Het einde

-

Eigenlijk is het een vragenlijst, gelezen bij Melody. Maar ik geef mijn eigen invulling hier aan.

Ik ben altijd erg open geweest. Over hoe mijn einde er uit moet zien. Wat ik graag wil en vooral niet wil.

Ik wil gecremeerd worden. En vroeger wilde ik ook een urnengraf. Maar dat hoeft niet meer. Op de schoorsteen kom ik ook niet te staan want die hebben wij niet. Ze mogen doen wat ze willen met mijn as. Misschien in een relikwie of verstrooien. Of gewoon ergens in een kast. Dat moeten ze zelf weten.

Vroeger wilde ik graag met de hele familie in een bus naar het stadhuis. Dat is er nooit van gekomen. Nu kun je ook in een bus met je kist en de hele familie maar dat gaat hem ook niet worden. De plek waar je wordt opgebaard is hetzelfde gebouw waar ook de uitvaart plaats vindt. Een paar stappen verder.

Ik ben er regelmatig geweest. Voor mijn moeder, G. en een paar buren. Een intieme plek om nog even samen te zijn. Dat wil ik ook. Alleen naaste familie. Geen vreemde gezichten boven mijn kist. Gezellig keuvelen, koffie drinken en af en toe even bij mij buurten. Met bloemen uiteraard. Dat heb ik ook tegen Lief gezegd. Al hou ik niet van bloemen, een kale kist wil ik niet.

En dan de uitvaart.

Als je de aula betreedt wil ik graag de muziek van de film Legends of the Fall. Prachtige muziek. Daarna Enya met Only Time. Dan blijven er nog twee over. Dat vertel ik wel aan Lief.

Een spreker zou fijn zijn. Men mag best over mijn leven vertellen. Hoe ik was. Wat ik deed. 

De kist blijft wel staan totdat iedereen weg is. Zo ongezellig anders. En het mag een gewone basiskist zijn. Zonder franje. 

Daarna een koffietafel. Zonder cake. Met petit fourtjes. Of broodjes als het lunchtijd is. Is het zomer en 30 graden is bier, wijn en bitterballen een goed idee. Niet om 10 uur 's morgens. Maar ach.... wat maakt het mij ook uit.

Ik heb tegen Lief en ook tegen zoon gezegd dat ze daarna met een klein groepje naar een restaurant moeten gaan. Napraten, borrelen en als het kan wat betreft tijdstip een diner. Gewoon even in een andere omgeving. Met een lach en een traan herinneringen ophalen.

Dat ik toch eigenlijk een geweldig lief mens was.

Liefs Joanne

Reacties

  1. nicole orriens6 november 2020 om 09:19

    Zo'n vragenlijst zet wel tot nadenken aan. Ik kom niet zo heel ver, behalve dan dat ik denk ik gecremeerd wil worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Iris Papilio6 november 2020 om 14:17

    Ben er ook mee bezig... op de website van de D.ela. En ook al het een en ander kenbaar gemaakt. Mooi dat je dat allemaal al weet! Garantie dat je iedereen overleeft heb je nou eenmaal niet...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Elisabeth6 november 2020 om 14:48

    Ik ben snel klaar met mijn lijst .Doe mij maar in een mand en cremeer me maar ,strooi mijn as maar uit .Ik wil niet opgebaard worden ,nu zien we nooit iemand en als ik in mijn mand of kist lig hoeft er ook niemand mij te zien .Als ik eerder ga dus alleen mijn man en dochter en evt schoonzoon erbij .Niks geen nutteloze poespas voor mij

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Wolletje

-
Mijn jongste broer heeft een hondje. Wolletje. Zo noem ik hem maar even. Hij is ook wollig. Hij is al een paar keer komen logeren. Een paar dagen, een week, maar niet zo lang als nu. Drie weken. Ze gaan op vakantie. Sinds lange tijd. Hebben het de afgelopen tijd moeilijk gehad. Alles is nu wat rustiger en ze besloten sinds vier jaar weer op vakantie te gaan.  Hun zoon die dan vaak bijspringt moet werken. En dan is Wolletje de hele dag alleen. Dus vroeg broer of ik er voor open stond. Ik zei spontaan ja, drie maanden geleden. En nu is ie er. De eerste nacht zit erop. Hij is makkelijk, lief en ligt graag op je voeten. Je kunt rustig een kop koffie drinken voordat je hem uitlaat. Drie keer per dag. Het laatste rondje rond acht uur , s avonds. Gelukkig niet om elf uur in het donker. Ik heb slecht geslapen. Zeg altijd spontaan ja en ga dan nadenken. De zorg voor iemand. De eerste keer zonder Lief. Hij was ook gek op Wolletje. Zochten elkaar ook altijd op. Maar hij ligt nu rustig in zijn...
Meer lezen