Verder

Na een best wel drukke en emotionele week, veel bezoek van kinderen en kleinkinderen, is het 11 februari. Mijn afspraak in het ziekenhuis.  Bij de gipskamer.

Nog maar eens gebeld. Wat moest ik nou bij de gipskamer. Ik kreeg toch geen ander gips? Maar het was toch goed. Zoon zou meegaan. Hij had toch een afspraak voor zijn infuus. En zo gingen Lief, zoon en ik om kwart voor negen naar het ziekenhuis. Eer ik buiten was waren we een half uur verder. Ik mocht en kon niet lopen. Van lies tot tenen in gips geeft je weinig bewegingsvrijheid. We gingen lopen, Lief en zoon dan. Ik met de rolstoel. Ik woon op loopafstand en het was heerlijk weer.

Eenmaal in het ziekenhuis moest ik mij melden. En toen was het wachten. eerst naar de röntgen en toen naar de gipskamer. Het duurde wel even voordat de arts kwam maar de verpleegkundige was heel behulpzaam. Een aardige man die ons liet meekijken naar de foto's. Ik zag niet zoveel. Maar Lief riep maar: "Oefff,.... jeetje, wat erg". Ik werd er niet vrolijk van.

De arts arriveerde en keek naar de foto's. Zei gelijk dat het toch een operatie werd. Driedubbele breuk in de enkel en mijn knie vertoonde ook een barst. Of een breuk. 

"U heeft een behoorlijke smak gemaakt", zei hij en voor de zoveelste keer vertelde ik wat er gebeurd was. Ik probeerde nog onder de operatie uit te komen maar dat lukte niet.
"Ik hou niet van opereren", was mijn commentaar.

"Het is behoorlijk complex. Trek er maar een jaartje voor uit". En daar kon ik het mee doen. Hij vertelde de ook nog dat hij niet degene was die mij ging opereren. Hij was dan op vakantie. Skiën.

"Volledige narcose? "vroeg ik. "Een ruggenprik mag ook", zei de arts. Maar die had ik nog nooit gehad en kreeg visioenen van enge lange naalden. Ik heb geen prikangst maar een ruggenprik. Nee.

Terug naar de balie. naar een lieve mevrouw die allerlei afspraken regelde. Ik was er nu toch. Bloedafname en naar de cardioloog. Voor een hartfilmpje.

Lief heeft wat kilometers afgelegd. Route 53, dan route 56 en door naar route 96. Zo kwam je er wel.

Bij de afdeling cardiologie moest ik even slikken. Daar zat ik zes jaar geleden ook met mijn moeder. Ook in februari. Het was druk, heel druk, maar ik was gelijk aan de beurt.

Allerlei plakkers. "Voor mij de eerste keer", zei ik.

Na afloop vroeg ik hoe het er uit zag. "De alarmbellen gingen niet af", zei ze.

Toen naar bloedafname. Zoon belde. Hij was klaar en mocht weer weg. Ivm corona (toen nog) mocht hij niet te lang blijven.

Alles bij elkaar een tijdje onder de pannen geweest. Met z'n drieën weer huiswaarts.

Mijn hoofd helemaal vol.

Ik was nog geen kwartier thuis of ik kreeg een mail. 17 februari zou ik gebeld worden door de anesthesist. Vijf kantjes invullen over mijn gezondheid.

18 februari zou ik dan geopereerd worden. Als alles goed was. Het hartfilmpje, bloedonderzoek en het fiat van de anesthesist.

Pffffff......

Liefs Joanne