Begrip

Mijn vader overleed toen hij 55 jaar was. Mijn moeder was 53 jaar en stortte helemaal in.

Hij was ziek, had longkanker en toch komt het overlijden onverwachts. Tussen Kerst en Oud en Nieuw.

Ik was 26. Had inmiddels twee kinderen en woonde niet om de hoek. Ik belde elke morgen om negen uur . Vroeg hoe het ging. Maar het ging niet. Ze huilde veel en wilde ook niets.

Ik probeerde elke dag haar er een beetje bovenop te helpen. Via de telefoon. Met Lief ging ik er ook vaak heen.

Maar het bleef aanmodderen. Hoe vaak ik ook belde, haar troostte.

Ze zou naar mij toekomen. Met de trein. Maar ze belde af. Het ging niet. Inmiddels zes maanden verder was het nog steeds een hoopje ellende. In mijn ogen dan.

"Komt nu maar. Je kunt bij mij ook naar bed"

Ze zei dat ze ziek was.

En ze kwam. Ging regelrecht bij mij naar bed .

Ik had wat lekkers gehaald.

Toen Lief uit zijn werk kwam kwam mijn moeder ook beneden. Het ging wat beter. En ja, dat lekkers wilde ze wel.

We zijn nog uit eten geweest. Ze knapte op. Lachte om de grapjes van Lief.

Hij bracht haar later op de avond weer thuis.

De volgende ochtend belde ik haar zoals gebruikelijk om negen uur. In de ochtend.

En ik kreeg hetzelfde zielige hoopje aan de lijn. 

Huilen, huilen, huilen.

Ik begreep er niets van. Het ging toch beter?

Daar moet ik nu vaak aan denken. Nu ik zelf in zo'n situatie zit.

De ene dag gaat beter dan de andere. Soms hoor ik een liedje op de radio en neurie zachtjes mee.

Om een paar uur later door iets kleins in huilen uit te barsten.

Als ik denk dat het redelijk gaat sta ik de volgende ochtend triest op.

Mijn gedachten gaan dan uit naar mijn moeder. Het begrip dat ik nu heb voor haar verdriet.

Ik verloor mijn vader maar zij haar partner.

En dat is toch iets heel anders.

Liefs Joanne 😘 🧡