Zwijmelen * Verhuizen* op Zaterdag

-


Vandaag is het 39 jaar geleden dat wij verhuisd zijn. Van een flat naar een mooie eengezinswoning.
Wat voelden wij ons rijk! Behalve een ruime benedenverdieping met open keuken nog twee ruime verdiepingen er bovenop.

39 jaar. De tijd is omgevlogen. Ik zie mij nog zitten op 10 april in de lege vensterbank. De laatste avond in ons oude huis. Ik keek nog eens rond. Het meeste was al verhuisd. Dat hadden Lief en ik gedaan. Met z'n tweetjes.

Er liggen hier veel herinneringen. Goede en slechte. Mijn vader heeft de woning nog gezien. Eén keer. Daarna was hij te ziek om nog te reizen. Maar zo blij dat hij de woning nog kon bewonderen.

De kinderen zijn hier groot geworden. Hun jeugd hebben ze hier doorgebracht. School, vriendjes en vriendinnetjes, allemaal mooie herinneringen.
Mooie zomers, koude winters met zwemles. En binnen was het dan meer dan 30 graden. Zat je met je t-shirt aan midden in de winter.
Ze hebben allemaal hun diploma gehaald. A en B. Verder wilden ze niet, maar het was ook genoeg.

Afscheid van groep 8, de eindmusical en de eerste stappen op de middelbare school. Ik weet het nog goed. Elke keer weer een beetje afscheid nemen van iets.

Ze werden zelfstandig. Hadden ook hun eigen kamer met computer. Hele avonden achter dat ding. En sporten en heeeeel lang douchen.
Uitgaan tot midden in de nacht, nog wat drinken en eten en dan om half vijf op de bank in slaap vallen. Met alle lichten aan.

Ze kregen een vriendin, gingen samen wonen en trouwden. Er kwamen kleinkinderen. Die nu hier spelen. Net als hun ouders.

Nu wonen Lief en ik hier met z'n tweeën. Tot volle tevredenheid. Het ouderlijk huis van de kinderen.

We hopen op nog vele jaren erbij.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

Reacties

  1. MelodyK11 juli 2020 om 14:24

    Zal ik jouw link maar even plaatsen ? ben je vergeten volgens mij ;-)

    FIjnweekend

    BeantwoordenVerwijderen
  2. skar.home.blog12 juli 2020 om 16:17

    Wat een fijn levensverhaal om te lezen, lijkt me heerlijk om eigenlijk al je herinneringen te kunnen bewaren in één huis, hoop voor jullie dat er nog veel mooie momenten mogen bij komen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Elisabeth12 juli 2020 om 20:20

    EEn mooie tijd 39 jaar .Wij hebben 25 jaar in ons vorige huis gewoond en het was mijn thuis ,ik mis het nog steeds .
    Liefs xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. AnneMarie Winter13 juli 2020 om 16:26

    Ik hoop dat jullie er jog lang samrn mogen blijven wonen.
    Zo'n huis ruil je niet in voor een appartement want dat gaat zekermmpijn doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. natasja17 juli 2020 om 22:19

    Ik weet nog hoe lastig ik het vond toen mijn vader vertrok uit het huis waar ik opgegroeid was. Ik was mijn thuis kwijt. Ik kwam vanaf toen niet meer thuis, maar ging bij mijn vader op visite. Ik mis het nog wel hoor.
    Dus ik hoop ook boor je kinderen dat jullie er nog een poosje kunnen blijvn.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen