Afscheid

We zeggen het zo vaak tegen elkaar: "Wat is je grootste wens? Wat is je goede voornemen?"

En dan zeg ik altijd hetzelfde: "Gezond zijn en gezond blijven. Zover als je dat zelf in de hand hebt'.

Dat borrelde bij mij omhoog toen ik pas geleden een goede vriend van jongste zoon sprak. Zijn moeder is al jaren ziek. Alleenstaand. En ze is een traject in gegaan van euthanasie Ik schrok ervan. Twee jaar jonger dan ik ben. Maar na drie herseninfarcten, niets meer kunnen, wilde zij niet verder. Vijf en een half jaar heeft het geduurd. Totdat zij toestemming kreeg.

Altijd pijn, van de vroege morgen tot de late avond, het lijkt niet te bevatten. 

Haar kinderen, haar kleinkinderen, ze kon niet verder. En ze werd begrepen.

"Het is goed zo", zei vriend van zoon. "Hoe moeilijk het ook is.

En vanmiddag was het zover. Vandaag was zij in mijn gedachten. Nog steeds. Ik hoop dat zij nu haar rust heeft gevonden.

Ik ben altijd heel open geweest over mijn afscheid. De kinderen weten wat ik wil. Lief ook, al onthoud hij dat niet.

Het overlijden van mijn moeder en het afscheid komt ook weer naar boven. Hoe kostbaar waren de momenten met z'n tweetjes in het ziekenhuis. 's Avonds in het halfdonker hadden wij heel intieme gesprekken. En namen afscheid alsof het de laatste keer was. Twee weken later overleed zij. Heel onverwachts.

Ik herinner mij de dag dat mijn broers, schoonzussen, Lief en ik haar afscheid bespraken. Het was een dag met een lach en een traan. Samen eten en later op de avond haar nog een keer zien.

De gang naar de notaris en later de verdeling van de erfenis, haar huis leeg halen. Ik koester het. 

Dat gun ik vriend van jongste zoon ook. Dat hij met een goed gevoel hier op kan terug kijken. Want hoe triest ook, je moet verder.

Met haar voor altijd in je hart.

Liefs Joanne