Openheid
Ik ben altijd erg open geweest. Tegenover mensen en op mijn blog. Vertelde heel veel. Maar internet blijft internet. En je kunt nu eenmaal niet alles vertellen. Soms zit ik niet lekker in mijn vel. Dat merk je aan verschillende dingen.
"De planten lopen naar de waterkraan",zegt Lief dan. Een zielig hoopje, net als ik soms. Maar ik krabbel altijd weer op. Die openheid heb ik niet van mijn ouders. Gesloten als oesters waren ze. Vertelden eigenlijk niet veel.
Ik weet nog dat ik twaalf was. Ik was de ramen aan het lappen aan de buitenkant van de flat. Mijn moeder kwam gedag zeggen. Ze ging samen met mijn vader naar het ziekenhuis. Ze vertelden niet waarom. 39 jaar was ze. Baarmoederhalskanker bleek later. Nou ja, toen ik het hoorde heel veel later. Het was ernstig en kantje boord. Ze had er zomaar niet meer kunnen zijn.
Wij kregen thuishulp. De hele dag. Maanden. En om de zes weken iemand anders.
Mijn moeder was net uit het ziekenhuis toen 's avonds laat de dokter kwam. Bleek het de Spaanse of Mexicaanse griep te zijn. Doodziek was ze. Net na de operatie.
Het herstel heeft lang geduurd. Fysiek en mentaal.
Mijn vader ruimde in januari de kerstboom op. Het schoot in zijn rug. In februari ging hij met pensioen en in december overleed hij.
Longkanker. Er werd niet over gepraat. Nergens over. Alsof het niet bestond. Niet met mijn moeder en ook niet met mijn vader. Hoe goed het contact ook was, het werd er niet beter op. Heel nukkig en chagrijnig was hij.
Hij was 55, ik 26 toen hij overleed. Soms overvalt het mij. Dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Hoe anders ging het met mijn moeder. Zachter geworden in de loop der jaren.
De laatste maand in het ziekenhuis hebben wij veel gepraat. En elke avond nam ik afscheid alsof het de laatste keer was. Een kus, een knuffel.
Toen zij onverwachts overleed was alles uitgesproken en besproken.
Die openheid vind ik fijn. Ik bespreek alles met mijn kinderen. Mijn bonusvader had Alzheimer.
" Als ik raar ga doen moet je mij naar de dokter slepen,", zei ik.
Zelfs mijn afscheid, daar weten ze alles van.
Er gebeurt best veel wat ik niet altijd kan zeggen. Of wil zeggen. Mijn blog is toch een beetje mijn uitlaatklep. En soms is het hier wat stiller. Dan heb ik even een moment nodig.
Maar ik krabbel altijd weer op.
Liefs Joanne 😘🧡
Toen ik met bloggen begon heb ik met echtgenoot de afspraak gemaakt geen privézaken te behandelen. Ik hou me aan die afspraak zeker waar het hem betreft. Bloggen over mijn gehoortoestel (bijvoorbeeld) doe ik wel. En als het over onze kleinkinderen gaat noem ik geen namen. Soms is het wel lastig want er gebeuren wel eens dingen waarover je wilt schrijven, ik probeer er dan een anonieme draai aan te geven. Van één ding moet je goed doordrongen zijn als iets op internet staat gaat het er nooit meer af. Gelukkig ben ik wel met openheid opgevoed en dat in een tijd dat het niet zo de gewoonte was. Ik hoop dat je momenteel goed in je vel steekt.
BeantwoordenVerwijderenIk ben erg open geweest op een ander blog. Dat ging niet goed.
BeantwoordenVerwijderenIk heb er van geleerd. Alleen Lief weet van mijn blog. Ik heb hem beloofd om geen persoonlijke dingen van de kinderen of kleinkinderen op mijn blog te zetten. Geen namen en geen foto's. Soms vertel ik wat van Lief. Vaak met een knipoog.
Soms vind ik het wel jammer. Want je moet goed nadenken wat je opschrijft.
Liefs Joanne 😘🧡
Er zit een groot verschil tussen open en open. Ondanks (bijna) dagelijks bloggen blijft er altijd wat nieuws te bespreken wanneer ik meelezende vrienden bezoek.
BeantwoordenVerwijderenStilte tussendoor... ik denk dat het erbij hoort. En ik vind je altijd weer.
In het begin was ik heel krampachtig op mijn blog. Mijn man en dochter gaf ik een andere naam. Niemand mocht weten dat ik in de Krimpenerwaard woonde. In mijn hoofd leefde ik ook meer gesloten. Sinds ik therapie heb gehad, boeit het me minder. Maar er is altijd een grens en die zoek ik niet op. Stille periodes horen erbij, denk ik. Je vraagt er niet om, ze overkomen je. Dat je bij mensen in hun hoofd blijft hangen, is een positief teken, Joanne ♥
BeantwoordenVerwijderenIk kwam hier even lezen, je reactie bij mij maakte me nieuwsgierig. En toen viel het kwartje, ik herinner me dat ik al eerder bij je hebt gelezen, via een vroegere weblog die ik had. Ik herken de geslotenheid van onze ouders wel, ook het gevoel van onmacht wat ik had bij het overlijden van mijn ouders, en toch ....voel ik me bevrijd na hun overlijden! Liefs van mij, Geesje https://kreta8.wordpress.com/
BeantwoordenVerwijderenIk heb inderdaad een ander blog gehad. Waar ik erg blij mee was. Maar dat ging fout. Mensen werden op de hoogte gesteld door een persoon en ik heb noodgedwongen mijn blog verwijderd. Wilde ook niet meer bloggen. Inmiddels is het alweer jaren geleden.
BeantwoordenVerwijderenWel voorzichtiger geworden. Geen foto's van kinderen of kleinkinderen. Geen namen. Wat soms moeilijk is. Maak van alles mee wat ik niet op kan schrijven.
Zo jammer.
Liefs Joanne 😘🧡