Mijn oma
Gisteren schreef ik over de feestdagen. Dat ik mijn kinderen niet wil verplichten om mij uit te nodigen. En ik schreef over mijn oma.
Het was gewoon geen leuk mens. Ik was zeven toen Koningin Wilhelmina overleed. Ik weet nog dat ik de begrafenis op tv zag.. Alles in het wit. Indrukwekkend. Mijn oma was er ook.
"U bent nog ouder dan Willemientje hè oma?'zei ik in mijn onschuld.
Het mens ontplofte. Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Zij was veeeel jonger!!
"Wat ben je toch lelijk", zei ze als ik op bezoek ging. Nee.... mijn nicht was veel knapper.
"De duivel ligt bij jou op het matje", zei ze heel gemeen. Als ik wat pech had. Want ik was niet gedoopt.
Ik vraag mij wel eens af wat meer impact had. Het vele pesten of het gedrag van mijn oma.
Mijn moeder ging veel op bezoek. Maar als mijn oom kwam, twee keer per jaar, dan kon zij vertrekken. Dan was zij teveel.
Mijn oma was erg dominant en beheerste ons leven vroeger. En maar braaf naar de kerk gaan. Zo makkelijk. De hele week iedereen onder de tafel schelden en op zondag je hand ophouden.
"Alle zonden zijn U vergeven".
Aan mijn andere opa en oma heb ik eigenlijk geen herinneringen. Zij kwamen één keer per jaar. Op de verjaardag van mijn vader (hun zoon).
Als mijn moeder of mijn broers of ik jarig waren bleef het akelig stil.
Maar de moeder van mijn moeder, pfffff...
Hele boekwerken kan ik er over kwijt.
Toen mijn moeder in het ziekenhuis lag, een maand voor haar overlijden zat ik elke avond bij haar bed. Zij met een kop thee, ik met koffie.
Zo in het donker met een klein lichtje sprak mijn moeder voor het eerst openlijk over haar moeder. Hoorde ik verhalen die ze nooit eerder heeft verteld. Dan ben je 87 jaar en staat het verdriet in je ogen om je jeugd en je verdere leven.
" Ze was een kreng", zei mijn moeder.
En hoe cru het ook klinkt, dat was ze, mijn oma, een kreng.
Liefs Joanne
Wat een rare oma inderdaad. Wie zegt nou tegen een kleinkind zoiets gemeens! Had ze misschien heel veel narigheid meegemaakt of zo? Has ze een bepaalde geschiedenis dit kan verklaren?
BeantwoordenVerwijderenDe moeder van mijn oma was geen beste. Maar minder erg dan mijn oma. Gelukkig hebben de volgende generaties het anders gedaan.
VerwijderenLiefs Joanne
Mijn vader hield meer van zijn schoonmoeder dan van zijn eigen moeder. Zij was ook zo'n kreng. Had lievelingskinderen en -kleinkinderen. Waar mijn broertje en ik niet bij hoorden, uiteraard.
BeantwoordenVerwijderenToch heb ik het me nooit aangetrokken omdat mijn andere oma álles goedmaakte. Ze had weinig geld maar liefde in overvloed.
Wat wreed en triest als je pas aan het eind van je leven over je zware jeugd kan praten. Wees "blij" dat ze het met jou durfde te delen.
En wees trots dat je moeder en jij totaal andere mensen zijn geworden dan dat kreng van een moeder en oma.
Lieve groet ♥
Ik wist wel dat mijn moeder het niet altijd makkelijk had met haar moeder. Maar ze vertelde er niet zoveel over. Pas op het eind van haar leven, in de intimiteit van de situatie vertelde zij hoe haar jeugd echt was. Tranen met tuiten hebben wij allebei gehuild. Ik vond het vreselijk voor haar, zo'n moeder. Zij vond het vreselijk voor mij, zo'n oma. Maar het deed haar goed haar hart eens te luchten. En ik ben blij dat zij dat deed.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Joanne
Wat erg zo'n oma... kan me er niks bij voorstellen.
BeantwoordenVerwijderenDoet me een beetje denken aan de vrouw van een vroegere vriend van mijn schoonvader. Zij was ook zo'n verschrikkelijk mens. Niks was er goed, altijd commentaar, altijd ruzie zoeken... ze noemden haar zure Kee. Snapte gewoon niet dat iemand zich zo kon opstellen tegen iedereen.