maandag 30 november 2020

Gewichtige zaken

Vroeger was ik graatje mager. Het was gewoon mijn bouw. Blij was ik niet. Want voor mijn gevoel bleven de vormen zoals je dat zo mooi zegt ook weg. Een bril, een beugel, zo plat als een dubbeltje, ik was geen schoonheid. Het maakte mij onzeker. En dat straalde ik schijnbaar uit. Ik werd het bekende pispaaltje van de klas. Heel erg lang.

Ik ben, vind ik zelf, redelijk goed opgedroogd. Beugel weg, van mijn eerste salaris lenzen gekocht en met de vormen is het helemaal goed gekomen.

Ik was erg slank. Maatje 32. Of een kindermaat. Ook toen ik achttien was. Wel makkelijk. Ik kon heel Jamin leeg eten en kwam geen gram aan.
Dat bleef niet altijd zo. Na mijn eerste zwangerschap bleven er twee kilo's aan mijn lijf plakken. En daarna ging het snel. Want ik snoepte niet minder en Lief deed vrolijk mee. 

Totdat iemand mij een varken noemde en knorgeluiden maakte. Tot die tijd voelde ik mij prima. Zat goed in mijn vel. Maar die ene opmerking zette mijn leven op zijn kop. Ik ging lijnen. Daar schoot ik in door. Van maat 44 naar maatje 36. Soms 34.

Op het randje van anorexia gestaan. Want ik wilde niet meer eten. Het minimale. Zei vaak dat ik geen honger had of al wat had gegeten.
Maar Lief ging opletten en ging naast mij zitten terwijl ik at.
"Je bord leegeten", zei hij.
Ik vond hem vervelend. Ik kreeg zoveel complimentjes. Als ik in de spiegel keek was ik nog steeds dik.
Een vertekend beeld.

Langzaam ging ik weer wat meer eten. Maar ik wilde niet meer aankomen. Ik woog echt te weinig.

Een bevriend stel nodigde ons uit om ergens wat te eten. Het was winter en guur weer. Het regende en waaide hard. Ik stapte uit de auto en had grote moeite om overeind te blijven. Ik moest mij echt aan de auto's vast houden. Anders waaide ik weg. De mensen in het restaurant zagen het allemaal. Ik schaamde mij rot.

Sinds die tijd ben ik weer op gewicht. Met enkele uitschieters. Naar boven en beneden.
Aan het begin van het virus heb ik mij laten gaan. Wat lekkers hier, wat lekkers daar. En voordat ik het wist zaten er weer wat kilo's bij. Ik ben maar klein dus dat zie je snel.

Wandelen, lijnen en nu zit ik weer op mijn gewicht van voor het virus. 
Een goed en gezond gewicht.

"Hou je goed vast anders waai je weg" roept Lief mij na als ik ga wandelen. "Geen obsessie hè dat wandelen". 

Hij heeft gelijk. Met die opmerking houd hij mij met beide benen op de grond. Niet meer doorslaan.

Want daar ben ik toch wel een beetje gevoelig voor.

Liefs Joanne

5 opmerkingen:

  1. Ik ben vroeger ook veel te mager geweest en ik kreeg daar ook veel commentaar op. Anorexia had ik niet, maar de combinatie van roken en een pas ontwikkelde darmziekte maakten dat ik niet veel kon eten. Nu weeg ik twintig kg meer en heb ik maat 38.
    Ik vind het wel erg als mensen iemand varken noemen en knorgeluiden maken. Hoe halen ze het in hun hoofd!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach ja die kilo's... pfff het blijft een strijd.
    Ik ben klein en was altijd heel tenger. 50 kilo toen ik op mijn 20e trouwde, na 2 kinderen werd het 55. We kochten een huis en voor dat klaar was duurde het 7 maanden, in die tijd werkte ik 4 avonden in de week bij de Makro. Binnen 2 maanden woog ik 47 kilo. De hele familie bezorgd... Na de verhuizing woog ik binnen 2 maanden weer 55 kilo. Tot mijn 32e nooit aan de lijn gedaan maar daarna, ook door een opmerking (niet zo vreselijk als naar jou toe, echt erg) ging ik een dieet volgen en dat was mijn grootste fout ooit. Want het werd jojoën. 12 kilo eraf, 15 kilo erbij enzovoort... Zit ook in mijn genen van vaderskant, maar helaas.. nog steeds veel te zwaar. In 2010 heb ik met mezelf afgesproken nooit meer een dieet te gaan volgen. En dat heb ik ook nooit meer gedaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. 'graatje mager' was ik ooit, toen ik doodziek was, letterlijk. Daarbuiten altijd met 'veel' gewicht in en op de schaal.. en nee dieten zijn aan mij niet besteed... .en heel eerlijk? met mijn 125 kg was ik toentertijd een heel stuk gelukkiger dan toen ik 65kg woog


    BeantwoordenVerwijderen
  4. Pfff...op het randje van anorexia gestaan. Wat ben ik blij dat alles op zijn pootjes terecht is gekomen.
    Ik ben ook altijd tenger geweest en pas later goed opgedroogd.
    Na de bevalling zat er nog 15 kilo aan (-: Die er binnen een paar maanden af waren omdat ik een postnatale depressie kreeg.
    Dat doorslaan herken ik wel. Het was ook bezorgdheid van je lief ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik was als baby erg dik. Ik ging niet lopen en was met 2 jaar 18 kilo. Toen ik eenmaal kon lopen liep ik het eraf. Ik werd graatmager. Met 12 jaar woog ik 25 kilo! Ik werd op school uitgescholden voor getailleerde spijker. En mijn vader zei altijd dat ik tussen de druppels kon doorlopen en nooit nat werd in dd regen. Handig😉.voor mijn werk werd ik bijna afgekeurd omdat ik te mager was. Toen ik vertelde dat mijn moeder ook zo mager was en ook altijd in de zorg werkte werd ik toch goedgekeurd.
    Toen ik trouwde had ik maatje 32.tijdens mijn 4 zwangerschappen kwam ik 18 tot 20 kilo aan. Ik verloor ook altijd weer snel de kilo's. De laatste jaren na de overgang kwam ik aan. Soms woog ik wel 60 kilo😜. Nu ik weer hard loop blijf ik redelijk op gewicht, alhoewel ik in het begin van de coronatijd toch wel wat zwaarder was, zit ik nu rond de 57 kilo. En daar mag nog wel iets af wil ik al mijn kleding blijven passen. Want de kilo's komen alleen rond mijn middel er aan en nergens anders.

    BeantwoordenVerwijderen

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Tikken# Natuur

 Naar een idee van  Melody                                          Natuur in najaar                                          vallende herfs...