Een vreemde wereld

Lief ging voor mij naar de apotheek, medicijnen halen. Normaal gesproken een fluitje van een cent.

De ingang werd versperd door een ijverige assistente.

"Bent U ziek?"

"Nee".

"Heeft U koorts?"

"Nee.

"Bent U verkouden?"

"Nee.

"Heeft U een loopneus?"

"Nee.

"Waar komt U voor?"

"Medicijnen ophalen".

"Liggen ze klaar?"

"Ja.

"heeft U een Sms gehad?"

"Ja".

En toen mocht Lief naar binnen. In een lege apotheek annex doktersbezoek en meer. Het gezondheidscentrum was compleet verlaten. Geen assistente achter de balie. Wel twee medewerkers van de apotheek.

Hij hoefde geen nummer te trekken.
Hij vertelde waar hij voor kwam en de medicijnen werden overhandigd. Nou ja, zover als dat het kon achter glas.
Lief moest betalen en contactloos werkte niet dus dat werd pinnen.

"Zijn de toetsen wel ontsmet?"vroeg Lief

"Ehhhh......twee keer per dag", zei de assistente.

Lief begreep er niets van. Zoveel maatregelen. Controleren of je ziek bent, alles achter glas maar zelf loop je gevaar door het pinnen. Wat als er iemand ziek was voor jou en gepind heeft? Je weet maar nooit.

Lief en ik zitten zoveel mogelijk thuis. Ik kom nergens meer. Misschien even in de tuin maar verder niet. Zelf gekozen. Als je dit weekend naar het nieuws keek gingen mijn haren recht overeind staan. Zoveel mensen en zo dicht op elkaar.

Die maatregelen zijn er niet voor niets. En dat is goed. Van mij mogen ze nog iets verder gaan. Voor veel mensen is het moeilijk. Voor ouderen en mensen die eenzaam zijn.

Ik belde van de week met mijn broer die in Brabant woont. Zijn vrouw werkt in de zorg en zijn schoondochter ook. Die werkt met Corona patiënten. Hijst zich elke dag in een pak met maximale bescherming. Ziet hoe hevig het is.

Ik was er stil van. Helden zijn het.

Voorlopig zit ik thuis.Bellen met Zoon en FaceTimen met de kleinkinderen. Die elke dag thuisonderwijs krijgen. Ze vinden het geweldig.

Ik doe voorzichtig, kijk goed uit. Voor anderen en mijzelf. Eind van de week word ik 65. Veel mensen in onze straat zijn overleden toen ze in de zestig waren.

Ik wil niet aan dat rijtje toegevoegd worden.