Dé dag

En toen was het 18 februari. De dag van de operatie. Hoe zenuwachtig ook, ik had redelijk goed geslapen. Tor drie uur 's nachts mocht ik eten. Doe ik trouwens nooit. Tot zeven uur mocht ik koffie/thee, cola, sinas!! Wie drinkt er nu cola om half zeven dacht ik nog. Om negen uur werd ik verwacht. Tot een uur van te voren mocht ik nog water drinken.

Zoon was er om half negen. Afgesproken dat hij mee zou gaan. Een beetje fris maar heerlijk even in de buitenlucht. Ik moest mij bij een bepaald punt melden en wij werden naar de afdeling gebracht.  Een tweepersoonskamer. Kleding uit, operatieshirt aan en een paar tabletjes. Vast tegen de pijn en om wat rustiger te worden. Dat laatste was wel nodig. bloedzenuwachtig was ik intussen. En dat werd alleen maar erger.

Mijn bloedruk werd opgenomen en die was torenhoog. Iets wat ik nooit heb. Na een paar keer meten ging het niet echt naar beneden. Nog maar een oxapammetje erin. Maar helaas.
Er werd met de anesthesist overlegd. Wat nu?

Verder gezond, geen hoge bloeddruk normaal, geen bloedverdunners dus de operatie ging door. Alleen draaiden ze het om. Eerst het roesje en dan de ruggenprik. Want die was de oorzaak van mijn angst.

Zoon liep mee zover als dat het mocht en daar ging ik. Weer naar een andere afdeling. Volgens mij de uitslaapkamer en waar je ook voorbereid werd op de operatie. Een infuus werd aangelegd. Aangesloten aan allerlei dingen en ik werd opgehaald voor de operatie.

Waarschijnlijk heb ik toen ze het infuus aanbrachten gelijk het roesje gegeven want ik weet niks van een ruggenprik. Ik zag de operatietafel en vroeg nog of ik daarop moest liggen. 
"Veel te klein", zei ik. "Ik kan niet helpen hoor want ik voel mijn benen niet".
En voor ik het wist had ik een koprol gemaakt en lag ik op mijn buik. 

"Ik lig niet lekker", zei ik. Kussentjes werden onder mijn hoofd geschoven en net zolang totdat ik comfortabel lag. En plop......weg was ik ik.

Ik keek om mij heen. Nog steeds op mijn buik. Een lieve verpleegkundige kwam bij mij kijken.
"Hoe laat is het? "vroeg ik. "En wat is mijn bloeddruk? "Waar je al aan denkt.
"Het is 13.00 uur en je bloeddruk is 111/70." 
Prachtig dacht ik. Maar ik vond het laat. Het zou toch een uurtje duren? En plop......

Ik kwam weer bij. Nu op mijn rug dit keer. En boven mij een blauwe hemel. Ik keek nog eens goed. Was het een blauw doek. Ik zag niets.
Ik hoorde de arts praten. En de verpleegkundigen. Ze gingen lunchen, of ze de boor aan wilden geven, waar de plaatjes waren. Zoiets. Uit de verte. Nu lag ik met een andere vrouw op de kamer die haar arm in het gips had en die ook geopereerd moest worden. Ik dacht dat ze naast mij lag. En dat ze met haar druk bezig waren.

"Klaar! "hoorde ik en werd vakkundig weer in mijn bed geschoven. Op weg naar de uitslaapkamer.
Aangezien ik geen algehele narcose had gehad voelde ik mij best goed. Geen pijn, wazig of misselijk. Eigenlijk kiplekker. Ik keek eens naar de apparatuur achter mij. Bloeddruk 121/77. Saturatie 100%.

Vier uur heeft alles geduurd. Best lang. En ik mocht niet gelijk terug. Toen ik opgehaald werd zwaaide ik. Een beetje de lolbroek van de afdeling. Zo voelde het. Komt vast door het roesje.

Inmiddels half vier zat zoon op mij te wachten. Vanaf half twee.  Ik was om kwart elf opgehaald. 
"Je hebt een andere moeder", zeiden ze. "180 graden gedraaid"` "Geweldig die ruggenprik", zei ik nog. "Volgende keer weer".

Verplicht, plassen, drinken en eten en toen mocht ik naar huis. Inmiddels half zeven. Zoon belde zijn vader. Die de hele dag op de hoogte werd gehouden. Of hij ons op kon halen. Een storm waaide over Nederland.
Zoon en ik liepen naar de uitgang.  Ik in de rolstoel. In een verlaten, stil en donker ziekenhuis. Buiten stond Lief met de auto. Na veel kijk uit en au, au, au, lag ik achterin.

Thuis geïnstalleerd. Een kopje koffie en zoon ging naar huis. Inmiddels behoorlijk wat pijn.Ik had medicatie meegekregen maar ik ben niet van de zware pijnstillers. Oxycodon klonk niet lekker. Maar de eerste dagen wel gebruikt.

"Je hebt het gehad", zei Lief.

Het begin van herstellen.

Liefs Joanne