Zo moe van

 Het is een teer onderwerp en ik wil niemand op zijn tenen trappen. Maar soms word ik er echt moe van.

Het is inmiddels ruim anderhalf jaar geleden dat Corona zijn intrede deed. In februari leek het nog ver weg, in maart stond het bij ons op de stoep. En maatregel na maatregel werd aangekondigd.
Ik werd eind maart 65 jaar. Geen groot feest, geen bezoek. Zoon, schoondochter en kleinkinderen stonden twee meter van de voordeur. Het cadeau lag voor mijn neus. Zingen, even zwaaien en weg waren ze. Geen grote evenementen, zelfs geen kleine, geen Koningsdag (mijn favoriet) werd afgeschaft. 

Handen stuk wassen, anderhalve meter afstand, geen handen schudden, knuffelen, niets mocht en kon er meer.
En toen kwam de avondklok, de winkels gingen dicht. Je kon een kanon afschieten door de winkelstraten.

Ik zat op de bank, keek Netflix en kwam vier kilo aan. Net als Lief. Hopend dat wij ooit weer terug konden naar 'normaal'.

Maar alles went. Ook Corona. Tenminste, wat het allemaal veroorzaakte. En toen kwamen de vaccinaties. Zo blij mee. Allebei twee keer gevaccineerd, net als de kinderen en aanhang. Maar er kon nog steeds niet veel. Er kwam een nieuwe golf en weer één. De druk op de zorg werd groter, operaties werden uitgesteld en de mensen gingen niet meer naar de dokter. Medicijnen ophalen was al een hele klus. Bij de deur een gezondheidscheck, handen desinfecteren, vertellen wat je precies kwam doen, mondkapje op en als je je medicijnen had ging je langs de toeristische route weer naar buiten.

En toen was er licht aan het eind van de tunnel. Beetje bij beetje werden de maatregelen teruggedraaid. Winkels mochten weer open, de terrassen ontvingen weer klanten. Heerlijk een kopje koffie drinken.

En toen verviel de anderhalve maatregel. Knuffelen mocht weer. Maar er was ook een voorwaarde. Als je naar een evenement ging moest je de coronacheck laten zien. En naar de bioscoop of theater. En dat gaf zoveel problemen. En dat begrijp ik niet.

Heel veel mensen schreeuwden dat ze niks mochten en nu mag het weer, oke.... met de coronacheck. Dan ben je toch blij? Dan hoef je toch niet zo nodig te staken, schreeuwen dat het allemaal niet eerlijk is. Want als je niet gevaccineerd bent dan kom je nergens meer naar binnen.

Ik ben niet alleen gevaccineerd voor mijzelf. Ook voor anderen. Voor de mensen om mij heen. Voor ieders veiligheid. En er zijn mensen die zich bewust niet laten vaccineren. Daar heb ik respect voor. Maar accepteer dan ook dat de toegang geweigerd wordt. Voor de veiligheid van anderen.

Leven en laten laten leven. En acceptatie van de beslissing die je neemt. 

Liefs Joanne