfde in het begin de deur niet uit. Als je het nieuws volgde dan kon je iets vreselijks overkomen.

Ik werd 65 en van een afstand werd er gezwaaid.

Zoon was jarig en kleinzoon ook. En het zwaaien was gewoon geworden.

Er kwam versoepeling. Kleindochter was jarig en wij konden naar binnen. Met anderhalve meter afstand, dat wel. Maar het was een stapje vooruit.

Wij hebben wel in de tuin gezeten. En zoon kwam een kopje koffie drinken.

Inmiddels heb ik het 'gewone' leven weer wat opgepakt. Een paar keer de stad in geweest en ook naar de bieb. Een flink stuk gewandeld volgens de stappenteller.

Alles met restrictie. En volgens de regels. Maar ik ga weer naar de bieb.
Het is best druk op straat. Soms lijkt het of er helemaal geen corona is. Vooral op zaterdag is iedereen op de been.

De kleinkinderen hebben vakantie en wij gaan maandag met ze op stap. Wij hebben gereserveerd. Dat moet tegenwoordig. Tot andere mensen anderhalve meter afstand, tot de kleinkinderen niet.

Die het heel makkelijk weer oppakken.

Het nieuwe normaal.

Nu mijn dip nog. Die is er nog steeds.

Maar die gaat weg, ooit.

Liefs Joanne