Emo kip

"U heeft een behoorlijke smak gemaakt".

De dokter hield even mijn hand vast.

Inmiddels heerste er één en al bedrijvigheid. En wisseling van de wacht. De avondploeg was net begonnen.

Ik moest nog even bijkomen. Van alles wat er was gebeurd.

Een oudere pleegkundige kwam een praatje maken. 

"Hoie gaat het nu? "vroeg ze`Genoeg om de sluizen open te zetten. De waterlanders kwamen en ik kon niet meer stoppen.

"Soory..sorry```sorry hoor" snikte ik.

Ik vertelde hoe het gegaan was. De val, het gesprek met de pin en dat ik al een tijdje met die pijn liep. Of niet want lopen ging niet. Hoe ik afgewimpeld werd met een verstuikte voet. Kwaad alsof ik voor een verkoudheid de spoedpost had gebeld.

Kwam bij Lief de stoom uit zijn oren. Het was nog niets bij de reactie van de hoofdverpleegkundige. Ze reageerde woest. Vroeg wanneer ik gebeld had. 

"Alle gesprekken worden opgenomen", zei ze. "Mag ik er werk van maken?

"Goed hoor", zei ik nog steeds snikkend.

Er kwam weer een arts langs.

"Er moet toch nog een CT-scan gemaakt worden", zei hij. "Maar dat gaan we nu niet meer doen". 

Ik moest maandag terugkomen. Hoe en wanneer was een gedachte voor later.

De lieve verpleegkundige kwam weer naast mij zitten.

"Ik heb er werk van gemaakt. "Wilt U een aanklacht indienen?"

Op mijn nee geschut antwoordde zij: "Denk er nog maar eens over na".

In ieder geval mag dit nooit meer gebeuren.

Een arts kwam nog even met zijn gezicht om de hoek kijken.

"Toch nu maar een scan", zei hij.

Speciaal voor mij de afdeling geopend. Zoon bracht mij erheen. Ik hoefde niets te doen. Schoof vanzelf heen en weer in dat apparaat. Weer in de rolstoel naar de plek waar ik vandaan kwam. 

En toen waren ze met\z'n drieën en de gipskar. Druk overleg. En ik werd op bed gehesen.

"Van teen tot lies "hoorde ik. Ik kon vooruit. Of juist niet.

Het gipsen was niet zo makkelijk.

"Hooguit voor een week", zei de lieve verpleegkundige.

Ik zou toch geopereerd worden.

"Even op de tanden bijten", hoorde ik. En mijn gebroken enkel aan drie kanten werd in  een hoek van negentig graden geduwd. Volgens mij kon Lief mij thuis horen. Die trouwens heel lief door zoon op de hoogte werd gehouden van de ontwikkelingen. Evenals schoondochter.

De achterkant en zijkanten was gips. De voorkant niet. Dat was om de zwelling de ruimte te geven. Nog een mooi kleurtje en ik mocht naar huis. Met allerlei papieren. En de afspraak dat ik maandag gebeld zou worden.

Zoon had zijn vader gebeld. Die inmiddels bij de EHBO post stond. In de stromende  regen. Een verpleegkundige had een plastic zak geregeld om om mijn been te doen. Ze liep mee naar de auto. Om mijn been te ondersteunen. En toen weer in de auto. Half liggend op de achterbank.

Hinkelend op mijn linkerbeen, mij vasthoudend aan zoon strompelde ik naar binnen. Ik moest een drempel over. Letterlijk. Die mogen ze ook wel eens ophogen dacht ik nog.

Ik liet mij op de bank zakken en keek naar de klok tegenover mij.

01.00 uur.

"Koffie? "vroeg ik aan zoon.

"Lekker", zei hij.

Liefs Joanne