Bonnie

Ik was even naar de stad geweest. Naar de bieb en van het zonnetje genoten. Op de terugweg kwam ik een ouder echtpaar tegen. Wij passeerden elkaar op een bruggetje en ineens hoorde ik een doordringende gil.

"Mijn hondje, mijn hondje! "riep zei. Wat was er nu gebeurd? Haar hondje was onder de brugleuning door in het water gevallen. Met al dat groene kroos zag je niet zoveel. Haar man en zij liepen naar de waterkant wat erg, heel erg steil afliep.

Haar man, met naar later bleek, twee kunst knieën en een kunst heup lag bij de waterkant.

Een jong echtpaar en ik zagen het gebeuren. De man was zo van streek en met z'n vrouw riepen zij hun hondje. Met z'n drieën gingen wij ook naar beneden. Het jonge echtpaar en ik. Wij hielden de man vast. Het meisje haalde de hond uit het water. Die was uiteindelijk op de stem van haar vrouwtje af gekomen. Het beestje was een tijdje zoek. Bleek onder de brug te zwemmen maar dat zagen wij niet. De man lag bijna in het water. En wij hadden hem er niet uit gekregen. De jonge vrouw hield het hondje vast en de jonge man ik hielpen de man en vrouw weer naar boven. Veilig op het bruggetje. Met een natte hond die om zich heen keek en niet begreep waar al die aandacht vandaan kwam. Allemaal vies geworden en een natte hond. Maar iedereen gezond en wel.

Wij vroegen of de hond soms los liep. Maar die was wel aangelijnd, maar iets te los. En de hond was blind. Die zag dus niet waar hij liep. 
Ze gingen op verjaardagsvisite. Als verrassing.

"Maar dit vergeten wij ook nooit meer", zeiden ze.
Iedereen werd uitbundig bedankt voor de hulp. Want wat waren ze blij.

Het echtpaar vervolgde hun weg en ik liep met hen mee naar hun verjaardag adres. Ik woonde vlakbij. Ze waren erg van slag en ik wilde ze niet alleen laten.

Het was schrikken. Maar gelukkig kwam Bonnie op haar pootjes terecht. In de armen van twee dolblije baasjes.

Liefs Joanne