Het afscheid

-

En toen was het 14 februari. De kinderen kwamen eind van de ochtend nog even langs. Alles was gezegd en geregeld. 

Stil zaten wij bij elkaar. Onze gedachten gingen naar die middag. Eind van de middag. Want de crematie was pas om half vijf. Om vier uur werden wij verwacht.

Nog even een half uurtje onder elkaar. Bij Lief. Mijn man en hun vader, schoonvader en opa. Het bloemstuk was erg mooi. Een beetje wild, zoals ik gevraagd had. Zo was Lief ook wel een beetje. Zeker in zijn jonge jaren.

Wij zaten allemaal bij elkaar. De muziek was mooi de foto collages prachtig. Soms emotioneel, soms met een lach. 

De kleinkinderen hebben elk een kaars aangestoken. En toen was er muziek met foto's van de kleinkinderen.

Ik heb ook gesproken. Als laatste. Veel geoefend thuis. En met mijn zoons naast mij ging het goed.

Tot het laatste stuk. Toen het erg persoonlijk werd. Toen kwamen de tranen.

Ik ga je heel erg missen.

Dag Lief

Dikke kus

Na de ontvangst in de koffiekamer gingen de kinderen nog even mee naar mijn huis.

Herinneringen werden opgehaald. Gelachen en gehuild.

Om 10 uur gingen ze weg.

En toen was het stil.........

Liefs Joanne 😘 🧡 

Reacties

  1. Ferrara19 maart 2025 om 18:10

    Toch een goed gevoel overgehouden dat je hebt gesproken tijdens de uitvaart van je Lief?
    Ik heb het ook gered. Blij dat ik het heb gedaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem19 maart 2025 om 19:10

    Fijn dat je kon spreken Joanne. Goed afscheid kunnen nemen. En ook samen met kinderen en kleinkinderen.
    Heel veel sterkte met de stilte om je heen en het vinden van een nieuw ritme. Groet, Bineke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Joanne19 maart 2025 om 20:50

    @Ferrara
    Ik durfde het niet. Maar de uitvaartbegeleider zei dat ik het moest proberen. En dat een van de kinderen het over kon nemen als het niet ging.
    Zo blij dat ik het gedaan heb.
    Want dit was mijn afscheid. Toen Lief in het ziekenhuis lag werd ik ook ziek. Zo ziek dat ik niet naar het ziekenhuis kon. Dus ik heb hem niet meer gesproken. En toen jongste zoon mij ophaalde lag hij aan de beademing op de IC.
    Ik heb het daar nog steeds moeilijk mee. Dat er geen afscheid was. De kinderen ook. Die zeiden tegen hun vader...tot morgen....maar er was geen morgen meer.
    Het afscheid was mooi. Het geeft mij en de kinderen een goed gevoel.
    En nu verder zonder Lief.

    Liefs Joanne 😘🧡

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Wolletje

-
Mijn jongste broer heeft een hondje. Wolletje. Zo noem ik hem maar even. Hij is ook wollig. Hij is al een paar keer komen logeren. Een paar dagen, een week, maar niet zo lang als nu. Drie weken. Ze gaan op vakantie. Sinds lange tijd. Hebben het de afgelopen tijd moeilijk gehad. Alles is nu wat rustiger en ze besloten sinds vier jaar weer op vakantie te gaan.  Hun zoon die dan vaak bijspringt moet werken. En dan is Wolletje de hele dag alleen. Dus vroeg broer of ik er voor open stond. Ik zei spontaan ja, drie maanden geleden. En nu is ie er. De eerste nacht zit erop. Hij is makkelijk, lief en ligt graag op je voeten. Je kunt rustig een kop koffie drinken voordat je hem uitlaat. Drie keer per dag. Het laatste rondje rond acht uur , s avonds. Gelukkig niet om elf uur in het donker. Ik heb slecht geslapen. Zeg altijd spontaan ja en ga dan nadenken. De zorg voor iemand. De eerste keer zonder Lief. Hij was ook gek op Wolletje. Zochten elkaar ook altijd op. Maar hij ligt nu rustig in zijn...
Meer lezen