Zwijmelen * Vechter* op Zaterdag
jjj
Ik wist al op jonge leeftijd dat hormonen en ik niet samen gaan.
Ik was net achttien toen ik de pil slikte. Het werkte geweldig als voorbehoedsmiddel. De anderhalve meter zou niet misstaan. Ik schold Lief finaal onder de tafel als hij maar een beetje dichtbij kwam. Ik was een echt kreng. Ontplofte als hij zijn voet maar verkeerd zette.
Op aanraden van mijn huisarts en zowat iedereen met de pil gestopt. En toen kwam de oude ik weer bovendrijven.
Hetzelfde met de morning-afterpil. Midden in een kuur gestopt omdat ik er knettergek van werd.
En toen wisten wij het al, zo jong als dat wij waren. De overgang! Ooit!
En die kwam. Toen ik 46 was. In het begin viel het kwartje niet. Ongeveer 10 dagen voordat ik ongesteld werd voelde ik mij raar. Ik kon het niet verklaren. Ik trok mij terug. Ineengedoken in een hoekje op de bank. Moe, lusteloos, onrustig.
Eenmaal ongesteld verdwenen mijn klachten als sneeuw voor de zon. Het heeft nog een paar maanden geduurd voordat ik besefte dat het wel eens de overgang kon zijn.Maar dat het zo'n strijd zou worden had ik nooit gedacht.
Hartkloppingen, zweetaanvallen,opvliegers, wisselende stemmingen, stikchagrijnig. En nog veel meer.
Het was een lijdensweg. Dat vond ik tenminste. De meest enge ziektes kwamen in gedachten voorbij.
Ik werd ook erg duizelig. In de supermarkt liep ik altijd achter een boodschappenwagen. want het overviel mij onverwachts. Een plein durfde ik niet meer over te steken. Bang dat ik neer zou vallen.
Drie weken van de vier was ik behoorlijk ziek. Van het ontbreken van hormonen. Want je lichaam zoekt een nieuwe balans.
Die zoektocht is nog steeds niet voorbij. Die zweetaanvallen heb ik nog steeds. En wisselende stemmingen ook nog.
Ik kan kiplekker mijn bed instappen om de volgende dag doodmoe op te staan. Een goed ontbijt, koffie, niks helpt. Eerst maakte ik mij er druk om. Want ik was heel erg moe.
Nu weet ik dat het een dag duurt en de volgende dag is het gewoon weer normaal. Raar maar waar. Nu zit ik zo'n dag uit.
Zet een kopje thee en kruip op de bank. Een leuke serie of film als afleiding.
Inmiddels ruim 18!! jaar verder ben ik er nog steeds niet vanaf. Ik vroeg aan de huisarts wanneer het een keertje overging.
"Nooit", zei ze. "Je houdt er last van".
Ik ben wel een vechter geworden wat betreft mijn hormonen. Ik ben de strijd aangegaan!
Pfffff..... kijken wie de langste adem heeft.
Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja
Liefs Joanne
Ik wist al op jonge leeftijd dat hormonen en ik niet samen gaan.
Ik was net achttien toen ik de pil slikte. Het werkte geweldig als voorbehoedsmiddel. De anderhalve meter zou niet misstaan. Ik schold Lief finaal onder de tafel als hij maar een beetje dichtbij kwam. Ik was een echt kreng. Ontplofte als hij zijn voet maar verkeerd zette.
Op aanraden van mijn huisarts en zowat iedereen met de pil gestopt. En toen kwam de oude ik weer bovendrijven.
Hetzelfde met de morning-afterpil. Midden in een kuur gestopt omdat ik er knettergek van werd.
En toen wisten wij het al, zo jong als dat wij waren. De overgang! Ooit!
En die kwam. Toen ik 46 was. In het begin viel het kwartje niet. Ongeveer 10 dagen voordat ik ongesteld werd voelde ik mij raar. Ik kon het niet verklaren. Ik trok mij terug. Ineengedoken in een hoekje op de bank. Moe, lusteloos, onrustig.
Eenmaal ongesteld verdwenen mijn klachten als sneeuw voor de zon. Het heeft nog een paar maanden geduurd voordat ik besefte dat het wel eens de overgang kon zijn.Maar dat het zo'n strijd zou worden had ik nooit gedacht.
Hartkloppingen, zweetaanvallen,opvliegers, wisselende stemmingen, stikchagrijnig. En nog veel meer.
Het was een lijdensweg. Dat vond ik tenminste. De meest enge ziektes kwamen in gedachten voorbij.
Ik werd ook erg duizelig. In de supermarkt liep ik altijd achter een boodschappenwagen. want het overviel mij onverwachts. Een plein durfde ik niet meer over te steken. Bang dat ik neer zou vallen.
Drie weken van de vier was ik behoorlijk ziek. Van het ontbreken van hormonen. Want je lichaam zoekt een nieuwe balans.
Die zoektocht is nog steeds niet voorbij. Die zweetaanvallen heb ik nog steeds. En wisselende stemmingen ook nog.
Ik kan kiplekker mijn bed instappen om de volgende dag doodmoe op te staan. Een goed ontbijt, koffie, niks helpt. Eerst maakte ik mij er druk om. Want ik was heel erg moe.
Nu weet ik dat het een dag duurt en de volgende dag is het gewoon weer normaal. Raar maar waar. Nu zit ik zo'n dag uit.
Zet een kopje thee en kruip op de bank. Een leuke serie of film als afleiding.
Inmiddels ruim 18!! jaar verder ben ik er nog steeds niet vanaf. Ik vroeg aan de huisarts wanneer het een keertje overging.
"Nooit", zei ze. "Je houdt er last van".
Ik ben wel een vechter geworden wat betreft mijn hormonen. Ik ben de strijd aangegaan!
Pfffff..... kijken wie de langste adem heeft.
Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja
Liefs Joanne
Arme jij ... arme jullie.... sterke jij!!
BeantwoordenVerwijderenIk was 39 toen de hele fabriek eruit ging en ben sindsdien verlost van de ellende...
Je muziek in de basis bij dit verhaal past voor een strijd ;-0
Liefs en fijn weekend
Heerlijk bijpassend liedje, dat hormonen verhaal is voor mij heel herkenbaar, een vriendin van mij was destijds aan de pil, en precies hetzelfde, geen land mee te bezeilen, zij vond het helaas onzin dus die verkering was gedoemd om te mislukken, hormonen lastig iets...
BeantwoordenVerwijderenWat een ramp die overgang .Ik weet niet meer precies hoelang het geduurd heeft bij mij.Ik begon op mijn 43e en dat kon niet volgens de huisarts want ik was te jong .Later een korte tijd hormonen geslikt en ik veranderde in een duivel echt een vreselijk mens Rond mijn 60e was het ongeveer over .Nu ben ik 69 en heb nog regelmatig een ''verdwaalde'' opvlieger .
BeantwoordenVerwijderenLiefs XXX
Wat een drama die hormonen van jou zeg.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig heb ik er weinig last van gehad. Gek dat het zo'n enorme invloed op een mens kan hebben.
Mooie pzssende muziekerbij. Fijn weekend.
Sinds mijn 25ste heb ik écht last van m'n hormonen. Ik had een extreme vorm van PMS maar mijn huisarts hield 15 vol dat ik naar een psychiater moest. Toen kreeg ik godddank van mijn yogadocente het adres van een gynaecoloog die me medicijnen (hormonen) voorschreef. Na de overgang zou alles beter worden, zei hij. Nou niet dus...
BeantwoordenVerwijderenIk ben blij om één ding: het is niet erfelijk.
Dikke liefs ♥
Och die overgang. Het is alweer meer 10 jaar geleden dat de fabriek er bij mij uitging. Ik had nog de hoop dat het kort maar heftig zou zijn als de overgang geen langzame overgang was, maar een plots gebeuren.
BeantwoordenVerwijderenHelaas... de zweetaanvallen worden nu pas minder. Ik vind er niks aan...