Wennen

-
Ik begin er aan te wennen. Aan deze nieuwe situatie. Het voelt niet meer zo gek. Het heeft ook wel iets. Niet die corona natuurlijk maar het verplichte thuiszitten. Zoveel mogelijk dan.

De dag begint in alle rust. Geen wekker, een kopje koffie, ontbijtje, nog een kopje koffie. Lief kijkt graag naar het nieuws, ik op mijn telefoon. Maar alles heel relaxed.
Het oppassen is ineens beëindigd, geen bezoek meer, niet op bezoek gaan. Afgelopen. En dan word je een beetje op jezelf terug geworpen.

Inmiddels is mijn hele huis schoon, inclusief alle kasten. Nu bezig met de administratie. Dat is niet zoveel werk. Alle betalingen gaan automatisch.
Er gaat minder geld uit. De auto staat meer stil dan dat ie rijdt. Maar dat komt wel weer.

Ik mist wel het contact met zoon, schoondochter en kleinkinderen. Het zwaaien op afstand werd het nieuwe normaal. Ik moest wel even slikken toen ik 65 werd. Geen bezoek, helemaal niets. Een gebakje met Lief wat ook gezellig was.

Vandaag was schoondochter jarig en wij gingen op bezoek. Naar binnen dit keer. De kleinkinderen waren ingelicht om afstand te houden wat ze ook netjes deden. Best knap voor kinderen van drie en vier jaar.
Het was erg gezellig. Ik genoot echt. Wat had ik dit gemist!

Je gaat de kleine dingen meer waarderen.

Volgende week gaan de kappers weer beginnen. Ik sta op de wachtlijst. Heel erg nodig na bijna vijf maanden. Er is niets meer mee te beginnen.

Het blijft nog steeds uitkijken. Afstand bewaren. Maar dat gaat best goed in de winkels. Buiten op straat hebben de mensen er meer moeite mee.

Maar het nieuwe normaal begint een beetje normaal te worden.

Liefs Joanne

Reacties

  1. nicole orriens8 mei 2020 om 08:56

    Ik vind het op een bepaalde manier ook wel iets hebben. Het haalt voor mijn gevoel de druk van de ketel. Je kunt niets, je mag niets. Dus dan mag je rust voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. kliefje8 mei 2020 om 17:21

    Mijn leven is niet veel veranderd, gelukkig.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Elisabeth8 mei 2020 om 18:17

    Ik ben er aan gewent om thuis te zijn al heel lang behalve de boodschappen doen want dat doe ik wel zelf .Ik mis mijn dochter heel erg ondanks dat we geen mensen zijn die tig keer bij elkaar zitten .Gisteren kregen we een heel lieve kaart met een knuffel op afstand en dan jank ik want wat zou ik haar graag even stevig vasthouden want ook zij heeft het er moeilijk mee.Mijn haar pff niet meer om aan te zien en ik hoop dat mijn kapster wel doorgaat al zal er vast dan wel een lange wachtlijst zijn .
    Liefs xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mirjam Kakelbont12 mei 2020 om 22:13

    Ik heb een afspraak voor 22 mei gemaakt bij de kapper. Die twee weken kunnen er ook wel bij (-:
    Mijn leven is niet zo heel veel veranderd maar wat wil ik graag terug naar normaal.
    Lieve groet ♥

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen