Rondje boodschappen
Nu ik zoveel thuis zit wil ik het graag gezellig maken. Met kussentjes, vachtjes en foto's. Veel foto's van de kleinkinderen.
Nu had zoon een paar leuke foto's gestuurd. Waarop ze lachten. Een wonder, want bij ons krijgen we ze niet lachend op de foto. Van alles geprobeerd. Zelfs omkopen lukt niet. Dus blij met blije kleinkinderen.
Maar foto's moeten in lijstjes en die had ik niet meer.
"Ik ga een paar lijstjes kopen", zei ik tegen Lief. Maar dat vond hij geen goed idee. Bacteriën zwermen rond. Te druk, teveel van alles. Hij vergeet maar even dat hij zelf naar de supermarkt gaat, een rondje gaat fietsen en wasknijpers koopt omdat de was weg waait.
Waarschijnlijk krijgen de bacteriën geen vat op hem.
"Ik ga mee", zei hij.
"We zoeken een rustige winkel op".
Dus wij naar L.een B.akker. Het was niet druk. De regels stonden groot aangeplakt. Waarvan sommigen waarschijnlijk niets van hadden gelezen.
Via een slalom de winkel door. Medewerkers ontwijken, rechts voorrang geven en zo proberen om te vinden waar je voor kwam.
Niet alles dus vond Lief dat wij best naar een andere winkel konden. Zelfde verhaal. Daar stond met koeienletters op de ramen: "Ja, wij hebben alles goed schoongemaakt!
Een hele geruststelling.
Lief vroeg nog of de mandjes wel schoon waren.
Bij de kassa stond je achter een scherm. Je boodschappen hield je er voor en dat werd gescand. De bon rolde ergens anders uit. Mandje op een speciale plek weggezet. En naar buiten. Pffffff....
Lief had wel zin in een patatje. Dat was zes weken geleden. Dus op naar de snackbar. Daar werd je netjes naar de kassa geleid. Een persoon mocht maar naar binnen dus Lief bleef buiten.
"Ik waai weg", gebaarde hij.
Ik ontsmette mijn handen, wachtte op afstand op mijn bestelling en zocht naar een vluchtroute naar buiten.
De friet was lekker, de fotolijstjes staan geweldig en ik ben blij met mijn vachtje.
Maar man oh man, wat ben ik gesloopt. Van een rondje boodschappen. Niet leuk meer. Je bent alleen maar bezig met mensen ontwijken. Die zelf rakelings langs je heen lopen.
Lief vond het toch beter dat ik thuis bleef.
"Wat ga jij doen?"vroeg ik.
"Een rondje fietsen door de stad", zei hij.
Sommige dingen moet je niet willen begrijpen.
Liefs Joanne
Nu had zoon een paar leuke foto's gestuurd. Waarop ze lachten. Een wonder, want bij ons krijgen we ze niet lachend op de foto. Van alles geprobeerd. Zelfs omkopen lukt niet. Dus blij met blije kleinkinderen.
Maar foto's moeten in lijstjes en die had ik niet meer.
"Ik ga een paar lijstjes kopen", zei ik tegen Lief. Maar dat vond hij geen goed idee. Bacteriën zwermen rond. Te druk, teveel van alles. Hij vergeet maar even dat hij zelf naar de supermarkt gaat, een rondje gaat fietsen en wasknijpers koopt omdat de was weg waait.
Waarschijnlijk krijgen de bacteriën geen vat op hem.
"Ik ga mee", zei hij.
"We zoeken een rustige winkel op".
Dus wij naar L.een B.akker. Het was niet druk. De regels stonden groot aangeplakt. Waarvan sommigen waarschijnlijk niets van hadden gelezen.
Via een slalom de winkel door. Medewerkers ontwijken, rechts voorrang geven en zo proberen om te vinden waar je voor kwam.
Niet alles dus vond Lief dat wij best naar een andere winkel konden. Zelfde verhaal. Daar stond met koeienletters op de ramen: "Ja, wij hebben alles goed schoongemaakt!
Een hele geruststelling.
Lief vroeg nog of de mandjes wel schoon waren.
Bij de kassa stond je achter een scherm. Je boodschappen hield je er voor en dat werd gescand. De bon rolde ergens anders uit. Mandje op een speciale plek weggezet. En naar buiten. Pffffff....
Lief had wel zin in een patatje. Dat was zes weken geleden. Dus op naar de snackbar. Daar werd je netjes naar de kassa geleid. Een persoon mocht maar naar binnen dus Lief bleef buiten.
"Ik waai weg", gebaarde hij.
Ik ontsmette mijn handen, wachtte op afstand op mijn bestelling en zocht naar een vluchtroute naar buiten.
De friet was lekker, de fotolijstjes staan geweldig en ik ben blij met mijn vachtje.
Maar man oh man, wat ben ik gesloopt. Van een rondje boodschappen. Niet leuk meer. Je bent alleen maar bezig met mensen ontwijken. Die zelf rakelings langs je heen lopen.
Lief vond het toch beter dat ik thuis bleef.
"Wat ga jij doen?"vroeg ik.
"Een rondje fietsen door de stad", zei hij.
Sommige dingen moet je niet willen begrijpen.
Liefs Joanne
Fijn dat je er toch even uit bent geweest en dat je goed geslaagd bent en lekker gegeten hebt.
BeantwoordenVerwijderenWinkelen of boodschappen doen is tegenwoordig heel goed nadenken en uitkijken. Niet iedereen let goed op en soms moet je gewoon even wachten tot iemand weg is.
Het is een rare onwerkelijke tijd .In winkels houden veel mensen zich niet aan de regels ,ook vakkenvullers staan rustig met zijn drietjes te kletsen in het gangpad ,en dan hebben ze die mooie hesjes aan over afstand houden ,tja !! Ik hoop zeker dat het virus jouw man niet te pakken krijgt brrr.
BeantwoordenVerwijderenLiefs xx
PS ik gebruik veel jouw blog als ''opstapje'' om andere blogs te kunnen lezen omdat ik al een paar dagen niet op mijn eigen blog kan .Ik hoop dat je het niet erg vind
Natuurlijk niet! Zelf kijk ik ook bij anderen . En gebruik ik hun leeslijst. Zo kom je nog eens leuke blogs tegen.
VerwijderenLiefs Joanne
Mijn man vindt van zichzelf dat hij logisch redeneert. Hahaha! Zo krom, niet te volgen. Ik laat hem maar in zijn waan.
BeantwoordenVerwijderenWinkelen doe je écht niet voor de lol! M'n dochter "moest" gisteren naar Action. Tien kilometer rijden in mijn auto. Het was daar zo verschrikkelijk druk dat ze niet wist hoe snel ze weer naar buiten moest rennen.
Je hebt toch even frisse lucht gesnoven, een patatje gegeten én een lijstje voor je lachende kleinkinderen gekocht. Tel uit je winst!
Lieve groet ♥