Racisme deel twee
Ik had er nooit mee te maken, met racisme, toen ik nog jong was. Het ging een rol spelen toen ik Lief ontmoette. Een Nederlander met een kleurtje. Geboren in Nederlands-Indië.
Dat er gediscrimineerd werd dat werd al snel duidelijk. Als wij uitgingen en wij wilden bij een discotheek naar binnen dan was ie vol. Terwijl het stel achter ons, een blank stel om het maar te zeggen wel naar binnen mocht. Lief was het gewend, ik niet.
En het was vreselijk om zo behandeld te worden. Op de lagere school had hij ook veel te verduren.
"Allochtoon ga terug naar je land".
Dat Nederland zijn vaderland was ging er niet in.
Toen wij pas getrouwd waren was er die treinkaping door de Molukkers. En het was groot nieuws.
Lief werd er op aangekeken. Hij was toch ook van dat soort?
"Allemaal in een bootje zetten en dan lek prikken op zee".
Sommige mensen weten niet wat ze zeggen.
Onze kinderen hadden allemaal gekleurde vriendjes. Uit Suriname, Marokko, Turkije. De ouders dan of grootouders want de kinderen zelf zijn hier geboren.
Wij wonen in een culturele buurt. En de vriendjes uit de straat zaten ook bij elkaar in de klas.
Het was altijd een gezellige boel bij ons thuis. Met al die vriendjes.
Ik vind het normaal. En dat moet ook. Naast elkaar leven. Met elkaar leven. In vrede.
Hoe moeilijk kan het zijn.
Liefs Joanne
Dat er gediscrimineerd werd dat werd al snel duidelijk. Als wij uitgingen en wij wilden bij een discotheek naar binnen dan was ie vol. Terwijl het stel achter ons, een blank stel om het maar te zeggen wel naar binnen mocht. Lief was het gewend, ik niet.
En het was vreselijk om zo behandeld te worden. Op de lagere school had hij ook veel te verduren.
"Allochtoon ga terug naar je land".
Dat Nederland zijn vaderland was ging er niet in.
Toen wij pas getrouwd waren was er die treinkaping door de Molukkers. En het was groot nieuws.
Lief werd er op aangekeken. Hij was toch ook van dat soort?
"Allemaal in een bootje zetten en dan lek prikken op zee".
Sommige mensen weten niet wat ze zeggen.
Onze kinderen hadden allemaal gekleurde vriendjes. Uit Suriname, Marokko, Turkije. De ouders dan of grootouders want de kinderen zelf zijn hier geboren.
Wij wonen in een culturele buurt. En de vriendjes uit de straat zaten ook bij elkaar in de klas.
Het was altijd een gezellige boel bij ons thuis. Met al die vriendjes.
Ik vind het normaal. En dat moet ook. Naast elkaar leven. Met elkaar leven. In vrede.
Hoe moeilijk kan het zijn.
Liefs Joanne
Ja, voor kinderen is het normaal, totdat de omgeving hen anders vertelt.
BeantwoordenVerwijderenMijn kinderen zijn ook opgegroeid in een multi-culturele omgeving. Turkse, Marokkaanse, Surinaamse, Vietnamese, Chinese en Nederlandse vriendjes. Van racisme was geen sprake. Alhoewel.......mijn jongste dochter’s beste vriend was een jongen van Turkse afkomst. In groep 7 ging hij, zoals bijna iedere zomer, met zijn ouders naar Turkije.
BeantwoordenVerwijderenToen hij kwam met een presentje uit Turkije zei hij tegen M.: ik kan niet me je trouwen
want jij bent ‘n Nederlandse.
Dat is discriminatie, antwoordde mijn dochter.
Ze zijn nog jaren bevriend gebleven.
Mijn dochter heeft een relatie met een man "met een tintje." Zo informeren kennissen naar hem. Pas daarna vragen ze of hij aardig is.
BeantwoordenVerwijderenDat begrijp ik dus niet. Het gaat er toch om hoe iemand vanbinnen is en niet wat de kleur is van zijn huid?
Op de middelbare school had ik een Surinaamse vriendin maar ik mocht niet met haar mee naar huis. Haar moeder wilde geen Nederlandse mensen over de vloer.
Ik las pas een blog waarin Turken en Marokkanen elkaar discrimineren.
Het lijkt onuitroeibaar maar wij doen niet mee!
Lieve groet.
Wat een vervelende dingen heb je meegemaakt toen. Ik mag toch hopen dat dit sindsdien niet meer op die manier aan de orde is. Mijn ouders mochten bijvoorbeeld niet trouwen omdat mijn vader katholiek was en mijn moeder nederlands hervormd. Dat is nu ook totaal niet meer een aandachtspunt gelukkig.
BeantwoordenVerwijderen