Accepteren

Ik heb lang gedacht dat ik moest veranderen. Dat ik dan gelukkiger zou worden. Niet dat ik nu zo ongelukkig ben. Maar er zijn best wat dingetjes die anders zou willen.

Ik kamp al mijn hele leven met een fobie. Straatvrees. Geen enkele arts kon mij daar vanaf helpen. Lief wel tot op zekere hoogte. Ik heb heel wat overwonnen. Van de tijd dat ik alleen maar tot het tuinhek durfde te lopen tot het moment dat ik weer alleen ging winkelen, naar de bieb en niet helemaal verkeerd, mijn rijbewijs gehaald.

Ik heb er wel vijf keer over gedaan en er moest eerst een ongeluk gebeuren voordat ik mijn zenuwen kwijt was. Maar die horen nu eenmaal bij mij.
In een bus of trein stap ik nog steeds niet in mijn eentje.Maar de uitgang in winkels zoek ik niet meer en de tijd dat ik een boodschappenwagen in de winkel liet staan en de straat op rende ligt ook achter mij.

Maar soms, heel soms speelt het weer op. Als ik moe ben of als mijn hormonen op spelen. Dan kan ik mij er wel druk om maken maar dat heeft geen zin. Gewoon mijn tijd uitzitten.

De paniekaanvallen herken ik ook. Vroeger had ik die vaak. Ik dacht echt dat ik doodging. Vreselijk is dat. Maar je leert er mee leven.

Niet dat ik 's morgens opstond en ineens alles accepteerde, zo ligt het niet. Het is een proces van ik weet niet hoeveel jaar.

Dit is mijn leven en ik moet het er mee doen. En ik heb al veel overwonnen. Zeker nog werk aan de winkel maar er is ook acceptatie.

Dat ik best een fijn leven heb.

Liefs Joanne