Mudmasters

-

Heftig, fantastisch, overweldigend en dood vermoeiend.

Zo ongeveer was Mudmasters. Voor de deelnemers.

Om elf uur stonden zoon, schoondochter en kleinkinderen klaar. Ik reed met hen mee. Lief bleef thuis.

Wat was het druk! Eenmaal de auto geparkeerd was het een eind lopen. Denk je dat je er was moest je nog verder. Meelopen met de stroom, een brug over, het leek wel de Vierdaagse van Nijmegen. Al heb ik die nooit gelopen.

Toen was het aansluiten om je in te schrijven. Ik kreeg een bandje als toeschouwer. Zo mocht ik op het festivalterrein.

Iedereen ging zich omkleden en wachtte op het startsein. Het was goed georganiseerd.

Eerst de warming up. Zo'n (vijfhonderd) konden er ook meer zijn begonnen de aan de warming up.

Dat was een van de vele groepen die dag. Zo'n 20.000 duizend deelnemers. En dan nog de toeschouwers.

En links........

En rechts......

En links......

En rechts......

Het begin was een feestje. De rest was afzien. Vol goede moed begonnen maar hoe meer je onder de modder zat hoe zwaarder het werd. Ik stond bij de Brain Freeze. Eerst klimmen en dan van een glijbaan een ijsbad in. 

Zooooo koud, riep iedereen.

Kleindochter en ik liepen met een tante van schoondochter mee. We liepen verkeerd. Ik zag iedereen voorbij komen behalve familie.

Terug naar het begin en de andere kant op. Ik had een tas mee met water en wat eten. Die werd steeds zwaarder en het werd steeds warmer.

Uiteindelijk besloten om uit elkaar te gaan. Kleindochter ging in het gras liggen en ik ernaast.

" Wij zijn hetzelfde, he oma, wij houden van toetjes en niet van wandelen"

Ik moest lachen. 

Wij hebben veel gelopen. Ruim twee uur. 12.000 stappen. 

Wij stonden bij een grote glijbaan. Iedereen werd gelanceerd. Pffff ...  

Het werd tijd om bij de finish te staan. Mijn telefoon in de aanslag om de aankomst te filmen.

Maar dat duurde en duurde. Na drie kwartier kwam een boomlange vent voor mij staan. Ik zag niets meer. Een minuut later was hij weg en stond schoondochter voor mijn neus 

" Je bent te laat", zei ze lachend.

Ze hebben het volbracht, Moe, overal spierpijn en onder de modder.

Na afloop zat iedereen in het gras. De muziek van Qmusic schalde over het terrein. De patatjes de smaakten heerlijk. 

' s Avonds de voetjes omhoog. Alsof ik een marathon heb gelopen. Maar het was zo leuk.

" Volgend jaar weer?" vroeg schoondochter.

Liefs Joanne 😘🧡

Reacties

  1. Mirjam Kakelbont26 september 2023 om 12:29

    Natuurlijk gaan jullie volgend jaar mee. Mijn felicitaties voor de gefinishte sporters!
    Ik heb zo gelachen: " Wij zijn hetzelfde, he oma, wij houden van toetjes en niet van wandelen"
    Prachtig. Niets meer aan doen.
    Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. geesje1 oktober 2023 om 18:29

    Leuk zo'n dagje "meelopen" en al helemaal met zo'n prachtig kleinkind, natuurlijk zijn jullie meer van de toetjes! liefs, Geesje

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Wolletje

-
Mijn jongste broer heeft een hondje. Wolletje. Zo noem ik hem maar even. Hij is ook wollig. Hij is al een paar keer komen logeren. Een paar dagen, een week, maar niet zo lang als nu. Drie weken. Ze gaan op vakantie. Sinds lange tijd. Hebben het de afgelopen tijd moeilijk gehad. Alles is nu wat rustiger en ze besloten sinds vier jaar weer op vakantie te gaan.  Hun zoon die dan vaak bijspringt moet werken. En dan is Wolletje de hele dag alleen. Dus vroeg broer of ik er voor open stond. Ik zei spontaan ja, drie maanden geleden. En nu is ie er. De eerste nacht zit erop. Hij is makkelijk, lief en ligt graag op je voeten. Je kunt rustig een kop koffie drinken voordat je hem uitlaat. Drie keer per dag. Het laatste rondje rond acht uur , s avonds. Gelukkig niet om elf uur in het donker. Ik heb slecht geslapen. Zeg altijd spontaan ja en ga dan nadenken. De zorg voor iemand. De eerste keer zonder Lief. Hij was ook gek op Wolletje. Zochten elkaar ook altijd op. Maar hij ligt nu rustig in zijn...
Meer lezen