Zwijmelen *Mijn bonus papa* op Zaterdag

lll

Eind april 1985. Mijn moeder liet mij een foto zien van een boot.
"Mooi hè?"zei ze glimlachend.
Het begin van een mooie tijd.

Toen mijn vader overleed was mijn moeder lange tijd zo verdrietig. Ze kwam zelfs in een herstellingsoord terecht. Ik belde elke dag. En soms kwam ze naar mij. Ik had twee kleine kinderen en de derde was op komst.

"Misschien is een single avond is voor je", zeiden Lief en ik.
Ze zou er over nadenken.
Dat heeft ze jaren gedaan. Totdat Lief en ik haar gewoon voor de deur hebben afgezet en haar naar binnen zagen gaan.

De volgend dag een stralende moeder aan de lijn. Ze had zo'n leuke vrouw ontmoet! Het zou haar beste vriendin worden. Maar mannen, nee.... dat wilde ze niet.
Maar eentje bleef hardnekkig achter haar aanlopen. Zelf weduwnaar en best eenzaam.

Hij had een boot. Een magisch woord voor mijn moeder die gek op water en varen was.
Dus sleepte ze overal de foto van die boot mee.
Het zou nog een duren eer ik de man achter de boot zag.

Het bleek een goedlachse aardige man te zijn. Geen kinderen. Dus hij kreeg een kant en klaar gezin met vier kinderen en kleinkinderen. Het ging hem goed af en wij namen hem met liefde op in ons leven.

Ze gingen samenwonen en gaven een feest. Mijn moeder bloeide op. In de winter naar Portugal en de zomermaanden waren bestemd voor de boot.

Ze werden ouder en mijn moeder haar zicht ging steeds verder achteruit. Ze zag niet zoveel meer en werd afhankelijk van G.
Maar ze beleefden mooie tijden. Reizen naar Venetië, Zuid-Afrika, Londen en meer. Ze genoten.

Maar het tij keerde. G. werd vergeetachtig. Deed weinig boodschappen meer en haalde de tijden door elkaar.Viel in slaap 's avonds en dacht dat het acht uur was. Maar in wekelijkheid was het half één 's nachts.
Mijn moeder sliep en hij maakte haar wakker. Voor een kopje koffie en een mergpijp. Want dat zouden ze toch doen?

Mijn moeder heeft het lang kunnen verbergen. Voor mijn broers dan. Ik zag het vrij snel. Maar ze wilde niet dat iemand het wist. En zo modderden ze aan.

Ik belde elke avond om half 8. Nam niemand de telefoon op dan ging ik er heen.

Het ging steeds slechter met G. Alzheimer. En uiteindelijk opname in een instelling.

Het was vreselijk. Zo'n lieve man zo te zien aftakelen.

Hij is nog een keer verplaatst naar een zorgcentrum in mijn woonplaats. Daar ging ik regelmatig heen. Voor een wandeling voor een praatje.

Waarschijnlijk kreeg hij een hersenbloeding. Op 23 augustus hebben ze hem in slaap gebracht. We waren er allemaal.

Uiteindelijk is hij 24 augustus 2017 overleden. Anderhalf jaar na mijn moeder. Maandag is dat alweer drie jaar geleden.

Maar hij wordt nog steeds gemist, mijn bonus papa.

En dan zie ik weer mijn moeder met die foto van de boot. En het lachende gezicht van G.

Voor altijd in mijn hart.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne