Oeps!
"Mar, je moet goed opletten hoor".
Marieke zuchtte voor de honderdste keer.
"Ze kunnen tegenwoordig zelfs je stem nadoen. Niet intrappen schat"
Stijn was overbezorgd. Een beetje teveel.
"Ik ga nog even boodschappen doen. Stijn pakte zijn autosleutels en ze kreeg een vluchtige zoen op haar wang.
"Niet open doen voor onbekenden".
De telefoon ging.
"Help Mar! Ik lig in de sloot. Help! Ik hou van je".
Zijn stem stierf weg en toen was het stil.
"Oplichter!!"riep Marieke.
Daar trapte ze niet in.
Een uur later ging de bel.
Twee agenten stonden voor de deur.
"Bent U mevrouw......
Liefs Joanne
Verschrikkelijk, zo erg. Hoe bedenk je het.
BeantwoordenVerwijderenIk heb het met tranen in de ogen gelezen. Van het lachen weliswaar, maar toch....
Ik had het geschreven voor de opdracht 101.
VerwijderenMaar toen kwam.ik erachter dat het woord 'rusten' was. Ik wilde het toch wel plaatsen.
Gelukkig fictief maar wel hedendaags met al die oplichting
Liefs Joanne ๐๐งก