Veranderde tijden
Lief en ik hebben het er wel eens over. Hoe de tijden zijn veranderd. En dan bedoel ik vroeger. Toen onze kinderen klein waren. Heel anders dan de tijd waarin onze kleinkinderen opgroeien.
Wij wonen in een straat die autovrij is. Wij wonen hier bijna 40 jaar. Toen een nieuwbouwwijk. Met veel jonge gezinnen. Het grasveld naast je huis over en de kinderen zaten op school. Op heel jonge leeftijd, een jaar of drie, speelden ze alleen buiten. Ze gingen op jonge leeftijd alleen naar school. Kon ook best. Geen auto in de buurt en de school een minuutje van je huis.
Wij gingen wel eens naar een heel groot warenhuis. En dan bedoel ik groooooot! Je kon er van alles krijgen en er was een speciale speelplek voor kinderen. Die zaten dan op een boomstam en keken tv. Terwijl wij onze boodschappen deden. Dat kon ook gewoon. Geen toezicht, helemaal niks.
Ik weet nog dat zoon eens aan de wandel ging in dat warenhuis. Ik kreeg een hartverzakking toen ik een lege boomstronk aantrof. Lief en ik renden alle gangpaden af. Het leek een eeuwigheid toen wij ergens kleine voetjes in felgekleurde gympies zagen lopen. Op avontuur.
Sinds die tijd deden wij dat niet meer.
Als ik nu naar mijn kleinkinderen kijk is het toch wel heel anders. Wij laten ze geen minuut alleen. Als ze naar de speeltuin naast ons huis gaan gaan wij altijd mee. En ik moet ze kunnen zien. Soms tot vervelends toe vindt mijn kleindochter van vier.
"Ik weet het heus wel hoor oma".
"Jahaaaa", op mijn opmerking om goed vast te houden.
Zo makkelijk als dat het vroeger ging zo moeilijk vind ik deze tijd.
Misschien zit het in mijn hoofd maar ik verlang soms best naar die goede oude tijd.
Liefs Joanne
Je bent gewoon bezorgder voor je kleinkinderen dan voor je kinderen lijkt het wel. Ik had toen mijn kleindochters klein waren hetzelfde. Ik heb Maria toen ze 4 was voor het eerst naar Nederland gehaald voor 2 weken vakantie. Ging prima alleen had ik zo de zenuwen dat er iets met haar gebeuren zou dat ik er gek van werd. Op een recreatiepark woonden we toen, auto's reden stapvoets, iedereen kende elkaar en wisten wie Maria was. Ze mocht een bepaald rondje op de fiets rijden maar niet naar de vijver. Op de fiets bij mij achterop ook... Als ik maar niet val... echt niet normaal. Na 4 dagen heb ik mezelf vermand. Laat dat kind lekker, ze luistert goed, het is veilig hier, anders kun je er zelf ook helemaal niet van genieten zei ik tegen mezelf. Vanaf die tijd was dat overbezorgde weg. Maar ik snap je hoor!
BeantwoordenVerwijderenWonderlijk is dat inderdaad. Is de wereld dan echt onveiliger geworden, of zijn wij banger en bezorgder?
BeantwoordenVerwijderenIk ben opgegroeid in hartje Rotterdam maar ging ook alleen naar school. Best nog een eind lopen. Mocht alleen met de tram naar de stad om film te kijken. Moest alleen naar de tandarts. Acht was ik. Later mocht ik naar de Diergaarde, meestal samen met m'n broertje. Mijn moeder is nooit een moeder geweest. Ze had het liefst dat we buiten speelden, dan bleef het binnen schoon. Het voordeel was dat ik jong volwassen was.
BeantwoordenVerwijderenBij mijn dochter heb ik het héél anders gedaan! Toch denk ik dat sommige (groot)ouders het nu vaak overdrijven. Kinderen mogen nog amper in bomen klimmen, terwijl dat zo leuk is. Dit is niet als kritiek naar jullie bedoeld, hoor, want jouw bezorgdheid begrijp ik zeker!
Dikke liefs ♥