Mijn vader

-



Alweer 39 jaar geleden. 28 december 1981. De dag dat mijn vader overleed. Het was ook op een maandag. Misschien dat ik er daardoor de laatste dagen steeds aan denk. De laatse kerst. Mijn vader lag in het ziekenhuis. Toen was het niet gebruikelijk dat je mocht blijven. Alleen op de bezoekuren. En daarna gingen mijn moeder, broers en Lief en ik een boswandeling maken. In de sneeuw. En midden in het bos stond een soort van blokhut. Daar dronken wij warme chocolademelk met slagroom. Gek is dat. Dat je zoiets niet vergeet. Twee dagen later was hij er niet meer. Stilletjes, alleen, net voor het bezoekuur piepte hij er tussenuit.

De dagen erna waren onwerkelijk. Terwijl iedereen naar Oud en Nieuw toe leefde regelde mijn moeder de crematie. 

Op 1 januari was de condoleance. Mensen wisten niet hoe ze zich moesten gedragen. Zeiden ongemakkelijk: "Gecondoleerd en gelukkig nieuwjaar in één zin.

De crematie zelf daar weet ik niets meer van. Een zwart gat. Waarschijnlijk blokt je brein zoiets. Ik weet het niet. Net zo min als dat ik mijn vader niet herinner van de laatste maanden. Ik zie hem nog zo voor mij. Lachend, breeduit. En zo zag je hem niet vaak.

Ik was een vaderskindje. Kon wel een potje breken bij hem. Het enige meisje. Ik koester nog steeds de momenten dat wij 's morgens bij de kolenkachel zaten. Mijn vader porde hem nog eens extra op. Mijn handen verwarmde ik aan een kopje thee. Altijd wij twee samen. De rest sliep nog. Om zes uur.

Ik mis hem nog steeds. Voor mij een lieve vader. De beste!

Liefs Joanne

Reacties

  1. Hemelblauw28 december 2020 om 10:09

    Wat heb je hiermee een prachtig bericht geschreven ter herinnering aan je vader! Voor mij is 28 december ook een bijzondere dag, het is namelijk de geboortedag van mijn moeder. Zij overleed 5 jaar geleden.
    Jouw stuk heeft me erg ontroerd, zo liefdevol als je over je vader schrijft. Dankjewel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Iris Papilio28 december 2020 om 12:35

    Mooi eerbetoon aan je vader! Ook veel te jong overleden. Mijn vader was 48, zo oud of eigenlijk jong als mijn zoon in juni wordt. Gewoon opeens overleden. Geen afscheid, niks. Bizar voelt het als ik daaraan denk. Helemaal vreselijk om iemand in deze periode van het jaar te verliezen, en bijna altijd in de kring om mij heen, gebeurt het wel ergens... Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mirjam Kakelbont29 december 2020 om 20:35

    Je vader is veel te jong overleden. Wat moet het voor jullie moeilijk zijn geweest dat jullie geen afscheid konden nemen. Extra onmenselijk in deze tijd van het jaar. Op 1 januari zou dat eigenlijk niet mogen...
    Je hebt lieve herinneringen aan je vader en die koester. Net zoals hij zijn enige dochter koesterde. Wat een mooie nalatenschap ♥
    Sterkte en een knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen