Zwijmelen *Eerste liefde* op Zaterdag

Dit nummer doet mij altijd aan mijn eerste vriendje denken, mijn buurjongen. Ik was zestien, hij achttien. En ik vond hem behoorlijk irritant. Hij was een vriend van mijn broer. Daardoor kwam hij vaak bij ons over de vloer. En op een gegeven moment ook toen mijn broer er niet was.

"Hij komt voor jou", zei mijn moeder.

"Jakkessss", zei ik.

Maar hij hield vol.

Hij was er gewoon altijd. Hoe ik hem ook probeerde te ontlopen. En de aanhouder wint. Hij was best leuk.

Ik ontdekte de discotheek. Vroeg mij alleen af waar de stoelen en tafels waren. Ik zag alleen maar matrassen op de grond. 

Samen op zijn brommer naar de kermis, naar zijn oma.

In die tijd had ik veel last van mijn blindendarm. En daardoor ook regelmatig uitgeschakeld door aanvallen. Hij vond dat maar niets. En ging in zijn eentje uit. Tot ongenoegen van mijn ouders. Want ik had er verdriet van.

Ik werkte al en hij zat nog op school. Kon er niet tegen dat ik meer geld in de maand had dan hij. De irritaties bij hem kregen de overhand en de verkering ging uit.

Ik heb daar veel verdriet van gehad. Huilde tranen met tuiten bij dit liedje op mijn kamer. Ik zat (toevallig) vaak in dezelfde bus naar huis. Al moest ik daar een uur voor wachten. Dan is het naar dat je naast elkaar woont.

Ik werd aan mijn blindedarm geopereerd in december en mijn voormalige vriendje stond met een bos rozen aan mijn ziekenhuisbed. Het is dat ik te ziek was. Ik had hem een rotschop gegeven.

Maar de liefde was er nog steeds en een paar maanden later was het weer aan. Maar ik vertelde niets tegen mijn ouders. Een gezamenlijke vriendin diende als dekmantel.

Een lang verhaal kort. Vriendje ging met vriendinnetje. En niet naar de kermis. Einde verkering en einde vriendschap met vriendin.

En weer tranen met tuiten bij dit nummer.

Uiteindelijk was het het beste wat mij kon overkomen. Hij dacht alleen maar aan zichzelf. Dat kwam nog wel eens bovendrijven toen ik Lief ontmoette en na een maand doodmoe op bed lag. Met naar later bleek de ziekte van Pfeiffer. Lief heeft maanden aan mijn bed gezeten. Want ik was altijd moe.

Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Dat gold ook voor eerste vriendje. Die spijt als haren op zijn hoofd had. Dat hoorde ik dan weer van mijn moeder die nog steeds contact met haar vroegere buurvrouw had al was zij verhuisd.

En ik? Stralend verliefd op Lief. Nog steeds.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne