De uitslag

Vandaag was de afspraak bij de GGZ. Voor de uitslag.

Ruim op tijd was ik aanwezig. Die aardige dokter riep mijn naam. Helemaal blij. Want hij luistert echt. Laat je aan het woord. En laat je in je waarde.

Hij vroeg hoe het ging. Ik vertelde nogmaals mijn verhaal. Dat het goed ging zoals het was. Dat ik niet wilde veranderen. Vertelde nog een paar fijne herinneringen. Over mijn jeugd. 

Toen vertelde hij wat er besproken was. En benadrukte dat het een advies was. De uiteindelijke beslissing ligt bij mij. Met een team van een psychiater, psycholoog, psychiatrische verpleegkundige en een geriater werd mijn situatie uitgebreid onder de loep genomen.

Zij zagen mogelijkheden om iets aan mijn angststoornis te kunnen doen. Door individuele gesprekken, groepstherapie en ook antidepressiva.

Maar ik wil het niet. Geen verandering. Hoe fijn het gesprek ook was, even je hart luchten, een vervolg wil ik niet. Het zorgt ook voor de nodige stress bij Lief en mij. Sinds het doktersbezoek en de afspraak bij de GGZ zijn er behoorlijk wat discussies.

Hij begreep dat. Momenteel geen rust en ruimte maar misschien in de toekomst? Ik liet dat open.

Hij zei ook dat ik een vorm van posttraumatische stress heb. Dat hoor ik voor het eerst.

Morgen een afspraak met de huisarts. Lief gaat mee.

De arts van de GGZ zou mijn huisarts opbellen. En vertellen wat ik had verteld. Met mijn toestemming.

Dat hij het beter vond om op de oude voet door te gaan. En geen verandering wat betreft medicatie.

Morgen het volgende gesprek.

En dan hopelijk duidelijkheid. 

Voor mijn huisarts en voor mij.

Liefs Joanne💓