Zwijmelen *Onbetaalbaar* op Zaterdag

ll

Het is een rare tijd. Het is een nare tijd. Het leven en de wereld staat ineens op zijn kop. Wat eerst zo normaal was kan niet meer. Je weet pas wat je hebt als het er niet meer is.

Nu waren en zijn Lief en ik geen uitgaanstypes. Of mensen die graag op vakantie gaan. Dus wat dat betreft zou het voor ons mee moeten vallen. Maar het valt niet mee. Vrijwel geen bezoek, ook niet op bezoek bij mijn broers.

Zoon al een maand of zeven niet geknuffeld. Of schoondochter. Wel de kleinkinderen. En dezelfde kleinkinderen zijn een lichtje in onze donkere dagen. Want wat kunnen wij daar van genieten. Zo onbevangen.

De ene week komen zij alleen spelen, de week daarna blijven ze eten en een week later een nachtje logeren. Ze zijn al helemaal gewend. En dit weekend was het weer zover.

Ze hadden een studiedag dus stonden wij halverwege de ochtend op de stoep. Schoondochter werkt thuis dus het kwam goed uit. Kleien, kleuren en vooral de speeltuin is een favoriete plek. Er wordt dan ook veel geschommeld, in de draaimolen, van de glijbaan en wat er verder nog is.

Maar ze wilden ook graag naar een andere speeltuin. Ik ben verder niet zo gewend dan de standaard speeltuinen maar dat was niet de bedoeling. Dus in de auto op zoek naar een leuke speelplek. Ik had mijn telefoon thuis laten liggen dus werd het een zoektocht.

"Zijn wij er al?" klonk het regelmatig vanaf de achterbank.

Uiteindelijk vonden wij er één. En wat hadden ze een pret. En wij ook. Want het is echt genieten. Maar aan alles komt een eind en moesten wij weer op huis aan.

"Zijn wij nog in Nederland?" vroeg kleinzoon. Want wij hadden best een stukje gereden.

Ik moest lachen, net als Lief.

Het was een fijn weekend. Begin van de avond brachten wij ze weer terug. Na een knuffel van de kleinkinderen stapten wij weer in de auto. Nagezwaaid door hetzelfde tweetal met hun gezicht  tegen het raam geplakt.

Het was stil toen wij weer thuis waren. Maar wat was het gezellig!

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne