Gouden tijden

Soms komen er door een opmerking zomaar herinneringen naar boven. Iemand vertelde dat hij een zomerhuisje had. Op een leuke camping. En daar zomers veel te vinden was. Zeker in deze coronatijd met het thuiswerken.

Kamperen! Ik was er dol op. Maar wij gingen met een tent op stap. Mijn ouders en mijn broers. Altijd in Nederland. Die enkele keer in het buitenland niet meegerekend. Ik vond het heerlijk. Deed niets. Letterlijk. Als wij op de plaats van bestemming waren aangekomen ging ik aan de wandel. De omgeving verkennen. En als ik terugkwam stond de tent.

Toen ik twaalf was en mijn jongste broertje een half jaar kampeerden wij in Nunspeet. Mijn oom en tante en vier kinderen woonden vlakbij. Die zagen het als hun vakantie en stonden elke dag om half 10 voor de tent. Om dan de hele dag te blijven. En dat elke dag.
Mijn moeder durfde er niets van te zeggen. Zij maakte ons heel vroeg wakker en een uurtje later zaten wij allemaal in de auto. Het kwartje viel pas na een week bij oom en tante.

Het was niet altijd mooi weer. Soms stormde het behoorlijk. En je mocht geen gootje graven rond de tent. Wat mijn vader wel deed terwijl wij aan de tentstokken hingen.
Met je jas aan bij weinig licht leren hartenjagen en midden in de nacht bij je ouders klagen dat je luchtbed was leeggelopen.

Lief houdt niet van kamperen. Niet in een tent. Een huisje met alles erop en eraan wil ie nog wel eens. 

Ik heb vooral fijne herinneringen aan het kamperen. Wij gingen een keer met mijn ouders mee. Oudste was twee. En ik droeg lenzen. Waar ik nogal slordig mee omsprong. 's Avonds deed ik ze in een plastic beker. Twee eigenlijk. Eén voor links en één voor rechts. Terwijl ik met oudste naar de washokken ging zette mijn moeder koffie. Helaas kwam zij bekers tekort en leende zij die van mij Met die lenzen erin.
Het verhaal was zo ongelooflijk. Dat vond de verzekering ook. En dus kon ik die zelf betalen.

Eigenlijk waren het gouden tijden.

Liefs Joanne