Wilsverklaring

-

 Er vallen steeds meer mensen om ons heen weg. Heel triest maar soms staan wij daar wel bij stil. Wat wij willen en vooral wat wij niet willen. 

"Wil jij gereanimeerd worden?" vroeg Lief.

"Zeker", zei ik.

"En jij?"

"Natuurlijk", zei Lief. "Maar als ik dat al een paar keer heb meegemaakt dan niet meer".

Ik keek hem niet begrijpend aan.

Het gesprek was het gevolg van de toestand van G. Hoe dat was gegaan. Een soort van passieve euthanasie. Omdat hij de dement was en het zelf op dat moment niet meer kon aangeven. Zijn wilsverklaring lag wel bij de notaris.

"Wil jij gereanimeerd worden?" vraagt Lief weer. "Nee hè?"

Ik dacht dat hij een grapje maakte.

"Ik laat het wel op mijn borst tatoeëren", zei ik. "Zit ik altijd goed".

Maar Lief liet het onderwerp niet los. En ging achter de computer zitten. Ik hoorde hem ijverig typen. En wist waar hij mee bezig was.

"Ik heb wat naar je toe gestuurd", zei hij. Ik krijg tegenwoordig alles via mijn mail op mijn telefoon.

Zijn wilsverklaring. Wat hij wel en wat hij niet wilde. Of ik het door wilde lezen.

"Goed hoor", zei ik.

"Nu jij nog", zei hij.

"Ik ga er heel goed over nadenken", zei ik.

"Weet je dat twee op de drie vrouwen dement wordt", zei Lief. "Jij wordt dus dement".

"Ik word dement, jij bent het al ", zei ik.

En toen moesten wij toch wel lachen.

Liefs Joanne


Reacties

  1. Anoniem28 oktober 2020 om 08:07

    Goed om dat te regelen, geeft helderheid en rust.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Iris Papilio28 oktober 2020 om 09:30

    Ben ook nog steeds met de NOODMAP bezig en het leeswerk voor het LEVENSTESTAMENT!
    Nou ja... bezig? Niet echt anders was het allang af en dat is wel iets wat moet gebeuren!
    Groot gelijk dat jullie het in ieder geval elkaar laten weten wat je wel en niet wilt! Maar realiseer je wel, rechtsgeldig is het niet op die manier...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mirjam kakelbont28 oktober 2020 om 22:15

    Mijn man en dochter weten al wat ik wil: niet reanimeren, geen beademing op de IC en niets rekken. Klinkt rigoureus maar zo wil ik het. Ik denk nog na over een tatoeage.
    Het is rechtsgeldig wanneer je het doorgeeft aan je huisarts. Die geef je een kopie. Soms willen ze ieder jaar een nieuwe wilsverklaring. Dan onderteken je de oude en zet er een nieuwe datum onder. Geef het ook door aan je kinderen!
    Ik heb hard gelachen om je laatste regels, heerlijk!
    Lieve groet ♥

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen