Zwijmelen * 45 jaar en een muzikale reis* op Zaterdag

kk

17 maart 1973. Ik was ziek geweest en ging op zaterdagavond naar mijn favoriete dancing. Vriendloos, vriendinloos dus accepteerde ik een lift van mijn broer die met zijn vriend naar dezelfde dancing ging. Eenmaal daar aangekomen gingen wij ieder onze eigen gang.

Ik voelde dat iemand mij bij mijn arm greep.
"Ik dacht dat je ziek was", zei hij.
"Ik begin maandag weer", zei ik.
Dit liedje werd gedraaid en hij vroeg of ik wilde dansen.
De komende twee uur.

Al maanden collega's. Verder niets. Maar zijn verkering ging uit en de mijne ook.
Ik had al uitgevogeld waar hij op zondag naar toe ging. Lief zat de meisjes niet achterna. De meisjes zaten hem achterna. Ik was dus een klassiek geval.
Hij bracht mij thuis, ik kreeg een zoen en hij zwaaide. "Tot maandag". En dat was dat. Maar ik kreeg hem niet uit mijn gedachten.

Zondagmiddag zag ik hem weer. Hij mij niet. En ik durfde hem niet aan te spreken. Dus toen ik naar huis ging liep ik achter hem. Hij draaide zich om.
"Jij ook hier?"zei hij.
"Goh.... wat toevallig", zei ik. En hij vroeg of ik die avond uit wilde. Ik ben nooit meer weggegaan.

Onze opvoeding en cultuur konden niet meer verschillen. Ik was erg naïef, bedeesd en had weinig ervaring. Ik vond hem spannend. En hij had een auto!
Mijn wereld veranderde. Kwam ik eerst mijn woonplaats niet uit, nu liep ik zomaar op een maandagavond in Amsterdam. Ik zag een café voor het eerst van binnen en was stapelverliefd.
Maar niet alles ging van een leien dakje. Lief had startmoeilijkheden. En een kleurtje.Door dat kleurtje.

Maar hij was vasthoudend. Een maand na onze kennismaking werd ik ziek. En het werd erger. Doodmoe was ik. Niemand wist wat ik had. Geen enkele dokter. En Lief zat elke avond aan mijn bed. Thuis of in het ziekenhuis. Want ik werd regelmatig doorgelicht. Uiteindelijk driekwart jaar later kwam de kwaal aan het licht: de ziekte van Pfeiffer.

Ik heb zes weken geslapen. Ik knapte maar niet op. Het herstel ging langzaam. Lief ging niet meer naar zijn vrienden. Had zijn oude wilde leven vaarwel gezegd. Dat was nou echte liefde.

Ik weet niet eens meer wanneer het was. Ergens half 1974.
Midden in een gesprek zei Lief: "Zullen wij maar trouwen?"
"Best", zei ik.
En dat was het hele huwelijksaanzoek en mijn antwoord. Ik plaag hem er nog wel eens mee.
Plannen werden gesmeed. Maar uiteindelijk zou alles anders verlopen.
Wij verloofden ons op 26 september 1974. De verjaardag van mijn moeder. Ouderwets met een feestje en kaarten die werden rondgestuurd. Paars waren ze.
Wie had dat gedacht na die ene kus op 17 maart?

Onze trouwdag was op vrijdag 15 augustus 1975. Weken van te voren bloedheet. Een hittegolf. Net als nu eigenlijk.
Op de dag zelf kwam de regen met bakken uit de lucht op het moment dat wij bij mijn ouders naar buiten kwamen. Ik ben dat nooit vergeten.
Snikheet in de trouwzaal, iedereen in (bijna) korte broek met het zweet op hun voorhoofd en een hele leuke trouwambtenaar.
En toen was ik mevrouw.

Onze huwelijk kende zijn ups en downs. Drie kinderen, een postnatale depressie, twee verhuizingen en verder heel erg druk., Vooral met de kinderen en verbouwen, verbouwen, verbouwen. Je wordt geleefd. Maar onze liefde heeft veel overwonnen. Het maakte ons sterk.
Ik ben volwassen geworden in mijn huwelijk. Beschermd opgevoed had ik weinig ervaring. Op elk gebied. Dus het was voor mij ook een beetje een avontuur.
Ik moest altijd om twaalf uur thuis zijn. Geen minuut later. En dan begon het pas!
Lief bracht mij netjes thuis.

Na ons huwelijk ging ik helemaal los op zaterdagavond. Naar de nachtfilm. Elvis draaide in die tiijd. Ik vond het geweldig! Zomaar na twaalven de straat op. En ik genoot van de film. Nog steeds waarin gezongen werd. En Lief? Die lag te slapen. Maar hij ging wel elke week mee.

Er volgden ook verdrietige momenten. Het verlies van mijn vader, mijn moeder, mijn bonus papa G. en de broer van Lief.
Ze zijn nog altijd in onze gedachten. Ik mis ze. Ieder op hun eigen manier. En zonder iemand te kort te doen mis ik de gesprekjes met mijn moeder. Zo 's avonds in het ziekenhuis.

Soms vlogen de vonken heen en weer. Lief heeft mij weerbaar gemaakt en ik oefende flink op hem.
Hahahahaha......
Ik gaf vaker mijn mening en bleef dan ook bij mijn standpunt. Ik was erg koppig maar Lief was meestal degen die de eerste stap zette.

Inmiddels allebei met pensioen. Waar wij echt aan moesten wennen. Ineens zit je 24 uur op elkaars lip. Wij moesten echt onze weg daarin vinden.

Vandaag zijn wij 45 jaar getrouwd. Door de corona vieren wij het een beetje anders. Niet uitgebreid met een feestje of in een restaurant. Gewoon bij ons thuis. Met een heerlijke luxe lunch. Koffie en gebak en een hapje en een drankje.

Wij hebben veel meegemaakt en soms was ik echt boos. Hij ook trouwens. Maar wij kunnen niet zonder elkaar. Hij is de liefde van mijn leven. En ik de zijne.

Ik zou nooit een ander willen.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne