Ondoordacht
Ik ben jong getrouwd. 20 jaar was ik. En eigenlijk ook erg naïef. Beschermd opgevoed en vanuit huis getrouwd.
Eigenlijk weinig meegemaakt. Ik ben in mijn huwelijk volwassen geworden. Ouder en wijzer. Dat is zeker.
Na een half jaar op kamers gewoond te hebben kregen wij een flat aangeboden. We waren de koning te rijk. Keken door al het donkerblauw heen wat zelfs op het plafond gesmeerd was. Maar het opknappen was een feest. Met de tv midden in de kamer, mijn vader keek graag schaatsen werd er flink geklutst.
Toen alles klaar was was ik klaar voor kinderen. Altijd gewild. Ik kon de babyafdeling nooit voorbij lopen zonder te smelten.
Ik ging met een buurvrouw om die net zo was als ik. En wij besloten op een dag dat wij een kind wilden. Met Lief besproken en een maand later was ik zwanger. In tegenstelling tot mijn buurvrouw die maar niet zwanger raakte. Er ontstond wrijving. Zeker toen mijn zoon werd geboren en zij nog steeds niet zwanger was.
"Laat het los", zei ik. "Ga je keuken schilderen".
Dat deed zij en een maand later was zij zwanger.
Nu ik ouder ben schaam ik mij hier nog steeds voor. Een kind neem je niet. Het is je gegeven. En daar moet je voorzichtig mee omgaan.
Ik heb het nooit met mijn kinderen hier over gehad. Want je weet niet of zij kinderen wilden en of ze wel zwanger konden worden.
Ik was jong en handelde ondoordacht. De opmerking van Mirjam raakte mij. Dat ik rekening hou met gevoelens van andere mensen. En dat doe ik. Ik probeer het.
Want ergens is er nog steeds de schaamte van mijn gedachten van vroeger.
Liefs Joanne
Iedereen is wel eens de olifant in de bekende kast.
BeantwoordenVerwijderenAl doende (al ouder wordend) leert men.
En als ik iets heb geleerd, is dat er altijd wel iemand is die je onbedoeld kwetst, zeker in deze tijden waarin iedereen extreem lange tenen lijkt te hebben.
Gooi je schaamte van vroeger overboord!
Ik snap heel goed wat je bedoelt... Ik had iets soortgelijks, maar dan anders. Een vrouw van een collega van mijn man was zwanger. We hadden af en toe contact. Ik wilde ook graag, maar het lukte niet meteen. Zij had allerlei problemen, was maanden misselijk, verloor haar voortanden, heel veel striae. Als het maar een jongen wordt zei ze steeds.
BeantwoordenVerwijderenZe begon het me uit mijn hoofd te praten, niet aan beginnen, dat kind vreet je op, zei ze. Ze kreeg een dochter, een postnatale depressie en bleef bozig. Ik vond het vreselijk voor haar maar heb me op mijn eigen leven gericht en kreeg een half jaar later een zoon. Na onze verhuizing is de vriendschap verwaterd, mede omdat haar man een andere baan vond.
Ik vond het heel jammer, maar kon niet tegen haar negatieve gedrag.
Je hebt je buurvrouw uiteindelijk het juiste advies gegeven, dus schamen hoef je je nergens voor hoor!
Ik kan soms ook inwendig ineenkrimpen als ik denk aan dingen die ik ooit heb gezegd. Ik houd mezelf dan altijd maar voor dat de intentie goed was. En ik probeer die tolerantie ook toe te passen op mensen die soms wat ongelukkige dingen tegen mij zeggen.
BeantwoordenVerwijderenJe hebt mij zeker niet gekwetst met je woorden! Ik vond het gewoon lief dat je bij alles wat je schrijft rekening houdt met een ander. Dat bewonder ik in je. Ik probeer me in andere mensen te verplaatsen en soms lukt dat niet.
BeantwoordenVerwijderenWaarom schamen? Je hebt je buurvrouw het juiste advies gegeven en je bedoelde het hartstikke lief. Bovendien, wat weet je van het leven als begin twintigjarige?
Kinderen neem je inderdaad niet. Je krijgt ze (of niet...) Mijn dochter is mijn meest kostbare "bezit."
Ik vond het een lieve opmerking en dat raakte mij. Ik denk inderdaad altijd aan anderen en hun gevoelens. En dat heeft mij niet alleen goede dingen gebracht. Maar altijd uit een goed hart.
BeantwoordenVerwijderenDikke kus Joanne