Tikken# Tegenslag

Naar een idee van Melody

Tegenslag. Er zijn vele soorten. En met elk ging ik weer anders om.
Mijn gezondheid was zoiets. Al op jonge leeftijd kreeg ik er mee te maken. Dokters die maar wat aanmodderen. Je niet geloven. Steeds maar weer uitleggen. 
En opeens was daar die fobie. In de bus op een doordeweekse middag. Een paniekaanval. Mijn moeder zat naast mij. Ik was volledig van de kaart. Kreeg geen lucht meer en wilde maar één ding. Uitstappen!!
Mijn moeder wist niet wat er gebeurde. En probeerde mij kalm te krijgen. Wat niet lukte.
Het was het begin van een hoop ellende en narigheid.

Het was een vreselijke periode. Straatvrees. Niet meer naar buiten durven. Niks meer durven eigenlijk. Niet alleen. Met Lief ging ik wel eens weg. Op zijn aandringen. Het werd angst voor de angst. Heel heftig. En ik zat als een zielig vogeltje op de bank. Het liefst in het donker zonder iemand om mij heen.
Ik kon er niet mee omgaan. Had zoveel zelfmedelijden. Waarom ik? Altijd maar ik?
Ik was bang om dood te gaan, flauw te vallen. Had van de zenuwen altijd hartkloppingen. Mensen geloofden mij niet. Vonden mij maar lui omdat ik nooit buiten kwam. En knettergek.

Lief heeft mij er doorheen gesleept. Mij in laten zien dat ik een paniekaanval kon overleven. Dat niemand mij raar aankeek. Dat ik niet doodging. Het heeft echt jaren geduurd voordat ik weer in mijn eentje naar buiten durfde. Eerst naar het tuinhek, toen een paar stapjes buiten het tuinhek en tenslotte een klein rondje. Doodmoe werd ik ervan. Maar stapje voor stapje ging het beter.
Het hoogtepunt was wel dat ik mijn rijbewijs haalde. Met hindernissen, dat wel. Zo trots. Op mijn herwonnen vrijheid en op Lief die mij er doorheen sleepte. Die als een rots naast mij stond.