De corona teststraat

Vroeger was je gewoon verkouden. Tegenwoordig is niets meer 'gewoon' . Zelfs een verkoudheid niet.

Gisteren was de crematie van mijn nicht. Lief en ik waren de enigen van onze kant van de familie. Mijn neef wilde het klein houden en ook door corona ben je erg beperkt. Ik had mooie bloemen besteld die ik 's morgens heb opgehaald. Een bijpassende kaart met onze namen.

Ik zag er tegenop. Nu is een crematie nooit leuk maar dit keer voelde het zo anders. Ik wist ook niet hoe alles zou gaan. 

Het stormde behoorlijk op de heenweg. Een kleine vijf kwartier waren wij wel onderweg. Ik wilde graag op tijd zijn maar uiteindelijk waren wij te vroeg. Ik zag mijn andere neef met zijn vrouw en nog een paar anderen buiten staan. Mondkapje op en wij zijn erbij gaan staan. Het was koud!!

Uiteindelijk 25 minuten daar gestaan. Toen konden wij naar binnen. Op gepaste afstand. Binnen werd uitgelegd hoe alles ging. Met mondkapje. In de aula tijdens de plechtigheid mocht ie af. Wij hebben nog afscheid genomen. vanaf een afstand. Ik durfde niet dichterbij te gaan staan. Want dat deed niemand. Een zee van bloemen omringde de kist.

De plechtigheid duurde een uur. Ongeveer dertig mensen waren aanwezig. Lief had de anderhalve meter in gedachten want zo zaten wij ook naast elkaar.

Er was wel een koffietafel. Maar na een kwartier gingen de eerste mensen al weg en na twintig minuten was iedereen vertrokken.

Wij werden naar de uitgang begeleid. Met mondkapje.

"Waar zijn we?" vroeg Lief. Wij stonden aan de achterkant van het crematorium. En midden in een wolkbreuk. Zonder paraplu. Het was een stuk lopen naar de auto. Drijfnat kwamen wij daar aan.

Eenmaal thuis had ik het koud. Omgekleed en op de bank gekropen. Hoofdpijn en ik voelde een verkoudheid opkomen.

's Avonds goed verkouden en niet lekker. Slecht geslapen en mijn verkoudheid werd steeds erger.

Ik wist niet wat ik moest doen. Zoon zou komen maar die heb ik afgebeld. Ik heb de corona informatielijn gebeld. Uitgelegd wat ik had en gevraagd wat ik moest doen. Want erg verkouden, een loopneus, niezen en hoofdpijn kan ook wat anders zijn tegenwoordig.

Ze vond het verstandig om mij te laten testen.

En zo ging ik vanmiddag door de teststraat. De horrorverhalen heb ik maar even geparkeerd. Eerlijk gezegd was het een fluitje van een cent. Niets gemerkt, nou ja.... haast niets.

Nu binnen blijven. Over 48 uur krijg ik de uitslag.

Misschien had ik de verkoudheid al onder mijn leden. Misschien kou gevat tijdens het wachten buiten. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik in gezelschap was van dertig mensen. En zoon heeft MS. Dus neem ik het zekere voor het onzekere. Niet zozeer voor mijzelf maar voor anderen.

Nu afwachten.

Update: De uitslag is negatief. Gelukkig!

Liefs Joanne