Trots

Op mijzelf. Hoe ik nu in het leven sta. Het was niet altijd makkelijk. Het vele pesten heeft in mijn jonge leven best wel een impact gehad. Het maakte mij onzeker en het gevoel niets waard te zijn. Wat mij ook vaak is verteld. Kinderen kunnen echt gemeen zijn.

Zoals mijn moeder zich oprolde in bed en niets zei als zij zich niet goed voelde, zo gedroeg ik mij ook. Opgerold in een hoekje van de bank. Niemand vertellen wat er gebeurde. Bang dat alles erger zou worden. Net doen of het niet bestond.

Maar het was er wel. En heeft misschien mijn fobie veroorzaakt. Ik weet het niet. Niemand eigenlijk. Maar ik beet niet van mij af. 

Door die straatvrees is er veel misgegaan in mijn leven. Onbegrip van de mensen. Want aan de buitenkant zie je niets. En mensen staan snel met hun oordeel klaar. Ik was niet opgewassen tegen al dat geweld wat over mij heen kwam. Dus rolde ik mij op en zocht mijn favoriete plekje op de bank op.

Ik wilde nergens meer heen. Durfde ook niet. Bang om flauw te vallen. Altijd met hartkloppingen de deur uit. Lief sleepte mij mee. Verplicht één keer in de week ergens wat eten. Met het zweet in mijn handen, meestal geen hap door mijn keel zat ik mijn tijd uit. 

Ik was kwaad op hem. Wat deed hij mij aan? Ik kon het toch niet? Lief had er geen boodschap aan. En als ik in een winkel het gevoel had dat iedereen naar mij keek slaakte hij een oerkreet. Niemand keek er van op. Of even en liep weer door. Mij laten zien dat de wereld niet verging.

"Als je dan toch flauwvalt dan op een plek waar veel mensen zijn", zei hij altijd. "Word je gelijk geholpen"

Juist doordat hij zo deed ging ik nadenken. Dat ik niet doodging als ik hartkloppingen had. Het zweet mij uitbrak. Dat een paniekaanval over ging en ik er nog steeds was. 

Zo trots toen ik voor het eerst op mijn brommer naar een winkel ging om een jurk te kopen. Een zomerjurk. Groen met wit en ruches. Ik zie het nog voor mij.

Helaas kreeg ik een terugval en toen was het tijd voor het echte werk. Ik moest elke dag een stukje lopen. Steeds verder. Lief liep mee, op afstand. 10 stappen achter mij en ik mocht niet omkijken! Eerst twee stapjes, toen vier en uiteindelijk verder van huis. Lief nog steeds 10 passen achter mij.

Jaren heeft het geduurd, echt jaren. Toen vond hij het tijd voor rijlessen. Spaans benauwd kreeg ik het er van. Het heeft nog drie jaar geduurd voordat ik mijn eerste les kreeg. En vijf minuten van te voren werd het afgezegd. Ik heb drie dagen op bed gelegen. Van de spanning.

Uiteindelijk mijn papiertje gehaald. Met veel hindernissen dat wel. Maar met mijn rijbewijs had ik een soort vrijheid. Want de bus en de trein kreeg en krijg je mij nog steeds niet in.

Ik kan echt genieten van een autorit. Eerst dichtbij, later ook verder weg. Ik werd zeker van mijzelf. Ging alleen de stad weer in en de bieb. En alleen in een lift. Dat was een overwinning!

En nu? Nu ben ik trots. Dat gewone dingen voor mij ook weer gewoon zijn al is het niet voor iedereen gewoon.

Blij met alles wat er nu in mijn leven is. En vooral met Lief.

Die altijd in mij geloofde.

Liefs Joanne