Bleekneusjes

Vanmiddag zaten Lief en ik in de tuin. Het gesprek kwam op de periode dat mijn moeder in een herstellingsoord zat na het overlijden van mijn vader.

Ze was compleet ingestort en kon niets meer verdragen. Ze kwam in het ziekenhuis terecht en de arts vond dat ze maar een periode van huis moest.

Ik weet niet hoe het kwam maar het gesprek kwam op de vakantiekolonie waar ik heb gezeten. Lief begreep daar niets van. Ik ook niet, eerlijk gezegd. Ik was nog jong, een jaar of zeven.

Een slechte eter, graatmager en 's nachts nog niet zindelijk. Geen ramp zou je zeggen.

Maar in die tijd stuurde de schoolarts je naar een oord om te herstellen.

Van wat?

Op zeven jarige leeftijd?

En dan iemand die heel veel last heeft van heimwee?

Een groot gebouw doemde op in Egmond aan Zee. Veel kinderen liepen er rond. En dat werd mijn verblijf voor zes weken in de zomervakantie.

Bleekneusjes werden wij genoemd. Er heerste een strak regime van rust, reinheid en regelmaat.

Wat ik mij nog wel herinnerde was de vieze havermoutpap die je elke ochtend kreeg. En die bleef net zolang daar staan totdat je alles op had. Met een staalpil.

Melk met dikke vellen erop. Die moest je ook opeten.

Je moest altijd op je rechterzij slapen. Dat was beter. Want je hart zit links en dan ontlaste je dat. Ik slaap nog steeds op mijn rechterzij. Zou het van die tijd komen?  Op mijn linkerzij val ik niet in slaap.

Ik had een lichte bouw. Altijd al gehad. Zelfs op mijn achttiende woog ik 47 kilo en had ik maatje 164. Een kindermaat. Maar ik was gezond. Mankeerde verder niets. 

Maar vroeger dachten ze er schijnbaar anders over. Beddenplassers werden ook gestraft. Dan stond je de volgende morgen met het vieze laken om je nek geknoopt voor de rest van de groep. Zo vernederend.

De eerste drie weken mocht je geen bezoek ontvangen. Brieven mocht je wel schrijven. Een keer per week.Met potlood. Die werden nagelezen voordat ze verstuurd werden. De nare dingen werden uitgegomd.

Sommige kinderen vonden het leuk maar een grote groep vond het traumatisch. En ik behoorde tot de laatste groep.

Ik dacht er eigenlijk nooit meer aan. Mijn moeder heeft waarschijnlijk helemaal niet geweten hoe erg ik het vond. Want ik was een meester in het verbergen van gevoelens.

Misschien heeft het mijn leven mede bepaald. Ik weet het niet. Later werd het een instituut die zenuwpeesjes opving. Echt waar.

Ik had er niet misstaan.

Misschien was het wel de grondslag van mijn onzekerheid. Het pesten wat ik toeliet. Mijn minderwaardigheidscomplex. Het is gewoon gissen.

Maar gelukkig bestaat het niet meer.

Met mijn gewicht is het helemaal goed gekomen. En zindelijk ben ik ook;-). Dat gebeurde gewoon vanzelf. De één is wat vroeger daarmee dan de ander.

Als ik dit zo lees lijkt het wel een strafkamp. Vreselijk. 

Het heeft mij wel mede gevormd voor de rest van mijn leven.

Liefs Joanne