Apenkooien

-

 "Je hebt last van een dwangneurose", zei Lief.

"Het lijkt wel een showroom", kwam er achteraan.

Ergens heeft hij wel gelijk. Altijd alles netjes en opgeruimd. Kussentjes recht, alles blinkend. Het gaf ook een soort rust. Dat nette. 

"Hoe moet dat nou als wij ooit kleinkinderen krijgen? "vroeg Lief aan mij.

Daar dacht ik niet aan. Nog zo ver weg!

Maar de tijd vliegt en de kleinkinderen werden geboren. Baby's werden een dreumes en een peuter. En die willen spelen en slopen!

"Nooit, echt nooit gedacht! "Lief keek verbaasd rond.

De kleinkinderen waren een dagje geweest. En met corona kun je niet veel. Grijs weer buiten dus dat werd binnen zitten. Na al het kleien, kleuren, tekenen en boven spelen wilden ze wel eens wat anders.

Dus werden de eetkamerstoelen, allerlei krukjes en hun eigen stoeltjes in een bepaalde opstelling geplaatst. Gillend van plezier liepen ze er overheen.

Door telkens te veranderen hadden ze een ander parcours. Lief was even boven achter de computer en kwam op het gegil af.

"Dat noemden wij vroeger Apenkooien", zei ik.

Lief bekeek het slagveld in de kamer.

"Wij wilden volgend jaar toch nieuwe eetkamerstoelen kopen",  zei ik droog.

Liefs Joanne



Reacties

  1. Iris Papilio14 december 2020 om 18:49

    Haha... met weer kleine kinderen over de vloer moet je nou eenmaal veel door de vingers zien. Leuk dat je het nu allemaal hebben kunt.
    Ik heb het ook graag netjes en op zijn plek en houd dat ook zo (mijn dochter is denk ik minstens net zoals jij). En kleine kinderen zijn nu de kleinkinderen van Jan. Die we dit jaar bijna niet in het echt hebben gezien. Dus... het blijft netjes! 😀

    BeantwoordenVerwijderen
  2. nicole orriens15 december 2020 om 10:58

    Apenkooien ken ik wel. Wat lief dat je je kleinkinderen hiervoor letterlijk en figuurlijk de ruimte geeft : )

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mirjam Kakelbont15 december 2020 om 20:55

    Je humeur heb je goed bewaard, Joanne :-D
    Heerlijk dat je (jullie) zo flexibel bent(zijn) met de kleinkinderen. Zulke grootouders wens ik ieder kind toe!
    Lieve groet ♥

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen