zaterdag 25 januari 2020

Emotioneel

Mijn jongste broertje was donderdag jarig. Ik was bijna twaalf toen hij geboren werd. Een nakomertje. Voor mij een levende pop.
Ik tutte wat af met hem. Samen wandelen, samen in de zandbak. Ik sleepte hem overal mee naar toe. Niet letterlijk natuurlijk. Maar ik was een vrijwillige oppas.

Het was een roerig jaar, 1967. Weer een baby in huis met net iets te weinig slaapkamers. Ik had er eentje voor mij alleen, mijn broers sliepen samen op een kamer en mijn ouders met mijn jongste broertje. Die ook ouder werd natuurlijk.

Mijn moeder begon te kwakkelen, Daar had ik geen erg in. Met twaalf jaar ben je met hele andere dingen bezig. Voor het eerst naar de middelbare school. Wat geen succes was trouwens.
Vriendjes of vriendinnetjes had ik niet. Behalve een buurmeisje die helaas ging verhuizen.

Dus stortte ik mij op mijn broertje. Die zomer gingen wij kamperen. Dat deden mijn ouders graag en ook met een baby van zes maanden. Maar ik bood mij aan. Dus werd er regelmatig het kampeerterrein verkend.

Het begon zo mooi, 1967. Het eindigde dramatisch. Mijn moeder werd in het ziekenhuis opgenomen met baarmoederhalskanker. Dat wist ik toen niet.
Ik herinner mij een foto van mijn broertje toen hij een maand of 10 was. In de kinderstoel. Later zag ik een foto van hem in dezelfde kinderstoel, twee maanden later. Met een taart met één kaarsje. Zo'n verschil.

Het was een beetje een chaos bij ons thuis. Mijn moeder doodziek op bed, een huishoudelijke hulp, mijn vader die een beetje ontredderd rondliep en nog drie kinderen 14, 12 en 5 jaar oud.
Het waren moeilijke maanden, moeilijke jaren.Later werd ons verteld wat er nu precies aan de hand was. De ziekte van mijn moeder, het pesten op school, soms ontvluchtte ik de boel en ging met mijn broertje wandelen. Ik kon mijn ouders in deze tijd niet ook nog eens met mijn problemen opzadelen.

Gek eigenlijk hoe alles weer bovenkomt als je naar een tv programma kijkt. 'Over mijn lijk'.
Een emotioneel beladen programma die ik in mijn eentje kijk. Twee vrouwen hebben baarmoederhalskanker. Rond de dertig jaar.
Het komt echt binnen.

De ziekte en het programma.

3 opmerkingen:

  1. Heftig... en ja zulke programma's kunnen goed doen maar ook niet, altijd weer een afweging of je wel of niet zult gaan kijken he...
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Soms raakt iets je diep vanwege herinneringen. Het is ook iets moois, het helpt je ook dingen een plekje te geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tijd heelt alle wonden, maar niet de littekens.
    Het was een emotionele tijd en je broertje sleepte jou daar doorheen, zonder dat hij het zelf doorhad...
    Sterkte en liefs ♥

    BeantwoordenVerwijderen

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Flexibel

Afgelopen vrijdag opperde zoon of het niet leuk was als de kleinkinderen weer eens kwamen. De anderhalve meter afstand geldt niet voor hen. ...