Verdriet

 

Over twee dagen is dit jaar weer voorbij

Een jaar vol verdriet en narigheid vertelde hij mij

Tranen welden op in zijn ogen

Alle hoop leek voor hem vervlogen.

Hij zuchtte eens diep en vertelde zijn verhaal

Stil, voor zich uitkijkend eigenlijk non-verbaal.

53 jaar getrouwd,  altijd samen geweest

Nu alleen, zijn blik raakte mij het meest.

Als een dief in de nacht kwam het hun leven binnen geslopen

Hij kon nergens meer op hopen.

Heel broos en teer lag zij in dat ziekenhuisbed

Geen bezoek daar werd streng op gelet.

Vanachter glas zwaaide hij naar zijn schat

Zij zag niets ook niet dat hij bad.

Op een wonder al was het maar klein

dat hij nog eenmaal bij haar kon zijn.

Haar hand vasthouden en over haar wangen strijken.

Nog één keer haar zijn liefde laten blijken.

Een laatste zucht en zij was vredig heen gegaan

Had die rot ziekte maar nooit bestaan.

Nu moest hij verder zonder haar aan zijn zij

"Maar" zei hij, "in mijn hart is zij er altijd bij".

 Liefs Joanne