Wennen

 Lief en ik hebben het er regelmatig over.

'Het nieuwe normaal'.

Is gewoon bijna niet meer nieuw. 

Kunnen wij nog wennen aan het oude normaal?

Het blijft ons bezig houden. Dat stomme virus en alles wat er omheen hangt. Of wat het met zich mee brengt. Dat er zoveel dicht is heb ik op zich geen moeite mee. Wij waren toch niet van die types die voortdurend op een terras zaten, in een bioscoop of schouwburg. En vakanties mis ik ook niet.

Waar ik nog steeds niet aan kan wennen is die anderhalve meter afstand. Als zoon en schoondochter op bezoek komen zitten wij altijd op een goede afstand. Voelt ook afstandelijk. Bij elkaar eten is moeilijker. Met z'n allen aan tafel is een behoorlijk geregel. We zetten de kleinkinderen er tussen maar toch.....

En nu vieren wij Kerst bij hen. Met inachtneming van die anderhalve meter. Hoe doen we dat? Helpen in de keuken kan niet. Want dan is er geen afstand. Dus moeten ze alles alleen doen. En wij zitten op de bank. Waardeloos is het. Steeds opletten dat je wel voldoende afstand houdt. De deur open doen en dan meteen naar de kamer lopen. En zwaaien. Ik heb de laatste 8 maanden nog nooit zoveel gezwaaid.

Met de kleinkinderen is er geen afstand. Heel gek. want zij zitten op school. Met 25 kinderen in een klas. Ze spelen met en bij elkaar. Die ook weer ouders hebben. En een juf zonder mondkapje. Je staat met tig ouders bij het schoolhek. Op afstand. Want je mag het schoolplein niet op. Vanaf een afstand zwaai je als je je kleinkind ziet. Want per kind wordt gekeken of hij of zij wel opgehaald wordt.

Waardeloos is het. Echt waar. Straks mag alles weer. Denk ik. Over een tijdje. Dan moet je weer leren dat er geen afstand is. Dat je niet meer hoeft te zwaaien. Je mag weer knuffelen en uit je bol gaan op een festival.

Wat zal dat vreemd zijn. 'Het oude normaal'. Best wennen.

Liefs Joanne