10 jaar!!!!

23 augustus 2010. Na eerst een tijdje bij verschillende mensen te hebben gelezen heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Ik begon zelf een blog. Het was wel puzzelen hoe ik moest beginnen. Maar daar was ie dan. Mijn eerste blog!

Inmiddels heb ik niet meer dezelfde. Maar het bloggen blijft een bron van plezier. En verwerken.
Want wat is er veel gebeurd in die 10 jaar.

Wij stonden aan het begin van een renovatie. Alles werd gesloopt behalve de binnenmuren. En wat was het koud! Want de voordeur stond de hele dag open. Alle ramen aan de voorkant eruit, toen aan de achterkant. Nog steeds dolgelukkig met mijn kunststof kozijnen.
Nieuwe badkamer en de buitenkant ook helemaal vernieuwd. Met mijn jas aan zat ik op de grond een logje te tikken. Alles was in plastic verpakt.

Lief kreeg in november een hernia en kwam thuis te zitten. Het was een moeilijke tijd. Midden in de rommel en Lief kon geen kant op.
Maar heel langzaam ging het beter en ons huis knapte ook op. Net zo langzaam. Want elke kamer werd aangepakt.
Het is een paleisje geworden. Waar ik nog steeds heel blij mee ben.

Huwelijken, geboortes van de kleinkinderen, vakanties, alles kwam voorbij.

Net als de herstelde relatie met mijn moeder. Nog steeds heel iets moois. Wij hebben oude herinneringen opgehaald en nieuwe gemaakt.
Gehuild en gelachen en zoveel plezier gehad. Voor mij is die periode heel kostbaar.

Haar overlijden kwam te vroeg. Veel te vroeg. Ik had haar nog wat langer bij mij gehad.

G. had Alzheimer en het ging niet goed. Hij is een paar keer verhuisd van instelling.Uiteindelijk is hij daar overleden, anderhalf jaar na mijn moeder.

De diagnose MS van onze zoon hakte er behoorlijk in. Ik kon het niet geloven. Net getrouwd, pas een huis gekocht. En er was een kinderwens. wat moesten ze nu?
In het begin sloegen de medicijnen niet aan. Het lopen ging moeilijk. Hij moest steeds gaan zitten.
Uiteindelijk kon hij een traject volgen in het ziekenhuis. Om de vier weken een middag aan het infuus. En dat helpt. Het houdt hem redelijk stabiel. Nog wel. Maar je ziet de vermoeidheid. En het vergeten. En geen twee dingen tegelijk. Dat gaat allemaal niet meer.

Met Lief ging het niet goed op zijn werk. Hij had het niet meer naar zijn zin. Voorzichtig werd er geopperd om met (vervroegd) pensioen te gaan. Een hele beslissing want hij had nergens recht op. Niet om vervroegd uit te treden. En wij leverden financieel behoorlijk wat in.
Avonden hebben wij gepraat en alles op een rijtje gezet.
En 1 januari 2013 was het zover. Met pensioen.

Wij moesten er aan wennen. Daar ben ik eerlijk in. Want ineens je man de hele dag om je heen is een behoorlijke omschakeling. Ik wilde mijn eigen ding doen, lief wilde uitgebreid koffie drinken.

Nu hebben wij onze weg daarin gevonden.

De geboortes van de kleinkinderen was ook onvergetelijk. En toen er een kleindochter werd geboren vond ik het heerlijk. Na al die jongens nu een meisje.
Lief en ik genieten van het grut. Wij passen op, gaan naar de speeltuin en soms slapen ze hier. Steeds vaker eigenlijk.
Vanaf dat ze baby waren zijn ze een dag hier geweest. Nu zitten ze allebei op school. En op zwemles! Wat heel goed gaat.

Ik heb nog steeds heel veel plezier in het bloggen. wat ik nog heel lang hoop te doen.

Wij zijn gelukkig met wat wij hebben en gaan steeds beter om met wat er niet is.

Liefs Joanne