Zwijmelen * Bonus papa* op Zaterdag

-

 


Vandaag is het de geboortedag van G. Een grote sterke lieve man. Mijn bonus papa.
Gek op zijn moestuin. Ik zie hem nog de keuken binnenkomen met heel veel kilo's sperziebonen die ingevroren moesten worden. Een karweitje voor mijn moeder. Die helemaal niet koken hield! 

Maar ze deed het wel. En dat zou ze nog vele jaren doen.
De verre reizen die ze maakten. Nieuwe herinneringen opbouwden. Overwinteren in Portugal en in de zomer met de boot weg. Ik heb daar mooie herinneringen aan. Menigmaal vonden Lief en ik de weg naar Friesland. Het was goed vertoeven. En aan het eind van de middag werd er Chinees gehaald. G. had de loopplank van de boot tussen twee stoelen gelegd. En daar werd het eten op uitgestald.

Het sloop er in. Zijn vergeetachtigheid. Zijn boosheid en agressie. Hij had er zelf geen erg in. Het was naar om mee te maken. Alzheimer was de diagnose. Lief en ik hebben regelmatig de dokter moeten bellen omdat hij was gevallen.
Hij was ook mantelzorger voor mijn moeder. En dat ging helemaal fout.

Hij werd in het ziekenhuis opgenomen en mijn moeder kon ook niet thuis blijven. Hij heeft de laatste periode van zijn leven in een fijn verzorgingshuis gewoond. Het ging steeds slechter. Je wist nooit wat je aantrof als je op bezoek ging. En ik ging vaak langs. 

Op de terugweg kon ik alles een beetje relativeren voordat ik Lief weer zag. Want meestal ging ik alleen.

Op 24 augustus 2017 is hij overleden.

Hij is nog vaak in mijn gedachten en vandaag een beetje meer.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne

Reacties

  1. Anoniem20 september 2020 om 12:18

    Missen blijft, zeker als het een fijn mens was,

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Iris Papilio20 september 2020 om 17:40

    Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Iris Papilio20 september 2020 om 17:43

    Oeps, nu gaat het opeens wel... Kon niet reageren, bij meer blogspot blogs niet.
    Als je zo’n goede band hebt met iemand zal het gemis blijven! Sterkte Joanne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Iris Papilio20 september 2020 om 17:45

      Vergeet ik nog wat. Prachtig nummer en heel toepasselijk! Je weet altijd zulke mooie muziek te vinden! X

      Verwijderen
  4. natasja26 september 2020 om 00:29

    Zo verdrietig dat zo'n onvoorwaardelijke liefde dan zo eindigt.
    Het ontroert me.
    Vorige week fietste ik bij ons over de boulevard. Daar staan vaak campers geparkeerd waar 'oudjes' dan 's morgens lekker voor hun camper de dag zitten te beginnen. Bij één van de campers was 'hij' 'haar' haar aan het kammen. Vond ik zo lief. En ik dacht: wie weet wat voor verhaal hierachter zit als een man iedere dag het haar van zijn vrouw verzorgt.
    Ik vond het een mooi tafereeltje om te mogen aanschouwen.
    Mooie zwijmel hoor...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen